Ελληνική ΑΟΖ και timing

Ν. Λυγερός

Το χτένι έχει φτάσει στον κόμβο. Όλη η προετοιμασία της διαδικασίας της θέσπισης της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης είναι πια τελειωμένη. Το νομοσχέδιο είναι πλέον μελετημένο από όλους τους ειδικούς και τους αρμόδιους φορείς. Επιπλέον με τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει σε συνδυασμό με αυτά που περιμένουμε από τις ΗΠΑ για την Αρκτική και το Δίκαιο της Θάλασσας και από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την ενεργειακή στρατηγική της για το 2020 και το 2050, έχουμε ένα ιδανικό timing για την θέσπιση της ΑΟΖ μας.Επίσης τα δεδομένα της Κύπρου για την αντιμετώπιση της οικονομικής κατάστασης μέσω των υδρογονανθράκων, που αποτελούν εξαίρεση, δείχνει ξεκάθαρα την ορθολογική στρατηγική που πρέπει να εξακολουθήσουμε κι εμείς, για να ξεπεράσουμε τις οικονομικές μας δυσκολίες. Δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε άλλο τον ελληνικό λαό να υποφέρει, επειδή υπάρχουν πολιτικές αποφάσεις που εγκλωβίζονται στο πλαίσιο της καθημερινότητας και παραμένουν στο επίπεδο της τακτικής λόγω τοπικής ανάγκης. Η Ελλάδα μας είναι ένα ενιαίο πεδίο που χρειάζεται στρατηγική για να μπορέσει ν’ αναπτυχθεί. Εδώ και καιρό, αντέχουμε πιέσεις, καταπιέσεις και επιθέσεις, ήρθε λοιπόν η ώρα να περάσει ο Ελληνισμός στην αντεπίθεση με το στρατηγικό άνοιγμα της ΑΟΖ που είναι το μόνο που προσφέρει δυνατότητες ουσιαστικής ανάπτυξης. Λειτουργούμε μέσα στο πλαίσιο του Δικαίου της Θάλασσας και δεν καταπατούμε κανένα ανθρώπινο δικαίωμα κανενός. Είναι λοιπόν έγκλημα κατά της Ελλάδας οποιαδήποτε άλλη καθυστέρηση για την θέσπιση. Υπάρχει προγραμματική δήλωση, η ΑΟΖ είναι υπερκομματική και ως εθνικό θέμα είναι πλέον η απόλυτη προτεραιότητα για την πατρίδα μας, για το λαό μας και για το μέλλον μας. Είμαστε ένας λαός της αντίστασης και της θυσίας. Αλλά πρέπει να έχουμε μία αξία που μοιραζόμαστε όλοι για να παλέψουμε γι’ αυτή μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο. Έχουμε τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ στη Μεσόγειο, ήρθε η στιγμή να χρησιμοποιήσουμε επί του πρακτέου τα δικαιώματά μας, για να προχωρήσουμε επιτέλους και να ζήσει ο ελληνικός λαός με την αξιοπρέπεια που του ταιριάζει. Φτάνει πια η μιζέρια, ως εδώ και μη παρέκει.

ΠΗΓΗhttp://www.lygeros.org/articles.php?n=10675&l=gr

Stern: Η Κίνα προστατεύει την Ελλάδα και απειλεί τη Μέρκελ

31.10.12

Την καθοριστική παρέμβαση της Κίνας στην αλλαγή του κλίματος για την Ελλάδα στην Ευρώπη αποκαλύπτει το σοβαρότερο Γερμανικό περιοδικό, το Stern.

Με ένα άρθρο «βόμβα» o Γερμανός δημοσιογράφος Hans-Ulrich Jörges καταρρίπτει τις αιτιάσεις περί αλλαγής στάσης της Μέρκελ και αποκαλύπτει την καθοριστική παρέμβαση της Κίνας.
Η στρατηγική συμμαχία της Αθήνας με την υπερδύναμη Κίνα, δίνει ανάσες ζωής στην Ελλάδα και τρομάζει παράλληλα τους Ευρωπαίους που τρέμουν το ενδεχόμενο να σταματήσει το Πεκίνο να βοηθάει στη διάσωση του ευρώ.

Τι κρύβεται πίσω από την αλλαγή στάσης της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα;

Το περιοδικό Stern σημειώνει την εντυπωσιακή μεταστροφή της γερμανικής πολιτικής απέναντι στο ελληνικό πρόβλημα μετά την επίσκεψη Μερκελ στην Κίνα στα τέλη Αυγούστου.

«Ξαφνικά όλοι στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες δηλώνουν αποφασισμένοι να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη, χωρίς να αποκλείουν πλέον την επιμήκυνση του προγράμματος ή ακόμη και ένα τρίτο πακέτο βοήθειας. Ακόμη και οι πιο συντηρητικές φωνές βαυαρώνπολιτικών, που ζητούσαν τη θυσία της Ελλάδας προς παραδειγματισμό, σίγησαν», αναφέρει ο Γερμανός δημοσιογράφος.

Σύμφωνα με το συντάκτη η μεταστροφή αυτή οφείλεται στις έντονες παρασκηνιακές πιέσεις που ασκήθηκαν από την κινεζική ηγεσία κατά την επίσκεψη Μέρκελ στο Πεκίνο. Λέγεται ότι ο πρωθυπουργός Wen Jiabao απείλησε χωρίς περιστροφές την καγκελάριο της Γερμανίας στις μεταξύ τους συζητήσεις ότι «έχουμε ήδη χάσει 30 δισεκατομμύρια στην Ελλάδα. Εάν χάσουμε άλλα 40, δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτα πλέον για τη σταθεροποίηση του ευρώ».

Πέρα από την έκθεση της Κίνας στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους, το ύψος της οποίας δεν είναι ακριβώς γνωστό και τους φόβους για φαινόμενο ντόμινο σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, σημαντικό ρόλο στις κινήσεις της κινεζικής ηγεσίας παίζει και «η στρατηγική συμμαχία» που έχουν συνάψει Κίνα και Ελλάδα.

Όπως αναφέρει το γερμανικό περιοδικό «η Κίνα έχει επιλέξει την Ελλάδα ως την “πύλη της στην Ευρώπη”, με στόχο να δημιουργήσει ένα σύγχρονο “δρόμο του μεταξιού” για το παγκόσμιο εμπόριο.

Θυμόμαστε άλλωστε και χαμόγελα ικανοποίησης και αισιοδοξίας των δύο χωρών όταν υπογράφηκε η συμφωνία για το λιμάνι του Πειραιά.

Η επένδυση στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας είναι μόνο η αρχή. Ήδη οι Κινέζοι έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον και για άλλα ελληνικά λιμάνια, διαπραγματεύονται συμφωνίες με ελληνικές εταιρείες για την κατασκευή ανεμογεννητριών και εγκαταστάσεων ηλιακής ενέργειας, ενώ ενδιαφέρονται και για το 40% του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» μετά τη λήξη του συμβολαίου διαχείρισης που κατέχει σήμερα γερμανική εταιρεία. Αλλά και για το λιμάνι του Πειραιά στόχος των Κινέζων είναι να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο λιμάνι μεταφοράς container στη Μεσόγειο, μέσω του οποίου θα διοχετεύονται κινεζικά προϊόντα σε Ευρώπη, Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή.

Εάν η Ελλάδα έβγαινε από την Ευρωζώνη, οι κινεζικές επενδύσεις θα έχαναν μονομιάς την αξία τους. Η Κίνα θα είχε επενδύσει σε ένα αποτυχημένο κράτος που θα βυθιζόταν στην εξαθλίωση και η υπόλοιπη Ευρώπη θα έπρεπε «να το πληρώσει».

«Είναι πολύ πιθανό, ότι στο ευρωπαϊκό πόκερ η Κίνα έδωσε φλος ρουαγιάλ στους Έλληνες. Και αυτοί δεν το έχουν πάρει είδηση ακόμη.»

