Παγιδευμένοι στον «πλανήτη των τραπεζών»

Αναδημοσίευση από την Παρέμβαση http://e-parembasis.blogspot.com/2010/12/blog-post_6818.html

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010


Για πρώτη φορά στην ιστορία της η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ υποχρεώθηκε να δημοσιεύσει λεπτομέρειες των ενεργειών και χρηματοδοτήσεων που έκανε κατά τη διάρκεια εκτάκτων προγραμμάτων δανειοδότησης και διευκόλυνσης της ρευστότητας και το συμπέρασμα που προέκυψε έχει αφήσει τους Αμερικανούς άναυδους: η «δική» τους Κεντρική Τράπεζα δημιούργησε εκ του μηδενός περισσότερα από 9 τρις δολάρια από το Δεκέμβριο του 2007 και μετά με τα 3,3 από αυτά να παραμένουν στον ισολογισμό της και με τα στοιχεία να δείχνουν ότι δεν κατευθύνθηκαν μόνο σε αμερικανικές αλλά και σε ελβετικές, αγγλικές, καναδικές και άλλων χωρών τράπεζες.
Η Κεντρική Τράπεζα έκαστης χώρας υποτίθεται ότι περιορίζει τις δραστηριότητες της εντός των κρατικών της ορίων αλλά η τρέχουσα κρίση αποδεικνύει πως τα όρια αυτά έχουν εξαλειφθεί στον “πλανήτη των τραπεζών” καθώς το διατραπεζικό εμπόριο μπορεί να καταστήσει μία τράπεζα του εξωτερικού πολύ σημαντικότερη για μία χώρα απ´ότι οι δικές της τράπεζες και συνάμα πολύ πιο επικίνδυνη κατά τη διάρκεια κρίσεων.

Αυτό συνέβη στην περίπτωση της ελβετικής UBS και της αγγλικής Barcleys, με την πρώτη να έχει δανειστεί από τη FED κεφάλαια ύψους 74,5 δις δολαρίων που είναι τα περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη αμερικανική ή διεθνή τράπεζα και τη δεύτερη να έχει δανειστεί 47,8 δις δολάρια, ποσό που είναι μεγαλύτερο από τα αντίστοιχα που δανείστηκαν οι περισσότερες αμερικανικές τράπεζες.
Η ανάπτυξη της αμερικανικής αγοράς ενυπόθηκων τιτλοποιημένων ομολόγων σε συνδυασμό με το ότι το δολάριο είναι το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, έκανε τράπεζες του εξωτερικού όπως η ελβετική UBS να κερδοσκοπήσουν στις ΗΠΑ με τεράστια ποσά και να βρεθούν εκτεθειμένες σε αντίστοιχου μεγέθους κίνδυνο μετά το ξέσπασμα της κρίσης στην οποία οι ίδιες συνέβαλαν και από την οποία κέρδισαν πολλά δις. Προκειμένου, όμως, να μην ξεπουλήσουν τις θέσεις τους σε δολάριο προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στην αμερικανική αγορά αλλά κυρίως με στόχο την προστασία τους από την καταγραφή μεγάλων ζημιών όταν η αγορά ενυπόθηκων τιτλοποιημένων δανείων κατέρρευσε, η FED έκανε το αδιανόητο, δηλαδή ανέλαβε, χωρίς να ρωτήσει την αμερικανική κυβέρνηση και κρυφά από τους πολίτες, τη διάσωση τραπεζών άλλων χωρών.

Η διάσωση, όμως, συνεπάγεται τη δημιουργία νέου χρήματος για να κλείσουν τρύπες από την προηγούμενη περίοδο δημιουργίας χρήματος, όταν μεταξύ 2002-2008 μια σειρά νέων χρηματοοικονομικών προϊόντων επέτρεψαν στις τράπεζες αφού δανειστούν δισεκατομμύρια από τη FED να τα αναπαράγουν πλημμυρίζοντας τις ΗΠΑ με κεφάλαια. Τα κεφάλαια αυτά ακολούθησαν τις διεθνείς τραπεζικές οδούς και βρήκαν το δρόμο τους προς τις μητρικές των τραπεζών σε διάφορα κράτη του κόσμου οδηγώντας και εκεί στην αύξηση της ρευστότητας και προκαλώντας μία εκρηκτική ανάπτυξη του δανεισμού.

Οι ευρωπαϊκές τράπεζες βρήκαν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν τη φρέσκια ρευστότητα εκπονώντας μια σειρά δανειοδοτικών προγραμμάτων και κατακλύζοντας τα ΜΜΕ με διαφημίσεις προσπαθώντας με κάθε τρόπο να πείσουν τους πολίτες να λάβουν δάνεια. Η ανταπόκριση των πολιτών οδήγησε σε επιπλέον δανειοδότηση η οποία δημιούργησε νέο χρήμα καθώς οι τράπεζες χρησιμοποίησαν τα νέα δάνεια ως εγγύηση για να λάβουν ακόμη περισσότερα χρήματα αυτή τη φορά από την ΕΚΤ. Τα χρήματα αυτά έγιναν δάνεια και τα ΜΜΕ πλημμύρισαν από νέες διαφημίσεις που προσπαθούσαν να πείσουν τους πάντες να επισκεφθούν την κοντινότερη τράπεζα προκειμένου να πάρουν δάνειο.

