Ἡ παγίδα τῆς «Συλλογικῆς Ἐνοχῆς»

Τοῦ Δημήτρη Ἀθ. Ἀλεξανδράκη

   Ἡ «συλλογικὴ ἐνοχή» χρησιμοποιεῖται συχνὰ στὸν δημόσιο λόγο ὡς ἐργαλεῖο φίμωσης τῆς κριτικῆς. Καθημερινὰ, στὰ ΜΜΕ καὶ στὰ κοινωνικὰ δίκτυα, προβάλλεται ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι «φταῖμε ὅλοι», ἐπειδὴ ἀφήνουμε τὴν κυβέρνηση νὰ πράττει ὅ,τι θέλει. Τὴν ἴδια στιγμὴ, ἡ κυβέρνηση —ἡ ὁποία στηρίζεται ἀπὸ ποσοστὸ μειοψηφίας (21%) τοῦ συνόλου τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος— ἀποποιεῖται τῶν συγκεκριμένων εὐθυνῶν της, ἐπικαλούμενη τὴν τυπικὴ ἐκλογικὴ νομιμοποίηση καὶ τὸ περιβόητο «41%», ὡς ἂν αὐτὸ νὰ συνιστᾷ καθολικὴ κοινωνικὴ ἔγκριση. Ὅταν ὅμως ἡ εὐθύνη διαχέεται ἀδιακρίτως στοὺς πάντες, τότε παύει νὰ ἀποδίδεται σὲ ὅσους πράγματι λαμβάνουν τὶς ἀποφάσεις. Αὐτὸ λειτουργεῖ ὑπὲρ αὐτῶν ποὺ παίρνουν τὶς ἀποφάσεις, καθὼς ἡ κοινωνικὴ ὀργὴ στρέφεται ἀνάμεσα στὸ λαό — πρὸς τοὺς πολίτες καὶ τοὺς ἑαυτούς μας — ἀντὶ νὰ στοχεύει τὴν ἐξουσία, ἐκεῖ ὅπου παράγεται ἡ πολιτικὴ εὐθύνη.

   Στὰ Ἠθικὰ Νικομάχεια τοῦ Ἀριστοτέλη ἀναφέρεται τὸ ἐξῆς: «οἷον δοκεῖ ἴσον τὸ δίκαιον εἶναι, καὶ ἔστιν, ἀλλ’ οὐ πᾶσιν ἀλλὰ τοῖς ἴσοις· καὶ τὸ ἄνισον δοκεῖ δίκαιον εἶναι, καὶ γὰρ ἔστιν, ἀλλ’ οὐ πᾶσιν ἀλλὰ τοῖς ἀνίσοις· οἱ δὲ τοῦτ’ ἀφαιροῦσι, τὸ οἷς, καὶ κρίνουσι κακῶς.»

   Αὐτό ἀποδίδεται στὴν δημοτική ὡς ἐξῆς:  «Γιὰ παράδειγμα, θεωροῦμε ὅτι τὸ δίκαιο εἶναι ἡ ἴση μεταχείριση. Καὶ πράγματι ἔτσι εἶναι, ἀλλὰ μόνο γιὰ ὅσους εἶναι ἴσοι μεταξύ τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, θεωροῦμε δίκαιο καὶ τὴν ἄνιση (διαφορετικὴ) μεταχείριση. Καὶ αὐτὸ σωστὸ εἶναι, ἀλλὰ μόνο γιὰ ὅσους εἶναι ἄνισοι (δηλαδὴ ἔχουν διαφορετικὲς ἀνάγκες ἢ προσφορά). Πολλοὶ ὅμως ξεχνοῦν αὐτὴ τὴ λεπτομέρεια —τὸ "γιὰ ποιούς" μιλᾶμε— καὶ ἔτσι καταλήγουν σὲ λάθος συμπεράσματα.»  

Σκέψεις γιὰ τὸ «μαζὶ τὰ φάγαμε»

   Ὅλοι ἔχουμε ἀκούσει τὴν περιβόητη φράση «Μαζί τὰ φάγαμε!» τοῦ βουλευτή, ὑπουργοῦ καὶ ἀντιπροέδρου τοῦ ΠΑΣΟΚ Θεόδωρου Πάγκαλου. Ἀντί νὰ καταπολεμήσει μαζί μὲ τοὺς «συντρόφους του» ἐκεῖ στὸ ΠΑΣΟΚ τὸ πελατειακό κράτος, ὅπως διακήρυσσαν πρὶν τὴν ἂνοδο στὴν ἐξουσία, συνέχισαν νὰ διορίζουν στὸ δημόσιο - τὸν ἢδη χειραγωγημένο στὸ ρουσφέτι πολίτη, ἀπό τὸ πολιτικό σύστημα - ἀκριβῶς ὃπως γίνονταν ὃλα τὰ προηγούμενα χρόνια καὶ ἐπί Νέας Δημοκρατίας πρὶν ἀπό αὐτούς.

   Ὅταν ἀκοῦμε το «μαζὶ τὰ φάγαμε», τί ἐννοοῦμε; Ὅτι ὅλοι φταῖμε τὸ ἴδιο; Ἢ μήπως εἶναι μιὰ δικαιολογία γιὰ νὰ γλιτώσουν οἱ μεγάλοι «μάγειρες» τὴν τιμωρία; Κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη, ἡ δικαιοσύνη πρέπει νὰ εἶναι ἀνάλογη: ὅποιος «ἔφαγε» περισσότερο, νὰ πληρώσει μεγαλύτερο τίμημα. Ἂν βάλουμε ἴση ποινὴ σὲ ὅλους, ἀγνοοῦμε το «γιὰ ποιούς» καὶ χάνουμε τὸ δίκιο. Ἡ ἰσονομία λέει ἴσους νόμους γιὰ ὅλους, ἀλλὰ ὄχι ἴδιο λογαριασμὸ ἂν ἡ μερίδα σου ἦταν μεγαλύτερη! 