Πηγή: http://logioshermes.blogspot.com/2012/10/stern.html#ixzz2AtqIxAlf

"Ελληνική ΑΟΖ: Προβλήματα και Προοπτικές σήμερα" 16/10/2012

Διάλεξη του Νίκου Λυγερού
 

Κινητικότητα καί Ἐκκίνηση

Posted: Σεπτεμβρίου 19, 2012 by Κάτσιος Δημήτρης in Ἐθνικά θέματα, Νίκος Λυγερός, Πολιτική

Του Νίκου Λυγερού

Ἔχουμε συνηθίσει στίς διπλωματικές δηλώσεις κάθε κυβέρνησης πού προσπαθοῦν νά μᾶς πείσουν μέσω μίας τεχνητῆς κινητικότητας ὅτι ὑπάρχει διάθεση ἐκκίνησης, χωρίς ὅμως κανένα ἀποτέλεσμα. Ἐπιπλέον, ὅταν αὐτές οἱ δηλώσεις προέρχονται ἀπό τούς εἰδικούς του διπλωματικοῦ σώματος, κατανοοῦμε ἄμεσα ὅτι δέν ἔχουν καμιά ὑπόσταση. Μᾶς θυμίζουν τότε τή φιλολογία δίχως φιλοσοφικό ὑπόβαθρο πού προσπαθεῖ νά μᾶς πείσει μέσω μίας ἔντεχνης ρητορικῆς ὅτι ὁ ὡραῖος λόγος ἔχει μία ἀξία, ἐνῶ ξέρουμε ὅλοι ὅτι εἶναι ψεύτικος καί δέν ἔχει σκοπό τήν ἀλήθεια. Ξεχνοῦν ὅμως ὅτι ὁ ἑλληνικός λαός γνωρίζει τί σημαίνει ἀνάγκη καί δέν ζεῖ πιά σέ μία φούσκα ἀκόμα καί ἄν αὐτή εἶναι οἰκονομική. Κατά συνέπεια δέν τόν ἐνδιαφέρει πιά ἡ κινητικότητα, ἀλλά περιμένει χειροπιαστά ἀποτελέσματα. Κι αὐτό ἀφορᾶ εἰδικά τόν τομέα τῶν ὑδρογονανθράκων, ὅπου παίζει βέβαια ἕνα τεράστιο ρόλο ἡ ἔννοια τῆς Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης. Κατά συνέπεια ἡ καθυστέρηση τῆς θέσπισής της θά ἀποτελέσει ἕνα πολιτικό κόστος. Τό ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι ἐνῶ αὐτό εἶναι γνωστό στό ἀνώτατο πολιτικό ἐπίπεδό της χώρας, ὑπάρχουν ἄτομα πού δέν ἔχουν ἰδέα γιά τό θέμα καί νομίζουν ὅτι μποροῦν νά ἐκφράζονται μέ τόν παραδοσιακό τρόπο, ἐνῶ τά δεδομένα ἔχουν ἀλλάξει ριζικά. Τώρα ὁ ἑλληνικός λαός γνωρίζει πολύ καλά τήν οἰκονομική κατάσταση τῆς χώρας καί ξέρει βέβαια τίς δυνατότητες πού ἔχει ἡ πατρίδα μας στόν τομέα τῶν ὑδρογονανθράκων, ἐπιπλέον βλέπει τήν σταθερή πολιτική τῆς Κύπρου καί τίς ἐξελίξεις πού ἄλλαξαν τά δεδομένα ἀκόμα καί μετά τήν ἔκρηξη πού κατέστρεψε τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ ἠλεκτρισμοῦ της. Πρέπει λοιπόν νά συνειδητοποιήσουν ὅτι ὁ ἑλληνικός λαός δέν πρόκειται νά μείνει ἀδρανής τήν ὥρα πού βλέπει ὅτι οἱ μεγάλες ἑταιρεῖες κι οἱ στρατηγικοί ἐπενδυτές ἔχουν μεγάλο ἐνδιαφέρον γιά τήν Ἀνατολική Μεσόγειο καί κάνουν ἤδη ἐπαφές μέ τήν Ἑλλάδα, εἰδικά γιά τά ὑποψήφια κοιτάσματα. Μέ ἄλλα λόγια, βρίσκονται ἤδη σέ φάση ἑτοιμότητας, δηλαδή στό χῶρο τῆς στρατηγικῆς, ἐνῶ βρισκόμαστε σέ φάση ἀναμονῆς, δηλαδή στό χῶρο τῆς τακτικῆς. Αὐτή ἡ κατάσταση πρέπει ν’ ἀλλάξει σύντομα, διότι ἡ Ἑλλάδα δέν μπορεῖ νά περιμένει ἄλλο. Ἐπιστημονικό ὑλικό καί στρατηγικό ὑπάρχει ἤδη συνεπῶς δέν ὑπάρχουν δικαιολογίες. Τό ὑπόβαθρο τῆς πολιτικῆς ἀπόφασης εἶναι ἕτοιμο, διότι ἡ ἐνημέρωση ἔχει γίνει ἤδη. Ὅσοι δέν τό ξέρουν, ἄς τό μάθουν τώρα γιά νά εἶναι πιό σοβαροί καί νά προχωρήσουμε πιό ἀποτελεσματικά. Ὁ ἑλληνικός λαός ἀξιολογεῖ τίς κινήσεις κι ὄχι τήν κινητικότητα. Δίχως ἐκκίνηση, δηλαδή δίχως θέσπιση τῆς ΑΟΖ, ὅσα λέγονται δέν εἶναι τίποτα. Ἡ θέσπιση εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἑλληνικῆς ΑΟΖ καί τοῦ μέλλοντος τῆς πατρίδας μας.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=10276&l=gr

 

Ὑπογραφές ὑπέρ τῆς θέσπισης τῆς Ἑλληνικῆς ΑΟΖ

 

ΕΔΩ ΒΙΝΤΕΟ

 

 

 

 

Ἀπαντήσεις ἀπό τόν ὑπουργό Παιδείας Κωνσταντῖνο Ἀρβανιτόπουλο ζητεῖ μέ ἐρώτηση πού καταθέτει ὁ Βύρων Πολύδωρας, γιά τό θέμα πού ἔχει ἀνακύψει μέ τά φωνήεντα καί τά σύμφωνα στό βιβλίο τῆς Νέας Ἑλληνικῆς Γραμματικῆς τῆς Ε’ καί ΣΤ’ Δημοτικού. «Σέ πρόσφατα δημοσιεύματα καί σέ πολλούς ἰστότοπους τοῦ διαδικτύου, διαβάσαμε τήν εἴδηση μετά ποικίλων σχολίων πώς στό βιβλίο τῆς «Νέας Ἑλληνικῆς Γραμματικῆς» γιά τήν Ε’ καί ΣΤ’ Δημοτικοῦ διδάσκεται πλέον πώς τά φωνήεντα εἶναι πέντε καί τά σύμφωνα 18. Συγκεκριμένα καί σύμφωνα μέ καταγγελία τοῦ συλλόγου δασκάλων Ἀνατολικῆς Ἀττικῆς καταργοῦνται τό «ἡ» καί τό «ὤ», προστίθεται ὡς φωνῆεν ὁ δίφθογγος «οὔ», καταργοῦνται τά διπλά σύμφωνα «ξ» καί «ψ» ἐνῶ προστίθενται ὡς νέα καί αὐτόνομα σύμφωνα τό «ντ», τό «μπ» καί τό «γκ».