Μεταξύ 2003-2008 ο κόσμος εθίστηκε στο δανεικό χρήμα και το χρήμα πληθωρίστηκε χάνοντας την πραγματική του αξία. Έτσι, δημιουργήθηκαν φούσκες παντού, από την αγορά κατοικίας μέχρι το χρηματιστήριο. Πολίτες σε Αμερική και Ευρώπη έλαβαν δάνεια προκειμένου να αγοράσουν κατοικίες σε φουσκωμένες τιμές χωρίς να μπορούν να αντιληφθούν ότι υποθήκευαν το μέλλον τους αλλά και αυτό των παιδιών τους. Όταν η φούσκα έφτασε κοντά στα όρια της η ελίτ των τραπεζικών ιδρυμάτων χρησιμοποίησε προϊόντα που θα κέρδιζαν από το σπάσιμο της και την κατάρρευση της αγοράς τιτλοποιημένων δανείων επιταχύνοντας, έτσι, αυτή τη διαδικασία και κερδίζοντας και πάλι δισεκατομμύρια από χρήμα που δημιουργήθηκε μέσα στο εργοστάσιο παραγωγής δολαρίων του τραπεζικού συστήματος.

Με το παιχνίδι να έχει φτάσει στο τέλος του και τον κόσμο να έχει πληθωριστεί σε ασύλληπτο βαθμό η FED έκλεισε τη στρόφιγγα της ρευστότητας και σταμάτησε να δανείζει στις τράπεζες. Χωρίς φρέσκο χρήμα οι τράπεζες άρχισαν να κυνηγούν πολίτες όχι για να τους δώσουν νέα δάνεια αλλά για να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή αυτών που είχαν λάβει παλαιότερα.
Οι τιμές στην αγορά κατοικίας κατέρρευσαν και οι τράπεζες κινδύνευσαν να καταγράψουν ζημίες. Οι τραπεζικές μετοχές άρχισαν να ξεπουλιούνται οδηγώντας τελικά και το χρηματιστήριο στο μεγαλύτερο κραχ από το 1929. Στην κρίσιμη αυτή στιγμή αντί οι τράπεζες να αφεθούν να καταγράψουν ζημιές και το πλασματικό χρήμα που είχε δημιουργηθεί να μειωθεί, αυξάνοντας έτσι την αξία του χρήματος των πολιτών, η FED παρενέβη δημιουργώντας νέο χρήμα για να εξασφαλίσει τη διάσωση τους. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, το χρήμα πληθωρίστηκε ακόμη περισσότερο και η αξία του μειώθηκε περαιτέρω.
Αυτή η μείωση πέρασε στις τιμές των κατοικιών σε ΗΠΑ και Ευρώπη και στην πραγματική οικονομία και μεταφράστηκε σε αποπληθωριστικές πιέσεις οι οποίες ροκανίζουν το εισόδημα και την πραγματική περιουσία των πολιτών. Έτσι τα σπίτια όλων κοστίζουν σήμερα λιγότερο απ’ ότι χτες, όπως το ίδιο συμβαίνει και με τα αυτοκίνητα, τις επιχειρήσεις, τα μαγαζιά και τελικά την εργασία. Ήταν το 2008 όταν σε άρθρο μου με τίτλο ‘αποπληθωριζόμενος πλανήτης χρέους’ είχα εξηγήσει με αυτήν τη διαδικασία η οποία με αμείλικτο τρόπο μεταφέρει τον πλούτο από τους πολίτες στις τράπεζες για να αναγκάσει στη συνέχεια τους πολίτες να δεχτούν νέες απώλειες προκειμένου να εξασφαλίσουν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη για τις τράπεζες.
Ο εφιάλτης, όμως, δεν έχει τελειωμό καθώς οι τράπεζες έχουν επενδύσει και στο κρατικό χρέος δημιουργώντας στα κράτη έναν αντίστοιχο εθισμό στο δανεισμό με αυτόν που δημιούργησαν στους πολίτες. Κάποιος σημαντικός σύγχρονος πολιτικός είπε ότι τα κράτη δεν είναι μωρά ώστε να δικαιολογηθεί το γεγονός πως δανείστηκαν πέρα από τις δυνάμεις τους. Δε διαφωνώ αλλά ούτε και οι τράπεζες είναι μωρά ώστε να μη γνωρίζουν πότε ένα κράτος μπορεί να αντέξει περισσότερο δανεισμό.
Προβληματικά κράτη και κερδοσκοπικές τράπεζες είναι συνένοχοι στο ίδιο έγκλημα μόνο που οι δεύτερες διαπράττουν το έγκλημα κατ’ επάγγελμα και έχουν ένα μηχανισμό που τους εξασφαλίζει ότι δεν πρόκειται ποτέ να πληρώσουν γι’ αυτό, ενώ τα κράτη χρειάζονται πολιτικούς με θάρρος για να μπορέσουν να αξιώσουν το διαμοιρασμό των ζημιών και να μην τις χρεώσουν στο σύνολο τους στους πολίτες τους.
Αν η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα ήταν ταινία τότε το ρόλο του κακού θα έπαιζαν οι τράπεζες και του ήρωα η Ισλανδία, η μόνη χώρα που είπε όχι στη διάσωση τους και ναι στη διάσωση των πολιτών της. Οι υπόλοιποι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι συνεργοί στο έγκλημα.
Πάνος Παναγιώτου
χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής info@sta-gr.cominfo@sta-gr.com

