 |
| Συνδυαστικὴ σκέψη |
Ἀπὸ τὸν Δημήτρη Ἀλεξανδράκη
Μεγάλα λόγια χωρὶς σκέψη!
Ἔλεγε ὁ Βίλχεμ Ράϊχ: «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μιὰ κλανιὰ καὶ νομίζει πὼς ἔχει τὴ μυρωδιὰ τῆς βιολέτας». Μποροῦμε νὰ κρίνουμε ἐμεῖς ὡς μεμονωμένα ἄτομα τὸν βαθμὸ τεχνολογίας τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης; Οὐσιαστικὰ ὁ μέσος ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ κρίνει τὴν ποιότητα μιᾶς πένσας, πόσο μᾶλλον νὰ τὴν κατασκευάσει χωρὶς τὴν γνώση τῆς κατασκευῆς της, ἀκόμη κι ἂν ἔχει τὰ ὑλικὰ καὶ τὰ τεχνολογικὰ μέσα. Δὲν χρειάζεται νὰ δημιουργοῦμε ψευδαισθήσεις.
Ὅταν μιλᾶμε μὲ τὴν Τεχνητὴ Νοημοσύνη στὴν ὀθόνη μας, νομίζουμε ὅτι ἀπαντᾶ ἕνα «σοφὸ ρομπὸτ» ἢ ἕνα «ψηφιακὸ μυαλὸ» ποὺ σκέφτεται μόνο του. Αὐτὸ εἶναι ψευδαίσθηση.
Στὴν πραγματικότητα, πίσω ἀπὸ κάθε ἀπάντηση βρίσκεται ἡ δουλειὰ ἑκατομμυρίων πραγματικῶν ἀνθρώπων — ἀπὸ προγραμματιστὲς καὶ συγγραφεῖς, μέχρι ἐργαζόμενους ποὺ διορθώνουν καὶ ταξινομοῦν δεδομένα. Ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη ἁπλῶς συγκεντρώνει καὶ συνδέει τὴν δική τους ἐργασία.
Οἱ ἑταιρεῖες, καὶ εἶναι μεγάλες αὐτὲς οἱ ἑταιρεῖες τεχνολογίας, κρύβουν ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους πίσω ἀπὸ τὴν ὀθόνη. Ἔτσι, ὁ κόσμος ἀντὶ νὰ βλέπει τὴν ἀνθρώπινη προσπάθεια, ἐντυπωσιάζεται ἢ φοβᾶται τὴν «ἔξυπνη μηχανή», ἀντιμετωπίζοντάς την σχεδὸν σὰν κάτι «μαγικό». Ἔχουν μεγάλο κόστος αὐτὲς οἱ μηχανὲς τεχνητῆς νοημοσύνης, γι' αὐτὸ πρόσφατα πάτησαν φρένο, ἐπαναξιολογώντας τὴν βιωσιμότητα καὶ τὰ τεράστια ἔξοδα συντήρησής τους.