Ταυτόχρονα, ἡ νέα διδασκαλία τῆς «Νέας Ἑλληνικῆς Γραμματικῆς» εἰσάγει τήν ἀμφίβολη συζήτηση γιά φθόγγους φωνηεντικούς (!) μέ πέντε λατινικά γράμματα (a, e, i, o, u) καί γιά 12 γράμματα, ἐκ τῶν ὁποίων 7 εἶναι μονά γράμματα (ἔ, ὁ, ἡ, ὤ, ἅ, ἴ, ὕ) καί πέντε διγράμματα (εἰ, οἱ, υἵ, αἵ, οὔ). Προφανῶς ἀναφέρεται σέ πέντε (ἀπό τίς ὀκτώ κύριες) παλαιές διφθόγγους, χωρίς νά μᾶς φωτίζει κανείς γιατί παραλείπονται οἱ ἄλλες τρεῖς κύριες (αὖ, εὖ, ηὔ) ἀγνοώντας ἤ παραμερίζοντας τίς τρεῖς καταχρηστικές.

Ἐπειδή δέν πρόκειται γιά μία ἁπλή γλωσσολογική ἄποψη ἤ ἄσκηση.

Ἐπειδή κατά τά φαινόμενα εἶναι μέγα παιδαγωγικό λάθος νά ἐπιχειρεῖται ἀκουσίως ἤ ἑκουσίως μία τόση καί τέτοια σύγχυση καί ἀσάφεια στό θεμελιῶδες μάθημα τῆς διδασκαλίας τῶν γραμμάτων τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας μέ τή σύμμιξη Ἑλληνικῶν καί λατινικῶν χαρακτήρων.

Ἐπειδή ὅλα δείχνουν καί μᾶς κάνουν νά ὑποψιαζόμαστε πώς τά πράγματα ὁδηγοῦνται καί καθοδηγοῦνται ὕπουλα καί ταχέως στή λεγόμενη φωνητική γραφή καί κατ’ ἐπέκταση στήν ἀντικατάσταση τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου ἀπό τό λατινικό, ὅπως θεαματικά, προοιμιακά ὅσο καί προκλητικά φαίνεται ἀπό τά εἰσαγόμενα νέα σύμφωνα «μπ, ντ, γκ».

Ἐπειδή τά γράμματα, φωνήεντα καί σύμφωνα καί δίφθογγοι, εἶναι ὁ πυρήνας καί ἡ καρδιά τοῦ συστήματος σκέψεως, ὁμιλίας καί ἐπικοινωνίας πού λέγεται Ἑλληνική γλώσσα καί τυχόν τραυματισμός τούς εἶναι αὐτομάτως θανάσιμος γιά τήν ἴδια τη γλώσσα.

Ἐπειδή εὐτυχῶς ὑπῆρξε καί ὑπάρχει ὡς ὁδηγός ἀξεπέραστος ἡ Γραμματική του Ἀχιλλέως Τζαρτζάνου, ἐνῶ τά πειραματικά κακέκτυπα γραμματικῆς ἀρκετή ζημιά ἔχουν ἐπιφέρει στή γλώσσα μας χάριν τῆς ματαιοδοξίας καί τῆς ἰδιοτελοῦς καινοτομίας τῶν «συγγραφέων».

Ἐπειδή τό θέμα εἶναι σοβαρό καί μέγα καί δέν μπορεῖ νά περιορισθεῖ στήν ἀποκλειστική ἁρμοδιότητα καμμιᾶς «Ἐπιτροπῆς» κανενός «Ἰνστιτούτου» καί κανενός Πανεπιστημιακοῦ «Τμήματος», ἀλλά πρέπει νά θεωρηθεῖ ὡς ἐθνικό ζήτημα πού ἀφορᾶ ὅλη τήν ἀκαδημαϊκή κοινότητα καί κατ’ ἐξοχήν τήν ἐμβληματική καί οὐσιαστική μονάδα κύρους ὅπως εἶναι ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, προφανῶς ὅλους τους διανοούμενους καί σέ τελευταῖα ἀνάλυση ὄλον τόν Ἑλληνικό λαό, παρεκτός τοῦ τραγικοῦ γεγονότος ὅτι δέν ὑπάρχει ἄρθρο στό Σύνταγμά μας (ὅπως τό 107 τοῦ Συντάγματος τοῦ 1952 τό ὁποῖο κακουργηματικά καί ὀλέθρια κατηργήθη στό Σύνταγμα τοῦ 1975) πού νά προβλέπει τήν διατήρηση, τήν προστασία, τό ἀναλλοίωτο καί τό ἀπαραβίαστό της Ἑλληνικῆς γλώσσας ὡς ἀδιάσπαστου στοιχείου τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ.

Ἐρωτᾶται ὁ Ὑπουργός:

1. Ποιά θέση παίρνει τό Ὑπουργεῖο Παιδείας σχετικά μέ τό θέμα;

2. Θά ἐπιτρέψει τήν κυκλοφορία τοῦ ἐν λόγῳ βιβλίου τῆς «Νέας Ἑλληνικῆς γραμματικῆς» καί τήν ἐπί τῇ βάσει τούτου διδασκαλία τῶν μαθητῶν τῆς Ε’ καί ΣΤ’ Δημοτικοῦ;

3. Ἄλλως, πώς σκέπτεται νά ἀντιμετωπίσει τό πρόβλημα τῆς καθημερινῆς κακοποίησης καί κατ’ ἐπέκταση τῆς συνολικῆς ὑποβάθμισης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας ἀπό τά περισσότερα ΜΜΕ σέ πολλές καλούμενες ψυχαγωγικές ἐκπομπές καί τώρα ἀπό τά σχολικά βιβλία;»

Ἀντίγραφο ἀπό τόν ἰστότοπο: http://www.syllogosdelmouzos.gr/index.php/2011-12-11-11-13-50/604-2012-07-15-08-03-50

Ευρωπαϊκό σύνταγμα

Φαίνεται πως "λογικεύονται" οι Ευρωπαίοι πολιτικοί...
ίσως τώρα που κατά κάποιο τρόπο "τακτοποιήθηκαν" τα οικονομικά (δηλαδή τώρα που μας τακτοποίησαν) είναι η αρχή για ένα σύγχρονο υπερ-σύνταγμα αντάξιο των λαών της ΓΗΡΑΙΑΣ ΗΠΕΙΡΟΥ και με απόλυτο σεβασμό στην εθνικότητά των. Έστω και αν γίνεται ένα άρθρο (στο σύνταγμα) κατ' έτος!!! Τέτοιο που να είναι ικανό να καλύπτει και τους λαούς που θα ενταχθύν στο μέλλον στην ενωμένη Ευρώπη.

Αντιγράφω:

Βεστερβέλε: "Χρειαζόμαστε ένα πραγματικό σύνταγμα στην Ευρώπη"