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

αναδημοσίευση από ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ http://e-parembasis.blogspot.com/2010/09/blog-post_4420.html

Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη στον Γιώργο Λακόπουλο
στην εφημερίδα «Τα Νέα»


Αγαπητέ μου Γιώργο
Επειδή μου έκανες την τιμή και μου πρόσφερες τη χαρά με την αναφορά σου στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό προβάλλοντας και σχολιάζοντας τη φοβερή λέξη «Κατοχή» που εξεστόμισα εκεί, με προκαλείς να εκφράσω δυο-τρεις σκέψεις που δύσκολα βρίσκουν (για ανεξήγητους λόγους εδώ και καιρό) φιλόξενο χώρο στις «καθώς πρέπει» εφημερίδες, με την κρυφή ελπίδα μήπως και η στήλη σου αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.
Δεν είπα όμως μόνο τη λέξη «Κατοχή» αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα «ο Έλληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς».
Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μη ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η «σύνεση» μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια «ελληνικότητα» από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά. Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Έλληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση.
Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Έλληνας με τους καλούς γίνεται καλλίτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι’ αυτό και το σύνθημα «η Ελλάδα στους Έλληνες» τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ’ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία!
Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας «κλώνος» εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Ότι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία. Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό;
Όμως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο. Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας.
Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας την θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε «για να γλιτώσω την χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου “παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας”». Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;
Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόϊκα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ.
Όσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Ότι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
Όμως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλλίτερος αγωγός -σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση.


Με θερμούς χαιρετισμούς,
Μίκης Θεοδωράκης

Πόθεν έσχες αίσχος;

Οι Έλληνες πολιτικοί είναι καλύτεροι γονείς από τους απλούς Έλληνες. Η περισσή φροντίδα, για την οικονομική αποκατάσταση των παιδιών τους, δείχνει ισχυρή προσωπικότητα με έντονο το ένστικτο της αναπαραγωγής (το πατρικό ένστικτο εννοώ). Είναι προφανές ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για το «έσχες» παρά για το «πόθεν». Συνάγεται εξ αυτού, πως είναι σημαντικότερο να έχουν (έσχουν) χρήματα τα παιδιά, από το πού (πόθεν) τα βρήκαν. Εφ’ όσον δεν συμμετείχαν στο πόθεν τι φταίνε τα καημένα. Σ’ αυτό το πέλαγος, των δούναι και λαβείν διασυνδέσεων, βολεύει η χαλαρότης των δεσμών της οικογένειας. Ένα «Τι φταίω εγώ;» και καθάρισαν υιός και κόρη. Το πού βρήκε τις γνώσεις αν έχει, τις πολιτικές γνωριμίες και το χρήμα δεν μετράει. Μάνα εξ ουρανού για τον κανακάρη! Χρησιμοποιεί στο τέλος και το όνομα για να δείξει ότι έχει γένος, ότι σέβεται και δεν προδίδει την οικογένεια και τις παραδόσεις.

Ας κάνουμε μια υπόθεση. Αν ο πατέρας μου ήταν ληστής θα είχα δύο επιλογές. Η μία ήταν να του μοιάσω, η άλλη να γίνω κάτι διαφορετικό. Στη δεύτερη περίπτωση θα έπρεπε να αλλάξω το όνομα επειδή αυτό θα σήμαινε ότι διαφέρω. Απλά γιατί ή Ληστής ή Ληστάκης είναι ένα και το αυτό.

Μεγάλο πράγμα λοιπόν το «έσχον». Αναγνωρίζεται ο πλούτος σε χρόνο ενεστώτα, και αορίστως πλανάτε ένα πόθεν. Έχω, ενεστώτας γιατί ρέει το χρήμα τώρα, έσχον αόριστος γιατί ίσως δεν θα μπορέσουμε να βρούμε από πού ήρθε το χρήμα.

Κατ’ επέκτασιν και με την ίδια λογική, αν μπεις μια μέρα στα καλά καθούμενα στο γραφείο του υπουργού και καθίσεις στη θέση του, έχεις την υπουργική θέση. Όποιος τολμήσει να ταράξει την νιρβάνα σου και το έσχες σου, ας απαντήσει με σεβασμό «πόθεν» αντλεί τοιούτον θράσος και μπλα μπλα…

(Δ.Α.)