Έξι χρόνια μετά την απόρριψη του ευρωπαϊκού συντάγματος από τους Γάλλους και τους Ολλανδούς ψηφοφόρους, πολλές χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρονται έτοιμες να αναβιώσουν την ιδέα αυτή, όπως διαφάνηκε κατά την άτυπη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών που έγινε σήμερα στην Κοπεγχάγη. "Χρειαζόμαστε ένα πραγματικό σύνταγμα στην Ευρώπη", δήλωσε ο επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας Γκίντο Βεστερβέλε, μιλώντας σε δημοσιογράφους μετά τη σύνοδο. Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ - ΜΠΕ, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές μια "μικρή ομάδα" υπουργών ενδέχεται να συναντηθεί εντός των επόμενων εβδομάδων στο Βερολίνο για να συζητήσουν το θέμα του συντάγματος αλλά και "ζητήματα που σχετίζονται με το μέλλον της Ευρώπης". Η απόρριψη του συντάγματος από τη Γαλλία και την Ολλανδία το 2005 βύθισε σε κρίση όλη την Ευρώπη. Αντί για το εγκαταλειφθέν ευρωπαϊκό σύνταγμα, η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθέτησε τελικά τη Συνθήκη της Λισαβόνας, που τέθηκε σε ισχύ το 2009. Η ηράκλεια προσπάθεια φάνηκε ότι είχε φτάσει στο τέλος της, καθώς πολλοί πολιτικοί δήλωναν πως το θέμα του συντάγματος δεν πρόκειται να ξαναμπεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων προτού περάσουν πολλά χρόνια. Ωστόσο ο Βεστερβέλε υποστήριξε σήμερα ότι έχει έρθει η ώρα για να επιδιώξει η Ευρώπη ένα νέο σύνταγμα. "Η Ευρώπη είναι κάτι περισσότερο από μια εσωτερική αγορά, είναι κάτι περισσότερο από την αύξηση και τη διεύρυνση των οικονομικών ευκαιριών μας. Είναι μια κοινότητα αξιών και χρειάζεται περισσότερη αποδοτικότητα και μεγαλύτερο δημοκρατικό βάθος", τόνισε. Παραδέχτηκε πάντως ότι ορισμένοι μπορεί να θέσουν την ιδέα αυτή στην κατηγορία των "μελλοντικών ονείρων". "Το καταλαβαίνω, δεδομένης της (οικονομικής) κρίσης. Αλλά κατά την άποψή μου, δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις για να ενισχύσουμε την ευρωπαϊκή συνεργασία και όχι μόνο στην εξωτερική ή αμυντική πολιτική", σημείωσε. Μολονότι οι διπλωμάτες απέφυγαν να διευκρινίσουν ποιες χώρες θα συμμετάσχουν στη συνάντηση του Βερολίνου, ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Μίχαελ Σπίντελεγκερ άφησε να εννοηθεί ότι στηρίζει την ιδέα. "Δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη σύνταγμα αλλά θα επικεντρωνόμουν στο περιεχόμενο... Τι είναι η Ευρώπη, και τι θέλουμε εμείς", είπε.

Πηγή: www.athina984.gr

ΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ

Του Βασίλη Βιλιάρδου
Δημοσιεύθηκε στην "Σοφοκλέους 10" την Τρίτη, 28 Φεβρουάριος 2012 00:23


Όταν κανείς ισχυρίζεται ότι, το πλεονέκτημα του νέου μνημονίου είναι η διαγραφή των 107 δις €, η απάντηση είναι αυτονόητη: τα μισά από αυτά είναι δικά μας, ενώ σχεδόν για το σύνολο των υπολοίπων που δήθεν μας χαρίζονται, θα υποχρεωθούμε σε νέο τοκογλυφικό δανεισμό...

“Πριν από κάθε τι άλλο, βιώνουμε διεθνώς μία πολύ βαθιά πολιτική κρίση. Οι κυβερνήσεις όλων σχεδόν των βιομηχανικών χωρών, ιδιαίτερα της Δύσης, δυσκολεύονται να συμβαδίσουν με τις μεγάλες αλλαγές, τις οποίες έχει προκαλέσει η παγκοσμιοποίηση – όπως για παράδειγμα με την κατάρρευση του υπαρκτού κομμουνισμού, με την άνοδο της Κίνας και με την τεχνολογική επανάσταση. Ένα μεγάλο μέρος των οικονομικών κρίσεων, τόσο αυτών του χρηματοπιστωτικού κλάδου, όσο και της Ευρωζώνης σήμερα, είναι το αποτέλεσμα των σφαλμάτων, καθώς επίσης των λανθασμένων επιλογών/ενεργειών των πολιτικών.



Η ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση (μη ισορροπημένη κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων των ισοζυγίων εξωτερικών συναλλαγών παγκοσμίως, με κύριους «ενόχους» την Κίνα και τη Γερμανία), σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές ασυμμετρίες, μας οδηγούν σε πολύ δυσάρεστες εξελίξεις. Μία εκ των οποίων θα μπορούσε να είναι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, σαν συνέχεια του πρώτου παγκοσμίου οικονομικού πολέμου – μία παράλληλη, η αναβίωση τουμερκαντιλισμού, η οποία θα οδηγούσε στη δημιουργία νέων αποικιών, με την εκβιαστική «προσάρτηση» των αδύναμων χωρών στις ισχυρές.



Πρόκειται λοιπόν για μία οικονομικοπολιτική κρίση – πολύ λιγότερο για μία κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Μεταξύ άλλων, κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών έχει δοθεί υπερβολική δύναμη τόσο στο χρηματοπιστωτικό κλάδο, όσο και στις πολυεθνικές επιχειρήσεις – με αποτέλεσμα να γίνουν πάρα πολύ ισχυροί. Τα πολιτικά μας συστήματα ευρίσκονται στα χέρια πανίσχυρων ομάδων κοινών συμφερόντων – της ελίτ, όπως θα τις χαρακτηρίζαμε συλλογικά. Το πρόβλημα του καπιταλισμού δε είναι το ότι, εκεί όπου υπάρχουν ισχυρές ομάδες κοινών συμφερόντων, τα χρήματα καθορίζουν την Πολιτική – με αποτέλεσμα να την κάνουν εντελώς αγνώριστη, διαπλεκόμενη και διεφθαρμένη.


Επομένως, χρειαζόμαστε επειγόντως μία αλλαγή των Θεσμών εντός του καπιταλισμού – μία καινούργια αναδιανομή της δύναμης, με τη συμμετοχή των Πολιτών στις βασικές αποφάσεις, μέσω δημοψηφισμάτων (άμεση δημοκρατία). Η Πολιτική άλλωστε είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει την παγκόσμια ή τοπική ελίτ, χωρίς την αμέριστη ενίσχυση των Πολιτών, καθώς επίσης την απόλυτη εμπιστοσύνη τους – την οποία όμως οφείλει η ίδια να κερδίσει, μέσα από τη λειτουργία ενόςκοινωνικού Κράτους Δικαίου”.


Ανάλυση


Ευχόμενοι να κάνουμε λάθος στις προβλέψεις μας, ιδιαίτερα επειδή η αισιοδοξία είναι το κλειδί για την επίλυση της Ελληνικής κρίσης, θεωρούμε ότι η χώρα μας έχει δυστυχώς οδηγηθεί σε μία «πτώχευση εν λειτουργία» - συνοδευμένη από την αναγκαστική εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, τη λεηλασία των κρατικών επιχειρήσεων και τη «δήμευση» μεγάλου μέρους της ιδιωτικής περιουσίας. Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία και γνωρίζοντας τον τρόπο σκέψης της πρωσικής ηγεσίας της έχουμε την άποψη ότι, στόχος της είναι η παράδοση της Ελλάδας στην πυρά - η «σταύρωση» της καλύτερα έτσι ώστε,


(α) να μην επιχειρήσει καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης τη διαγραφή μέρους των δημοσίων χρεών της, φοβούμενη τα ελληνικά «δεινά», οπότε


(β) να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη τους οι αγορές στο ευρώ, συνεχίζοντας να δανείζουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες με χαμηλά επιτόκια, χωρίς το φόβο της απώλειας των κεφαλαίων τους.


Στο άρθρο μας «Στα ίχνη της Αργεντινής;», αναφερόταν τα εξής: «Η Ιστορία συνήθως επαναλαμβάνεται – όχι φυσικά γραμμικά, αλλά ούτε και με την ίδια μορφή. Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα είναι ξανά αντιμέτωπη με τη Γερμανία – ενώ η κυρίαMerkel “φαίνεται πως εγκυμονεί το νέο Hitler, εφαρμόζοντας τις μεθόδους του 3ου Ράιχ”, κατά τις κατηγορίες του πρίγκιπα του Λιχτενστάιν.



Τα “μέσα” δε που έχει σήμερα στη διάθεση της, στη θέση των παλαιοτέρων (SS, Gestapo κλπ.), δεν είναι άλλα από την πανίσχυρη οικονομική της αστυνομία (ΣΔΟΕ), καθώς επίσης την ομοσπονδιακή μυστική υπηρεσία – «όπλα» με τα οποία επεκτείνεται στο εξωτερικό, εγκαθιστώντας κάποιες βασικές δομές τους στις χώρες που καταλαμβάνει».