Ο κλέψας του κλέψαντος

Επιστολή με την οποία ζητείται ο αυστηρός έλεγχος του «πόθεν έσχες», όλων όσοι διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα τα τελευταία 20 χρόνια, αρχής γενομένης από τους υπουργούς και τους βουλευτές, απέστειλαν στον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Βουλής και τον γραμματέα της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, 48 βουλευτές της πλειοψηφίας, με επικεφαλής τον βουλευτή Κιλκίς, κ. Θ.Παραστατίδη.

Στην επιστολή τους, οι βουλευτές (στην συντριπτική τους πλειοψηφία τους προερχόμενοι από την περιφέρεια), αναφέρουν πως «καθημερινά δεχόμαστε από την ίδια την κοινωνία, αλλά και τα μέσα ενημέρωσης, τη χλεύη και την πλήρη απαξίωση. Είναι κοινωνική απαίτηση, αλλά και απαίτηση σύσσωμης της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, να επέλθει κάθαρση και διαφάνεια στο πολιτικό μας σύστημα, για να διασώσουμε το πολιτικό μας ήθος και να αποκαταστήσουμε τη βουλευτική μας υπόσταση».

Στο παραπάνω πλαίσιο, «μπορούμε και επιβάλλεται να προχωρήσουμε στη διαδικασία αυστηρού ελέγχου του 'πόθεν έσχες' και κυρίως του πόθεν,(δική μου επισήμανση) για όλους όσοι διαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα τουλάχιστον τα τελευταία 20 χρόνια.

Από την διεύθυνση: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=329975&dt=06/05/2010#ixzz0ne6WaLwX

Εδώ είναι τα «λεφτά»… Αποταμίευση ΤΕΛΟΣ Ώρα για επένδυση.-

Μας έμαθαν στο σχολείο, πως κάθε κράτος, μπορεί να εκδίδει χρήμα ίσης αξίας με τον χρυσό που διαθέτει στα θησαυροφυλάκιά του.
Μας άφησαν να έχουμε την εντύπωση πως κατέχουμε την γνώση και πως όλα αυτά τα χρόνια τα πάντα κινούνται σύμφωνα με αυτή την βασική προϋπόθεση. Τόσα χρόνια τσιμουδιά. Κανένας δεν λέει ποιά είναι η πραγματικότητα. Θα μου πείτε, αφού ο οικονομολόγος καθηγητής του Χάρβαντ, που σε ένα βαθμό γι αυτό τον ψήφισε ο ελληνικός λαός για πρωθυπουργό του, μας τύφλωσε περισσότερο. Τον ψηφίσαμε να μας βοηθήσει, να βελτιωθούμε οικονομικά και τελικά την πατήσαμε σαν ηλίθιοι. Πιστέψαμε πως αυτός γνώριζε και υπακούσαμε.
Αληθεύει πως με τη σύναψη ενός δανείου με την τράπεζα αμέσως με την υπογραφή από τον δανειολήπτη δημιουργείτε το χρήμα. Ούτε χρυσός ούτε πράσινα άλογα;


(έχει και συνέχεια το μικρό αυτό απόσπασμα. Ισχύει ή είναι κολοκύθια μετά ριγάνεως...)
Αλλά και μ αυτή την οπτική αν δούμε τα πράγματα φαίνεται πως δεν χρειάζονται καταθέτες αλλά μόνο δανειολήπτες. Έτσι είναι καλύτερα για τους τραπεζίτες.