Στα πλαίσια αυτά, πρόσφατα άρθρα αναφέρουν σε γενικές γραμμές τα παρακάτω: «Γερμανοί εφοριακοί θέλουν να εισπράξουν τους φόρους στην Ελλάδα. Η χώρα χρειάζεται μία σύγχρονη φοροεισπρακτική οργάνωση και η Γερμανία προτίθεται να βοηθήσει στη δημιουργία της. Το γερμανικό υπουργείο οικονομικών έχει ήδη στη διάθεση του 160 εθελοντές οικονομικούς αστυνομικούς, εκ των οποίων κάποιοι μιλούν Ελληνικά - κυρίως από την περιοχή της Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Η Ελλάδα έχει ανάλογα προβλήματα με αυτά της πρώην Α. Γερμανίας, αλλά οι Έλληνες θα αντιμετωπίσουν πολύ πιο εχθρικά τους Γερμανούς, από όσο τους αντιμετώπιζαν οι Ανατολικογερμανοί στο παρελθόν»!


Προφανώς λοιπόν η Γερμανία αντιμετωπίζει ήδη την Ελλάδα σαν αποικία, όπως κάποτε η Δυτική την Ανατολική – πόσο μάλλον όταν οι «κεφαλικοί φόροι», στην είσπραξη των οποίων θέλει να μας «βοηθήσει», θα οδηγηθούν στο ειδικό ταμείο για την εξόφληση των δανειστών μας, μακριά από την Ελλάδα. Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, η Ανατολική Γερμανία λεηλατήθηκε στην κυριολεξία από τη Δυτική, μετά την ένωση - ενώ οι Πολίτες της (τους οποίους κορόιδευαν και διέσυραν οι Δυτικού), περπατούν με σκυφτό το κεφάλι, γεμάτοι ντροπή, ακόμη και σήμερα.


Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΩΝ


Οι υπουργοί οικονομικών ενέκριναν στις Βρυξέλες το δεύτερο πακέτο στήριξης της Ελλάδας – όπου οι χώρες της Ευρωζώνης, μαζί με το ΔΝΤ, αναλαμβάνουν έως 130 δις €, ενώ ο ιδιωτικός τομέας επιβαρύνεται με διαγραφή χρέους 107 δις €. Η συμφωνία είναι σε γενικές γραμμές η εξής:


(α) Οι χώρες της ζώνης του ευρώ θέτουν στη διάθεση της Ελλάδας πιστώσεις ύψους 100 δις €, περιορίζοντας παράλληλα τους τόκους από το πρώτο πακέτο στήριξης – αποφάσεις που θα πρέπει να εγκριθούν από τα Εθνικά Κοινοβούλια. Δυστυχώς, για τη συμμετοχή τους στη μείωση των τόκων, θα χρησιμοποιήσουν τα μερίσματα από τα οφέλη που κατέγραψε η ΕΚΤ στον Ισολογισμό της, κερδοσκοπώντας εις βάρος της Ελλάδας. Το ΔΝΤ θα συμμετέχει με πολύ χαμηλότερο μερίδιο, υπό την προϋπόθεση ότι θα αυξηθούν τα κεφάλαια του μηχανισμού στήριξης – κάτι που θα επισφραγισθεί στην επόμενη σύνοδο κορυφής της 1ης Μαρτίου. Η απόφαση του ΔΝΤ αναμένεται τη 2η εβδομάδα του Μαρτίου - μαζί με την συγκεκριμενοποίηση του αριθμού των ιδιωτών δανειστών μας, οι οποίοι θα συμμετέχουν στην εθελούσια διαγραφή χρεών.


(β) Θα διατεθούν επί πλέον 30 δις €, με σκοπό την διασφάλιση των ομολόγων που θα λάβουν οι ιδιώτες επενδυτές – έτσι ώστε να έχουν κίνητρο ανταλλαγής των παλαιοτέρων ομολόγων με τα νέα. Προφανώς, δεν πρόκειται για τη διάσωση της Ελλάδας, αλλά των ευρωπαϊκών τραπεζών – με «Ιφιγένεια» τις δικές μας τράπεζες και τα ασφαλιστικά μας ταμεία.


(γ) Οι ιδιώτες-επενδυτές θα διαγράψουν το 53,5% των ονομαστικών απαιτήσεων τους, οπότε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα περιορισθεί κατά 107 δις € περίπου. Συμπεριλαμβανομένων των διαφυγόντων κερδών από τη μείωση των επιτοκίων, η επιβάρυνση των δανειστών υπολογίζεται στο 70% των απαιτήσεων τους. Ειδικότερα, οι επενδυτές θα λάβουν για τα παλαιότερα ομόλογα τους, ύψους περί τα 200 δις €, ασφαλή ομόλογα του EFSF αξίας 30 δις €, συν νέα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου ύψους 63 δις € - με μέσο χρόνο αποπληρωμής 30 έτη, αγγλικό, αποικιοκρατικό δίκαιο και μέσο επιτόκιο της τάξης του 3,65%. Εάν όμως δεν συμφωνήσουν αρκετοί πιστωτές, τότε θα υπάρξουν «αναταράξεις» - μεταξύ άλλων η ανάγκη ψήφισης νόμου (CAC’s) εκ μέρους της Ελλάδας, με τον οποίο θα γίνεται υποχρεωτική η συμφωνία των πιστωτών, με άγνωστα επακόλουθα για την ενεργοποίηση των CDS και την επίσημη χρεοκοπία της.


(δ) Η ΕΚΤ δεν θα συμμετέχει στη διαγραφή, επειδή κάτι τέτοιο θα σήμαινε ανάμιξη στη χρηματοδότηση ενός κράτους-μέλους, η οποία απαγορεύεται(!). Για να το αποφύγει, η ΕΚΤ έχει ήδη ανταλλάξει τα παλαιά ομόλογα της με νέα – τα οποία έχουν την ίδια ακριβώς μορφή, με μοναδική εξαίρεση τα διακριτικά νούμερα. Το γεγονός αυτό αποτελεί, κατά την άποψη μας, ένα μεγάλο σκάνδαλο – όχι μόνο επειδή έτσι η ΕΚΤ κερδοσκοπεί εις βάρος της Ελλάδας, αλλά και λόγω του ότι χαρακτηρίζεται εύλογα ως μία απαράδεκτα επιλεκτική αντιμετώπιση της, σε σχέση με τους ιδιώτες πιστωτές.


(ε) Οι προϋποθέσεις, οι οποίες έχουν απαιτηθεί από την Ελλάδα τόσο για την παροχή πιστώσεων, όσο και για τη διαγραφή, είναι πάρα πολλές. Θα πρέπει να εξοικονομηθούν αρκετά δις € από τον προϋπολογισμό, γεγονός που σημαίνει ότι η χώρα θα υποχρεωθεί σε ύφεση και σε συνθήκες, οι οποίες ελάχιστα διαφέρουν από τη χρεοκοπία – σε μαζικές απολύσεις ΔΥ, σε μείωση των συντάξεων, σε περιορισμό των δαπανών υγείας, παιδείας, άμυνας, σε ιδιωτικοποιήσεις των κρατικών επιχειρήσεων, σε εκποίηση της δημόσιας περιουσίας κλπ. Στις αρχές Μαρτίου η Ευρωζώνη θα ελέγξει την ψήφιση των επιβεβλημένων νόμων, ενώ μόνο υπό την προϋπόθεση της συνεργασίας των Ελλήνων, καθώς επίσης της συμφωνίας των πιστωτών σε σχέση με τη διαγραφή χρέους, θα πληρωθούν τα νέα δάνεια – πιθανότατα με δόσεις, έτσι ώστε να ευρίσκεται συνεχώς η Ελλάδα κάτω από την πίεση της Γερμανίας και του ΔΝΤ.


(στ) Οι τόκοι και τα χρεολύσια των υφισταμένων δανείων της Ελλάδας θα εξοφλούνται από ένα ειδικό ταμείο εκτός Ελλάδας, στο οποίο θα κατατίθενται τα νέα δάνεια – έτσι ώστε να εξασφαλίζεται κατά προτεραιότητα η εξυπηρέτηση τους. Δηλαδή,πρώτα θα πληρώνονται οι δανειστές και μετά όλες οι άλλες υποχρεώσεις του δημοσίου. Στην Ελλάδα θα εγκατασταθεί μόνιμα μία ειδική μονάδα (task force), η οποία θα στελεχωθεί από την Κομισιόν, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ (Τρόικα) – με στόχο τον πλήρη και στενό έλεγχο της εκπλήρωσης των υποχρεώσεων που ανέλαβε η χώρα μας, ψηφίζοντας το πρόσφατο, εγκληματικό από κάθε πλευρά, μνημόνιο.


(ζ) Δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά σε κάποιο πρόγραμμα ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας – γεγονός που πιθανότατα τεκμηριώνει το ότι, πρόκειται για ένα ακόμη «παιχνίδι καθυστερήσεων» εκ μέρους της Γερμανίας, μέχρι εκείνη τη στιγμή που θα είναι έτοιμο το ESM και η Ελλάδα θα οδηγηθεί στην ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός του Ευρώ ή στην ανεξέλεγκτη και στηδραχμή. Ίσως οφείλουμε να διευκρινίσουμε εδώ ότι, στο ESM θα αρκεί η συμφωνία του 85% των μελών του για τη λήψη αποφάσεων – κάτι που μάλλον θα διευκολύνει την «αποβολή» κάποιων.


(η) Η ΕΕ έστειλε πρόσφατα στην Ελλάδα ένα πρόγραμμα 38 νέων αλλαγών, οι οποίες οφείλουν να πραγματοποιηθούν μέχρι την επόμενη Τετάρτη – εάν η χώρα θέλει να λάβει το νέο δάνειο των 130 δις €, το οποίο επικυρώθηκε (θεωρητικά) από τη σύνοδο των υπουργών οικονομικών στις Βρυξέλες. Οι διαρθρωτικές αυτές αλλαγές περιγράφονται σε ενενήντα πυκνογραμμένες σελίδες – ενώ πρέπει υποχρεωτικά να συμβούν μέσα σε ένα εξαιρετικά μικρό χρονικό διάστημα.


«Το πρόγραμμα φαίνεται καταδικασμένο εκ των προτέρων σε αποτυχία, αφού πολλοί από τους στόχους του είναι φύσει αδύνατον να πραγματοποιηθούν», συμπεραίνουν οικονομικοί αναλυτές συνεχίζοντας: «Με τόσο λεπτομερείς οδηγίες, οι Έλληνες δεν χρειάζονται πλέον καμία δική τους κυβέρνηση. Οι ενέργειες αυτές σημαίνουν πιθανότατα ότι, η Ευρωζώνη θέλει να αναγκάσει την Ελλάδα να επιστρέψει στη δραχμή – το αργότερο το 2013, αφού θα έχει τεθεί σε λειτουργία το ESM».


Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Με κριτήριο όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι οδηγούμαστε στο δρόμο της Αργεντινής – επειδή πολύ δύσκολα θα ανταπεξέλθουμε με τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε. Οι φόβοι μας αυτοί επαληθεύονται από τους αναθεωρημένους πίνακες του προϋπολογισμού του 2012, σύμφωνα με τους οποίους το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης αυξάνεται στο 6,7% του ΑΕΠ (13,73 δις €), από 5,4% πριν (11,43 δις €). Κατά τη άποψη μας δε, τα μεγέθη θα διαμορφωθούν σύμφωνα με τον Πίνακα Ι.



ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αισιόδοξη εξέλιξη των μεγεθών της Ελλάδας σε δις € - χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ





Μεγέθη


2011


*2011


2012


2013


2014


2015




















ΑΕΠ


218


218


218


218


218


218




Χρέος


370


263


279


295


311


327




Χρέος/ΑΕΠ


170


120


128


135


143


150


* Μετά τη διαγραφή των 107 δις €

Παραδοχές: (α) Συμφωνία διαγραφής όλων των πιστωτών (β) Ανάσχεση της ύφεσης, με παραμονή του μέσου ΑΕΠ στα 218 δις € (γ) Μέσοι ετήσιοι τόκοι και πρωτογενή ελλείμματα στα 16 δις € (κάθε 1% ύφεση μειώνει τα φορολογικά έσοδα του δημοσίου κατά περίπου 600 εκ. €, ενώ αυξάνει τις δαπάνες λόγω ανεργίας κλπ. κατά 400 εκ. €)


Υπάρχει όμως και η σχετικά απαισιόδοξη πλευρά, σύμφωνα με την οποία η ύφεση δεν θα καταπολεμηθεί, ενώ το δημόσιο χρέος θα επιβαρυνθεί με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών – η οποία υπολογίζεται στα 40 δις € το ελάχιστο, με τους μετόχους των τραπεζών να συμμετέχουν με 10-20% στην αύξηση κεφαλαίου. Η περίπτωση αυτή «υιοθετείται» στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί:


ΠΙΝΑΚΑΣ IΙ: Απαισιόδοξη εξέλιξη των μεγεθών της Ελλάδας σε δις € - χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ





Μεγέθη


2011


*2011


**2012


2013


2014


2015




















ΑΕΠ


218


218


206


200


198


200




Χρέος


370


263


319


333


345


355




Χρέος/ΑΕΠ


170


120


155


166


174


178


* Χρέος μετά τη διαγραφή των 107 δις € και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών κατά 40 δις € εκ μέρους του κράτους, με το δανεισμό του από την Τρόικα

** ΑΕΠ μετά την αναθεώρηση εκ μέρους της κυβέρνησης, Έλλειμμα περίπου 8% (16 δις €)

Παραδοχές: Ύφεση 2013 στο 3%, έλλειμμα στο 7% (14 δις €) – ύφεση 2014 στο 1% και έλλειμμα 6% (12 δις €) - ανάπτυξη 1% το 2015 και έλλειμμα 5% (10 δις €)


Συνεχίζοντας είναι γνωστό ότι η Ελλάδα είχε μέχρι πρόσφατα πρόβλημα δημοσίου χρέους - σε αντίθεση με όλες τις άλλες υπερχρεωμένες οικονομίες της Ευρωζώνης, οι οποίες έχουν πρόβλημα ιδιωτικού χρέους. Για την επίλυση του, είχε στη διάθεση της μία σειρά πανεύκολων λύσεων (μεταξύ άλλων τα εθνικά ομόλογα), αφού πρόκειται για ένα «θεσμικό» (πολιτικό) ουσιαστικά πρόβλημα.


Για παράδειγμα, θα μπορούσε να ζητηθεί, αντί της διαγραφής του χρέους των 107 δις € (όπου στην κυριολεξία «πυροβολούμε τα πόδια μας», αφού τα μισά από αυτά ανήκουν σε εμάς τους ίδιους – στις τράπεζες και στα ασφαλιστικά ταμεία μας, όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙΙ), να επενδυθούν στην Ελλάδα τα 107 δις €, μέσω μίας εξειδικευμένης ελληνικής τράπεζας όπως η γερμανική Kfw, με χαμηλά επιτόκια δανεισμού νέων επιχειρήσεων – έτσι ώστε να υπάρξει ανάπτυξη, με βάση την οποία θα αυξανόταν τα έσοδα του δημοσίου, θα περιοριζόταν η ανεργία και θα έβρισκαν θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, όλοι όσοι ΔΥ θα υποχρεώνονταν σε απολύσεις.


ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Οι «μεριδιούχοι» του δημοσίου χρέους, η διαγραφή και το υπόλοιπο – αριθμοί κατά προσέγγιση, τέλη του 2011.





Δανειστές


Ποσόν


Διαγραφή 53,5%


Υπόλοιπο














ΕΚΤ


60,00


./.


60,00




Τρόικα*


65,00


./.


65,00




Έντοκα Γραμμάτια**


15,00


./.


15,00




Άλλα δάνεια**


30,00


./.


30,00




Έλληνες Πιστωτές***


100,00


53,50


46,50




Ξένοι πιστωτές


100,00


53,50


46,50














Σύνολα


370,00


29%


263,00


* Πρόκειται για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και του ΔΝΤ.

** Δεν υπόκεινται σε διαγραφή, εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζουμε.

*** Αποτελούν περίπου το 27% του συνόλου (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ιδιώτες κλπ.)


Φυσικά αυτά τα 107 δις € δεν θα διαγράφονταν από το χρέος, αλλά θα χρησιμοποιούνταν ως δάνεια για επενδύσεις, με στόχο την επαναβιομηχανοποίηση της χώρας μας – θα μπορούσαν δε να επιστραφούν με ετήσιες δόσεις, τις οποίες θα είχαμε τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουμε.


Ολοκληρώνοντας, η κρίση χρέους της Ελλάδας ήταν εντελώς διαφορετική, από την κρίση των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης. Η επίλυση της ήταν εξαιρετικά εύκολη, ενώ τα περιουσιακά της στοιχεία είναι κατά πολύ υψηλότερα των οφειλών της. Απλούστερα, τα χρήματα βρίσκονταν μέσα στη χώρα, αλλά ήταν λάθος κατανεμημένα – οπότε αρκούσε η σωστή κατανομή τους, για να λυθεί το πρόβλημα.


Ειδικότερα, γνωρίζοντας ότι το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 170% του ΑΕΠ της, ενώ το δημόσιο 160% (συνολικό 330%), αρκούσε να αυξηθεί το ιδιωτικό στα 250%, όσο περίπου της Ιταλίας (μέσω επενδύσεων των ιδιωτών σε κρατικές εταιρείες, ακίνητα κλπ.), για να περιορισθεί το δημόσιο στο 80% του ΑΕΠ της.


Αυτό που χρειαζόταν η πατρίδα μας, ήταν η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των οφειλών της, με μη τοκογλυφικά επιτόκια – ίσα με αυτά που προσφέρει η ΕΚΤ στις εμπορικές τράπεζες (1%). Επίσης οι επενδύσεις εκ μέρους του ιδιωτικού τομέα, με στόχο την ανάπτυξη – γεγονός όμως που απαιτεί την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Πολιτών στην Πολιτική και τη λειτουργία ενός Κράτους Δικαίου.


Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ


Συνεχίζοντας η Πολιτική, στην προσπάθεια της να «κατευνάσει» τους Έλληνες, τους οποίους οδήγησε έντεχνα στα νύχια του ΔΝΤ, του συνδίκου των διεθνών τοκογλύφων, προτείνει την «ενίσχυση» των τραπεζών με κοινές μετοχές - την κρατικοποίηση τους κατά κάποιον τρόπο. Ξεχνάει φυσικά να αναφέρει ότι, ο μοναδικός λόγος που κινδυνεύουν οι Ελληνικές τράπεζες, οι οποίες ήταν μέχρι πρόσφατα οι υγιέστερες του πλανήτη (χρέος 22% του ΑΕΠ, όταν οι γερμανικές έχουν 98% του ΑΕΠ και οι ιρλανδικές 689% του ΑΕΠ, σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ), δεν είναι άλλος από τη διαγραφή του 53,5% της αξίας των ομολόγων του δημοσίου, τα οποία έχουν στα χαρτοφυλάκια τους.


Αφενός μεν λοιπόν τις αναγκάζει σε διαγραφή, αφετέρου τις υποχρεώνει να πληρώσουν ξανά, με την κρατικοποίηση τους. Ευτυχώς που δεν επιμένει στην ανάληψη του management εκ μέρους εκείνου του «ικανού» Δημοσίου, το οποίο οδήγησε τη χώρα στα μνημόνια της ντροπής.


Για να μπορεί να έχει κανείς την πλήρη εικόνα του εγκλήματος εις βάρος της Ελλάδας, οφείλει να σημειώσει ότι, έναντι (ενυπόθηκων) δανείων «μόλις» 70 δις € μέχρι στιγμής, η χώρα έχει ζημιωθεί τουλάχιστον κατά 700 δις €. Μόνο από τη μείωση των τιμών των ακινήτων χάθηκαν περί τα 300 δις €, ενώ από την απαξίωση του χρηματιστηρίου πάνω από 200 δις €. Αρκεί να σημειώσουμε ότι, όλες οι εισηγμένες εταιρείες του Ελληνικού χρηματιστηρίου σήμερα μπορούν να εξαγοραστούν με μόλις 29,6 δις € - όσο σχεδόν χρειαζόταν κανείς πριν από λίγα χρόνια για να αγοράσει μόνο την Εθνική Τράπεζα, ενώ η Nestle κοστίζει περί τα 150 δις € (πέντε φορές περισσότερο από όλες μαζί τις Ελληνικές εταιρείες).


Εκτός αυτού, τα διαφυγόντα κέρδη των ελληνικών επιχειρήσεων υπολογίζεται ότι υπερβαίνουν τα 100 δις €, από την περικοπή των μισθών χάθηκαν πάνω από 30 δις € κοκ. Το κυριότερο όλων, ο διεθνής διασυρμός της Ελλάδας, ο οποίος κόστισε και θα συνεχίζει να κοστίζει τεράστια ποσά στη χώρα μας – στο δημόσιο, στους Πολίτες και στις επιχειρήσεις της, οι οποίες έχουν αναγκασθεί, εκτός των άλλων, να προπληρώνουν τις εισαγωγές τους, αντιμετωπίζοντας παράλληλα τεράστια προβλήματα ρευστότητας από την αδυναμία του τραπεζικού συστήματος.


Με βάση τα παραπάνω, αλλά και λόγω της τεράστιας ύφεσης που βιώνει η Ελλάδα λόγω της καταστροφικής πολιτικής του ΔΝΤ και της Γερμανίας, υποθέτουμε ότι η θέση μας στον Πίνακα IV (συνολικό χρέος), θα επιδεινωθεί σε μεγάλο βαθμό – ενώ δεν θα αποτελεί πια πλεονέκτημα μας.


ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ





Χώρα


Σύνολο


Τράπεζες


Επιχειρήσεις


Νοικοκυριά


Δημόσιο


















Ιρλανδία


1.166


689


245


123


109




Μ. Βρετανία*


847


547


118


101


81




Ιαπωνία


641


188


143


77


233




Ισπανία


457


111


192


87


67




Γαλλία


449


151


150


61


87




Βέλγιο


435


112


175


53


95




Πορτογαλία


422


61


149


106


106




Ιταλία


377


96


110


50


121




Η.Π.Α.


376


94


90


92


100




Ελλάδα


333


22


74


71


166




Γερμανία**


321


98


80


60


83


Πηγή: MM (IMF)

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος



Δηλαδή, παρά το ότι η Ελλάδα είχε μέχρι σήμερα πρόβλημα μόνο δημοσίου τομέα, θα έχει σύντομα πρόβλημα και στον ιδιωτικό τομέα της. Αφού ριχτεί στην πυρά λοιπόν, θα τυλιχθεί στις φλόγες – επειδή είναι φύσει αδύνατον να ανταπεξέλθει και με τα δύο αυτά προβλήματα.