Ας συνθέσουμε την εικόνα. Πού είναι τα χρήματα; Ας φανταστούμε πως τα ευρώ όλης της ενωμένης Ευρώπης είναι ένα χαλί. Το χαλί κάποιοι το έχουν. Ένα σημείου του χαλιού κάπου νοτιοανατολικά της Ευρώπης είναι πιασμένο και δεν λέει ν’ απαγκιστρωθεί. Κάποιοι καταθέτες με μικρά ποσά αναγκάζουν το χαλί να είναι αγκιστρωμένο σ’ αυτό το σημείο. Πώς θα το ξεκολλήσουν; Το μαγικό χαλί δεν μπορεί να πετάξει, να ταξιδέψει, να φανερώσει τις μαγικές του ικανότητες! Εν προκειμένω να μεγιστοποιήσει την εμπορική του κινητήρια δύναμη. Δεν έχει καμία φθορά ή τρύπα. Τελευταίως το τζίνι έκανε μια τρύπα, για να φανερώσει την ανώτερη από το μαγικό χαλί δύναμή του.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά όμως. Γνωρίζουμε πως το κίνητρο για να ξεκινήσει η παραγωγή στα χωράφια, είναι η γνώση ότι στο τέλος της παραγωγικής περιόδου, θα έχουμε μια μεγαλύτερη ποσότητα από αυτή που χρησιμοποιήσαμε κατά την σπορά. Αυτή είναι μια κατάκτηση του ανθρώπινου γένους μέσα από την εμπειρία χιλιάδων ετών. Είναι σαφές πως αυτό είναι νόμος της φύσεως. Εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα έχουμε μόνο όταν οι κλιματολογικές συνθήκες αλλάξουν δραματικά κατά την εν λόγω παραγωγική περίοδο ή άλλοι μη φυσικοί παράγοντες δράσουν αρνητικά επί της παραγωγής.
Οι ευφυείς (με και χωρίς εισαγωγικά) της ανθρωπότητας, αυτόν το νόμο, τον εφάρμοσαν στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Σπέρνεις μερικά ευρώ, θερίζεις τα διπλάσια, τριπλάσια, τετραπλάσια κλπ Αφού λοιπόν το σπόρο τον είχαν σχεδόν όλο δικό τους, έσπερναν και θέριζαν. Έγιναν αχόρταγοι. Δεν τους έφταναν τα πλούτη που είχαν, ήθελαν κι’ άλλα. Δεν ρώτησαν όμως ποτέ για τους απλούς ανθρώπους, που δούλεψαν για να τρώνε αυτοί, αν έφαγαν, έστω για μια φορά στη ζωή τους, αστακό ή αν μπόρεσαν στην ηλικία των είκοσι χρονών, να πάνε λίγο παραπέρα από το χωριό τους ή την πόλη τους. Εκείνο που τους ενδιέφερε ήταν να ταξιδέψουν αυτοί περισσότερο, να φάνε αυτοί περισσότερο, να ντυθούν αυτοί καλύτερα. Από την θέση τους, δεν έβλεπαν ανθρώπους, αλλά νούμερα. Έσπερναν -θέριζαν. Έσπερναν -θέριζαν … δουλευτήδες…
Θα παραθέσω εδώ μια γνωστή σχέση κράτους – βιομηχάνων. Αυτοί είναι, που μαζί με τις κυβερνήσεις, καθόρισαν όλο το σύστημα διακίνησης καπνού. Απαγόρεψαν αυστηρά – με το χωροφύλακα επί ποδός - την κατανάλωση αφορολόγητου καπνού καθώς και την φύτευση δενδρυλλίων καπνού για προσωπική χρήση, επειδή έπρεπε να προωθηθεί η εμπορική συσκευασία, με απώτερο στόχο φυσικά το κέρδος. Οδήγησαν με την τυποποίηση στην συστηματική χρήση και στην δημιουργία χιλιάδων χρηστών καπνού. Αναντίρρητα φέρνει άλλα αποτελέσματα η συστηματική χρήση καπνού και άλλα η περιστασιακή. Είναι γνωστά τα αποτελέσματα. Ο λαός κλήθηκε και πληρώνει τις συνέπειες του καπνίσματος, την προώθηση αυτού του κερδοφόρου είδους «πολυτελείας». Πληρώνει αδρά σε χρήμα για την καταπολέμηση των ασθενειών που (στατιστικά έτσι μας λένε τουλάχιστον) σχετίζονται με το κάπνισμα χωρίς να παραλείπουμε βέβαια - τον πιο σκληρό φόρο – τον θάνατο του χρήστη.
Ένα παιχνίδι όπως αυτό που προανέφερα, θεωρήθηκε και προωθήθηκε ως πρόγραμμα ανάπτυξης της γεωργίας. Ποιος καθόριζε λοιπόν για τη χώρα μας, τα προγράμματα ανάπτυξης της μεταπολεμικής περιόδου; Ποιος βοήθησε τον αγρότη και τον κάθε απλό άνθρωπο της αποτελειωμένης από τον εμφύλιο σπαραγμό πατρίδας μας, να βελτιώσει τη ζωή του και να συνεχίσει την δραστηριότητά του στον τόπο του. Αξιοποιώντας την γνώση του και τον πραγματικό πλούτο της ελληνικής γης. Κάνοντας σχολεία, φέρνοντας τα βασικά επιτεύγματα της επιστήμες και της τεχνολογίας στα απομακρυσμένα χωριά. Κανείς. Όλοι πάνω στην πλάτη του έπαιξαν για να κερδίσουν.
Μήπως είναι ψέματα, ότι «νοικοκυραίοι» από πολλές περιοχές της χώρας μας, άνθρωποι με ζωικό κεφάλαιο σημαντικής αξίας, τα πούλησαν όλα για την αγορά ενός θυρωρείου στην Αθήνα. Την Αθήνα την πόλη του φωτός όπως προπαγάνδιζαν από τα ραδιόφωνα με τα αστικά τραγούδια.

Η Αθήνα τη νύχτα αρχόντισσα μοιάζει
κυρά ξελογιάστρα χρυσή
Ψηλά στα αιθέρια ασήμι τ’ αστέρια
Και μες στα ποτήρια κρασί
Η Αθήνα τη νύχτα φοράει κορώνα
Φεγγάρι που λάμπει χλωμό
Βιτρίνες και φώτα χαρούμενη νότα
Και γλέντι χωρίς τελειωμό

Τέτοια άκουγαν από το κρατικό ραδιόφωνο οι εναπομείναντες στα χωριά. Οι επαρχιώτες που ζούσαν μέσα στη λάσπη και στα αποκαΐδια. Πήγαν στην Αθήνα λοιπόν, αλλά τα προβλήματα δεν λύθηκαν. Μετατοπίστηκαν σε άλλο επίπεδο. Τέλειωσαν τα παιδιά το σχολείο, έπρεπε να εργαστούν. Πού όμως; Η δική τους οικογενειακή επιχείρηση, έκλεισε στο χωριό. Έπρεπε να πάνε υπάλληλοι, στην επιχείρηση του τάδε ή του δείνα, σε επιχειρήσεις ευκαιριακού χαρακτήρα, ανεξάρτητες από κάθε σχεδιασμό ανάπτυξης της χώρας. Μοναδικός στόχος το χρήμα, κατάλοιπο ίσως της μαυραγορίτικης νοοτροπίας. Νοοτροπία που καλλιεργήθηκε ως αξία, ως ηθικός κανόνας. Ανετράπησαν αξίες και συμπεριφορές που προπολεμικά χαρακτήριζαν τον Έλληνα. Ανακαλύφθηκε ο βολεψάκιας
Ιδιωτικός και δημόσιος τομέας γαλουχήθηκε με την καραμέλα της επιδίωξης του καλύτερου βιοτικού επιπέδου σε προσωπικό επίπεδο, αόριστα. Αυτή η αντίληψη - στόχος, που δεν περιείχε το συνυπάρχειν, δεν παρήγαγε αποτελέσματα κοινωνικής ανάπτυξης. Αντίθετα σχεδόν κατέστρεψε τον υπάρχοντα κοινωνικό ιστό της μεταπολεμικής Ελλάδος. Σχέσεις και κανόνες, που ουσιαστικά είχαν τα πρότυπά τους στις μικρές κοινωνίες των Ελληνικών χωριών καταδόθηκαν και εκτελέστηκαν, από τους εδραιοθέντες ξενόφιλους «πατριώτες». Περιήλθαμε σε προβληματισμούς του τύπου «ο προαγωγός είναι σημαντικότερος από την πόρνη»;
Την ικανότητα που έχουμε να αξιολογούμε τα πράγματα, έρχονται τέτοιοι προβληματισμοί ανεπαισθήτως και την μετατοπίζουν σε μια νεφελώδη κατάσταση. Έτσι είμαστε ανήμποροι να αποφασίσουμε αν προέχει η παραγωγή των βασικών προϊόντων ή η δημιουργία των καταστημάτων που θα τα πωλούν. Ονομάσαμε την βιτρίνα προϊόν. Δεν μπορούμε να διακρίνουμε, πως, είναι σημαντικότερο το να παράγεις τα βασικά αγαθά από το να τα παρουσιάζεις με μια δημιουργημένη αισθητικά ομορφιά. Δεν χάνει την αξία της η πατάτα όταν γύρω της υπάρχει λίγο χώμα.
Από την νεφελώδη κατάσταση καταπέσαμε σε μαύρη τρύπα λοιπόν, όπου μέσα της λειτουργεί έντονα η αναποτελεσματικότητα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Αυτή η αναποτελεσματικότητα για να έρθουμε στο τώρα κυριάρχησε και στο κράτος μας. Φυσικό είναι, όταν ένα κράτος είναι αναποτελεσματικό, αυτόματα οι πολίτες να λειτουργούν σαν να μην υπάρχει κράτος. Ποιος θα πληρώσει το γιατρό στην ενδεχόμενη ασθένεια; Ποιος θα πληρώσει τα δίδακτρα για την βελτίωση της παιδείας του παιδιού; Ποιος θα διασφαλίσει το μέλλον του παιδιού; Ποιος θα τον στηρίξει αν κάτι πάει στραβά με την εργασία του; Δεν χρειάζονται περισσότερα ερωτήματα για να προσδιορίσουμε τα αίτια που παρήγαγαν την ανασφάλεια και κατέστησαν εν συνεχεία τους πολίτες αποταμιευτές.
Στην Ελλάδα, για όλη την μεταπολεμική περίοδο, είναι γεγονός πως, μεγάλο ποσοστό των οικογενειών (όχι απλά πολιτών) ζει με ανασφάλεια. Ο φόβος μιας πιθανής δύσκολης στιγμής, αναδουλειά, αρρώστια, σπουδές παιδιών, γάμος παιδιών, σχέδια για κάποια αγορά ή επένδυση κλπ, ώθησαν πολλούς συμπολίτες μας, στην μοναδική λύση που είχαν. Την αποταμίευση. Για όποιον υποστηρίξει πως το κίνητρο εκ μέρους των τραπεζών, με τα υψηλά επιτόκια κατάθεσης, που ουσιαστικά αφορούσε τις καταθέσεις μεγάλων ποσών, ήταν ο λόγος για αποταμίευση, θα πω μόνο πως κάνει λάθος. Υπάρχουν πολλοί καταθέτες σήμερα, παρότι το επιτόκιο είναι 1,80%, με ποσά που κυμαίνονται από λίγα ευρώ έως και δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ. Φαίνονται μικρά ποσά αν εξετάσουμε επιδερμικά το ζήτημα. Στην πραγματικότητα όμως είναι μεγάλα! Κυρίως όταν συγκεντρωθούν.
Αυτά τα ποσά δεν μπορούν νόμιμα να τα πειράξουν. Δεν είμαστε σε πόλεμο ώστε βιαίως να τα υπεξαιρέσουν, όπως γίνεται στους πολέμους, που αφαιρούν από τους αθώους, ζωντανούς και πεθαμένους, τα πάντα, πλην ψυχής και πνεύματος. Αν και γι’ αυτά τα δύο τελευταία, έχει αποδειχθεί ότι καταφέρνουν να τα διαπραγματευθούν και να συμφωνήσουν, μόνο που στο τέλος βέβαια δεν τηρείται. Είμαστε σε ειρηνική περίοδο. Όμως από την άλλη μεριά ξέρουν, ότι ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο αγρότης ο μικροκαταθέτης δεν μπορεί να επενδύσει. Πού να επενδύσει ο μικροκαταθέτης του σήμερα και να μη χάσει τα λεφτά του; Να αγοράσει πχ τρία πρόβατα για να αυξήσει το ζωικό του κεφάλαιο ή να αγοράσει μια γίδα και να την βγάλει στο μπαλκόνι, ώστε να έχει το γάλα του παιδιού του; Δεν συζητώ για τον συνταξιούχο, που περιμένει ανασφαλής, την ώρα που θα δώσει τις οικονομίες του στους γιατρούς.