Σε γενικές γραμμές, οι Ελληνικές τράπεζες (Πίνακας V) θα χρειαστούν ακόμη περισσότερα κεφάλαια, αφού οι πιστωτικές απώλειες τους (κόκκινα δάνεια) θα ξεπεράσουν το σημερινό 20% - λόγω αδυναμίας επιχειρήσεων και νοικοκυριών να ανταπεξέλθουν με την ύφεση, με τη μηδενική ρευστότητα λόγω συνεχούς αύξησης των φόρων, με την αδυναμία δανεισμού κλπ.


ΠΙΝΑΚΑΣ V: Δάνεια προς το δημόσιο σε δις €, τέλη Ιουνίου 2010 – Ίδια Κεφάλαια με ημερομηνία 31.12.2009





Τράπεζα


Ομόλογα


Ίδια Κεφάλαια


Ομόλογα/Κεφάλαια















Εθνική


19.800.000.000


8.224.161.000


2,4 φορές




Αγροτική


10.200.000.000


1.353.604.000


7,5 φορές




Πειραιώς


8.300.000.000


3.238.154.000


2,6 φορές




Eurobank


7.400.000.000


5.486.000.000


1,3 φορές




Alpha Bank


5.600.000.000


4.775.572.000


1,2 φορές




ΣΥΝΟΛΑ


51.300.000.000


23.077.491.000


2,2 φορές


Πηγή: Επιτροπή ελέγχου των τραπεζών – αποτελέσματα του τεστ αντοχής 23.07.10

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Το ίδιο θα συμβεί και στις επιχειρήσεις που δεν θα χρεοκοπήσουν, καθώς επίσης στα νοικοκυριά – με τελικό αποτέλεσμα, αφενός μεν το δημόσιο χρέος να συνεχίσει να μην είναι βιώσιμο, παραμένοντας στα ίδια περίπου επίπεδα, αφετέρου το ιδιωτικό να υπερδιπλασιαστεί.



Όταν λοιπόν η κυβέρνηση, θέλοντας μάλλον να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα ισχυρίζεται ότι, το πλεονέκτημα του νέου μνημονίου είναι η διαγραφή των 107 δις € (για τα οποία δώσαμε «γη και ύδωρ»), η απάντηση είναι αυτονόητη: τα μισά από αυτά είναι δικά μας, ενώ σχεδόν για το σύνολο των υπολοίπων θα δανειστούμε εκ νέου – λόγω της απαιτούμενης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, ύψους άνω των 40 δις €, τις οποίες προηγουμένως φροντίσαμε να χρεοκοπήσουμε με τη διαγραφή χρέους (μη συμπεριλαμβανόμενης της μείωσης των καταθέσεων τους κατά 70 δις €), καθώς επίσης της ενίσχυσης των ασφαλιστικών ταμείων.


Παράλληλα φυσικά επιτρέπουμε τη λεηλασία της Ελλάδας, τοποθετούμε τις βάσεις της απόλυτης εξαθλίωσης του πληθυσμού της, υποθηκεύουμε το μέλλον των επομένων γενεών και τόσα πολλά άλλα, χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα ή/και την ελάχιστη προοπτική. Πρόκειται λοιπόν για «λογιστικές αλχημείες», καθώς επίσης για το πλέον αποτρόπαιο έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας – το οποίο ελπίζουμε να μη μείνει ατιμώρητο.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ



Η Ελλάδα, παρά το ότι οδηγήθηκε εσκεμμένα καταρχήν στην κρίση δανεισμού και μετά στην κρίση χρέους, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η εισβολή του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη, είχε μέχρι σήμερα αρκετές, εύκολες σχετικά λύσεις στη διάθεση της - πριν ψηφισθεί όμως η άλωση της από τους 199 βουλευτές. Μία από αυτές ήταν η στάση πληρωμών, έτσι ώστε να έχει το χρόνο να διαπραγματευθεί σωστά με τους πιστωτές της – για τους οποίους αποτελούσε μία βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια των οικονομιών τους.


Εν τούτοις, οι πολιτικοί της προτίμησαν τη χρεοκοπία (ελεγχόμενη αρχικά), την υποταγή και την υποτέλεια στους εισβολείς – παραδίδοντας ανεύθυνα την εθνική της κυριαρχία και υποθηκεύοντας τόσο τη δημόσια, όσο και την ιδιωτική περιουσία των ψηφοφόρων τους, αντί «πινακίου φακής».


Το έγκλημα λοιπόν έχει μάλλον ολοκληρωθεί, ενώ η Ελλάδα δεν φαίνεται πια να διαθέτει κανένα απολύτως όπλο για την «υπεράσπιση των συνόρων» και την προστασία της ελευθερίας των Πολιτών της. Ευχόμενοι φυσικά να κάνουμε λάθος ή/και να είμαστε υπερβολικά απαισιόδοξοι, δεν μπορούμε παρά να περιμένουμε να αποδειχθεί το σφάλμα μας στην πράξη – ελπίζοντας να τα καταφέρουμε στο τέλος, όταν και εάν αφυπνισθεί ο ικανότατος λαός μας.




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ: Υπάρχουν αρκετοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι, ο δρόμος της υποτέλειας και των μνημονίων του ΔΝΤ οδήγησε τη Βραζιλία στην έξοδο από την κρίση χρέους (άρθρο μας) - καθιστώντας την σήμερα μία ισχυρή δύναμη. Εδώ αρκεί ίσως να σημειώσουμε ότι, τα 200 εκ. Βραζιλιάνων παράγουν σήμερα το 30% αυτών που παράγει (ΑΕΠ) η Μ.Βρετανία – παρά το ότι οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας είναι τεράστιες. Εκτός αυτού ότι, η «ψαλίδα» μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη Βραζιλία είναι τεράστια – ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της είναι απατηλός, αφού οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην ανατίμηση του νομίσματος της.


Περαιτέρω, οι μισοί Βραζιλιάνοι έχουν μέσο εισόδημα της τάξης των 165 € και το 8,5% κερδίζει λιγότερα από 30 € μηνιαία – ενώαπό το 2000 ο αριθμός αυτών που ζουν στις φαβέλες αυξήθηκε στο 6% (από 4%). Αν και πολλοί δε ισχυρίζονται ότι, έχει καταπολεμηθεί η ανεργία, αφού περιορίσθηκε στο 5%, αρκεί να διαπιστώσει κανείς πως αναφέρονται σε 1,1 εκ. ανέργους έναντι 22 εκ. απασχολουμένων, για να κατανοήσει το μέγεθος της εξαπάτησης και του προβλήματος – το οποίο φαίνεται, εάν αναρωτηθούμε πως είναι δυνατόν να υπολογίζονται οι απασχολούμενοι στα 22 εκ., όταν ο συνολικός πληθυσμός είναι 200 εκ. Προφανώς, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των Βραζιλιάνων δεν καταγράφεται πουθενά – βιώνοντας συνθήκες λαθρομεταναστών στην ίδια τους την πατρίδα. Φυσικά κάτι ανάλογο ισχύει και στην Τουρκία, όπως έχουμε αναλύσει σε ειδικό άρθρο μας.


Αντίθετα με τις δύο αυτές χώρες, οι οποίες επέλεξαν τις μεθόδους του ΔΝΤ χωρίς καμία διαμαρτυρία η Ισλανδία, η οποίαουσιαστικά προτίμησε υπερήφανα τη στάση πληρωμών το 2008, δικάζοντας και καταδικάζοντας τους πολιτικούς και λοιπούς υπαιτίους των εγκλημάτων εσχάτης προδοσίας εις βάρος των Πολιτών της, έχει ήδη ξεφύγει από την κρίση – χωρίς να δημιουργηθούν κοινωνικές ανισότητες, καθώς επίσης διατηρώντας τόσο την εθνική κυριαρχία, όσο και την ελευθερία των Πολιτών της.


Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 26. Φεβρουαρίου 2012

viliardos@kbanalysis.com

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στη διεύθυνση http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2012-02-27-22-26-18-2012022752919/