Τι θα γίνει λοιπόν με το χρήμα που έχουν όλοι αυτοί οι μικροκαταθέτες στην τράπεζα; Δεν είναι κερδοφόρος πελάτης μας, λένε οι τράπεζες. Άλλο να κερδίζουμε ας πούμε 10% από κάποιο δάνειο που θα του χορηγήσουμε και άλλο να κερδίζουμε 8% (10% στον δανειολήπτη μείον 2% τόκοι καταθέτη ίσον 8% κέρδος τραπέζης) από την διάθεση του ποσού που έχει καταθέσει και εμείς το διαθέτουμε σε κάποιον άλλο. Ουσιαστικά δεν μας χρειάζονται οι μικροκαταθέτες!
Υπάρχει τρόπος να αναγκάσουν κάθε μικρο-καταθέτη, να διαθέσει μέρος ή και όλο το ποσό στην αγορά; Υπάρχει!!! Μειώνεις την αγοραστική αξία του μηνιαίου εισοδήματος.
Κανείς δεν μίλησε τόσες μέρες για βελτίωση της ποιότητας εργασίας στο δημόσιο. Για περισσότερο και ουσιαστικότερο έργο. Για απόλυση των αχρήστων που συσσώρευσαν τόσα χρόνια.
Δεν χρειάζεται έργο (εργασία) η οικονομία μας! Η τρύπα κλείνει μόνο με λεφτά!!! Εξ άλλου τι να παράγουμε; Όλα τα έχει το παντοπωλείον! Η δυνατότητά μας να παράγουμε δεν υπολογίζεται. Καμιά σχέση μεταξύ σίτου και φρατζόλας. Ο υποδεέστερος των υποδεεστέρων λογίζεται ο γεωργός, (υπάρχει τέτοιο επάγγελμα;) χωρίς να εξαιρούμε τον κτηνοτρόφο, το βρωμιάρη, το χωριάτη, που τολμάει να ζητά και αύξηση για το γάλα!!!
Ε ρε τάξη του άστεως που ξέχασες την καταγωγή σου και ακολουθείς, τον καιροσκόπο και τον α-καμάτη, στην ψευτοαναπτυξιακή του κατηφόρα με στολίδια και φανφάρες. Κατάφερες, με τον κόπο σου δεν λέω, και απέκτησες ένα διαμέρισμα. Πλήρωσε τώρα διπλά το γάλα, που παίρνουν από το χωριό σου σχεδόν δωρεάν! Τριπλά το ψωμί και σχεδόν όλα τα είδη πρώτης ανάγκης. Όσο για τα παιδιά σου, αφού κατοχυρώθηκε για κάποιους η καταναλωτική τους αναγκαιότητα (δεν μπορούν να περπατήσουν πλέον και μάλλον σε καμία περίπτωση δεν θα πήγαιναν με τα πόδια τη διαδρομή Γαλάτσι – Νέο Κόσμο ή ακόμη Μετς – Εξάρχεια) δώστε τους τα λίγα λεφτά που έχετε στην τράπεζα. Τα παιδιά στην εξουσία. Άντε παιδιά ήρθε το τελευταίο μοντέλο της τάδε μάρκας αυτοκινήτου, βάλτε και το στριγκάκι, και ορμάτε σας περιμένει η ζωή. Κανείς δεν ρωτάει αν τα γενετικά σας όργανα έχουν ανα-παραγωγικότητα ούτε αν το ενδοκρανιακό σας υλικό είναι χαμηλής ποιότητας. Αν είσαι γυναίκα ντύσου σαν αρσενικό παγώνι για να προσελκύσεις τον άντρα. Αν είσαι άνδρας αγόρασε αυτοκίνητο γίνε μήτρα για να βάλεις μέσα την κοπέλα σου. Ίσως την επομένη να πει πως πήγε βόλτα με το αυτοκίνητό σου…
Τώρα όλα κινούνται γύρω από την τρύπα των ελλειμμάτων κλπ κλπ Η τρύπα που έγινε εντελώς μαγικά από το Τζίνι, κλείνει με λεφτά, δεν χρειάζεται σκέψη. Κανένας δεν μιλάει για εργασία γιατί είμαστε «ελεύθεροι» πολίτες. Δεν υφίσταται ζήτημα πλέον σεισάχθειας!!! Αντί της ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ προωθείται η ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ. Ίσα ίσα, για να κοροϊδευόμαστε. Η ηδονή που είναι το μέσον – κίνητρο, για την αναπαραγωγή έγινε προϊόν για κέρδος. Δεν χρειάζεται οικογένεια. Δεν χρειάζονται αξίες, Δεν χρειάζονται έθιμα. ΜΟΝΟ ΕΜΠΟΡΙΟ. ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΙΝΗΤΗΡΙΟΣ ΔΥΝΑΜΗ. (Είδα, αγοράζεις υγεία!!!)
Επιστημονικά η ΛΟΓΙΚΗ, αναντίρρητα ορίζει ότι, του αιτίου έπεται το αιτιατό. Εργάζομαι – πληρώνομαι, παράγω έργο – μου παρέχεται αμοιβή, πληρώνω – αγοράζω και πάντα για όλα υπάρχει μια αιτία και ένα αποτέλεσμα.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;
ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ.
Ας δούμε τα συνολικά ποσά κατάθεσης κατά ηλικία. Δεν θέλουμε προσωπικά δεδομένα.
Ας αθροίσουμε τις μικροκαταθέσεις, κατά επάγγελμα, κατά εκπαιδευτική βαθμίδα… και εν πάση περιπτώσει ποιο είναι το ύψος των μικρών αυτών καταθέσεων. Έτσι θα διαπιστωθεί κατά κάποιο τρόπο και ο βαθμός ανασφάλειας αυτών των ανθρώπων.
Ας ανακοινώσουν επιτέλους οι Ελληνικές τράπεζες το σύνολο των μικρών αποταμιεύσεων.

ΝΑΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ

ΤΑ ΔΑΝΕΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ τους ΞΕΝΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΣ
6,5 αυτοί 5.5 εμείς
5 αυτοί 4 εμείς
4,5 αυτοί 3,5 εμείς

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ ΔΗΛΑΔΗ

ΤΟ ΟΠΛΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ;
ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΦΑΙΡΕΣ.

Κ’ ας μείνει αναπάντητο το ερώτημα μέχρι ποιο ποσό πρέπει να έχει κάποιος στην τράπεζα για να καταταχθεί στην ομάδα των κάτω από τα όρια της φτώχιας και να τυγχάνει κάθε πρόνοιας από το κράτος.
Και αφού αποδεχθούμε τέλος πάντων ότι, με χίλια ευρώ στην τράπεζα δεν είσαι πλούσιος, ας συσχετίσουμε τα ποσά των καταθέσεων που έχουν οι συνταξιούχοι δικαιούχοι του ΕΚΑΣ με αυτών που δεν το δικαιούνται. Έτσι ένα επίδομα που ουσιαστικά λειτούργησε ως μοχλός χειραγώγησης των ψηφοφόρων συνταξιούχων από το 1996 ας καταργηθεί (έστω και καθυστερημένα) και ας δοθεί δίκαια αύξηση στις συντάξεις ανάλογα με το σύνολο των ημερομισθίων. Τουλάχιστον πριν πεθάνουν ας δικαιωθούν (τώρα παίρνουν λιγότερα χρήματα από κάποιους που δούλεψαν λιγότερο)όσοι βεβαιωμένα εργάσθηκαν και στο βαθμό που είναι δυνατόν να προσεγγιστεί αυτό.

ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΝΣΗΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΟΤΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΚΛΠ

ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΑΛΛΟ 50 τμ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ 50 τμ ΣΤΑ ΔΥΤΙΚΑ

ΑΣΦΑΛΙΣΤΕ ΜΕ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΡΟ

ΝΟΜΟΘΕΤΗΣΤΕ ΕΧΟΝΤΑΣ ΚΥΡΙΟ ΑΞΟΝΑ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ

(Δ. Α.)