   Ἡ ἀπάντηση, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀριστοτέλη εἶναι ξεκάθαρη: Ἡ δικαιοσύνη ἀπαιτεῖ διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση μὲ βάση τὴ σχετικὴ θέση, τὴ συμμετοχὴ ἢ τὴν εὐθύνη τοῦ καθενός («πόσο ἔφαγε»). Ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἴδιας ποινῆς σὲ ὅλους, ὅταν οἱ πράξεις ἢ οἱ εὐθύνες τους ἦταν ἀνόμοιες, εἶναι ἀδικία.

   Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ φράση ἡ ὁποία διατυπώνει τὴν  ἔννοια τῆς Ἀναλογικῆς (ἤ Διανεμητικῆς) Δικαιοσύνης, θεωρεῖται θεμέλιος λίθος γιὰ τὴν κατανόηση τῶν μαθημάτων τῆς Πολιτικῆς Φιλοσοφίας, τῆς Φιλοσοφίας τοῦ Δικαίου καὶ Συνταγματικού Δικαίου. Σαφέστατα εἶναι ἄστοχη καὶ ἀπαράδεκτη ἡ δικαιολογία του κ. Πάγκαλου.

. 

   Ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος παρά τοῦ ὅτι σπούδασε Νομική καὶ Οἰκονομικά στὸ Πανεπιστήμιο Αθηνῶν, συνέχισε τὶς σπουδές του, μὲ ὑποτροφία τῆς Γαλλικῆς κυβέρνησης καὶ ἀνακηρύχθηκε διδάκτωρ Οἰκονομικῶν Ἐπιστημῶν τοῦ Πανεπιστημίου Παντεόν τῆς Σορβόννης, φαίνεται πὼς εἶχε μάθει καλά μόνο τὰ "περί συλογικῆς ἐνοχῆς"

Παρεμπιπτόντως!!!

ΘΑ ΤΑ ΦΑΜΕ ΜΑΖΙ Ἤ ΘΑ ΤΑ ΦΑΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ;     

    Ὅπως ἀναφέρεται στὰ   ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ τὴν  12.11.2025,   ὁ Ἀδρέας Πάγκαλος, γιός τοῦ πρώην ὑπουργοῦ τοῦ ΠΑΣΟΚ, Θεόδωρου, εἶναι μέλος τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀπὸ τὸ 2019 καὶ μάλιστα, σύμφωνα μὲ τὰ ρεπορτάζ, ἀναμένεται νὰ πολιτευθεῖ μὲ τὴν κυβερνῶσα παράταξη στὴν Ἀνατολικὴ Ἀττική. 

 

   Ἐσὺ τί λές γενικά; Ποινὲς ἀνάλογες μὲ τὸ «πόσο ἔφαγες» ἢ ἴδιες γιὰ ὅλους; Ἢ μήπως τὸ «μαζὶ τὰ φάγαμε» εἶναι κόλπο γιὰ νὰ τὴ γλιτώσουν οἱ ἰθύνοντες; Πές μας τὴ γνώμη σου στὰ σχόλια!

Ἡ Ζωτικὴ Σημασία τοῦ Ἐνδιάμεσου Χρόνου στὴν Ἱστορία

 Τοῦ Δημήτρη Ἀθ. Ἀλεξανδράκη

 Πολλοὶ ἄνθρωποι πιστεύουν ὅτι ἡ ἐξέλιξη καὶ ἡ ἱστορία ἔχουν μία ἀρχὴ καὶ ἕνα τέλος, χωρὶς νὰ ἀντιλαμβάνονται τὴ ζωτικὴ σημασία τοῦ ἐνδιάμεσου χρόνου. Νομίζουν πὼς ὁ Θουκυδίδης ἀποκάλυψε τὰ ταπεινὰ ἔνστικτα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ τὸν διακρίνουν μέχρι σήμερα, καὶ ὅτι τίποτα δὲν ἔχει ἀλλάξει ἀπὸ τότε. Ὑποστηρίζουν πὼς ὁ Χριστιανισμὸς δὲν προσέφερε τίποτα, ἐπειδὴ εἶναι προϊόν μυθοπλασίας, ὅπως ἐπίσης πὼς ὁ κομμουνισμὸς ἀπέτυχε καὶ ὁ Μαρξ ἔγραψε βλακεῖες. Θεωροῦν ὅτι ὁ Δυτικὸς πολιτισμὸς ὀφείλεται ἀποκλειστικῶς στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες, καὶ πὼς θρησκεῖες καὶ ἀνεφάρμοστες θεωρίες δὲν πρόσφεραν τίποτε.

   Ὅμως, οἱ ἀπόψεις αὐτὲς – ἔστω καὶ ἐὰν φαίνονται εὔστοχες ἢ «ρεαλιστικὲς» – παραβλέπουν τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἱστορία καὶ ὁ πολιτισμὸς συγκροτοῦνται ἀπὸ ἕνα συνεχὲς πλέγμα μεταβολῶν, ἀλληλεπιδράσεων, ἐπιρροῶν καὶ μετασχηματισμῶν. Τίποτα δὲν εἶναι στατικὸ οὔτε ἀπολύτως αὐτόνομο. Οἱ ἀπόψεις ποὺ ἐκφράζονται γιὰ τὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου, τὴ θρησκεία, τὴν πολιτικὴ ἰδεολογία καὶ τὴν προέλευση τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι ἐνδιαφέρουσες, ἀλλὰ παραβλέπουν τὴ ζωτικὴ σημασία τῶν ἐνδιάμεσων χρονικῶν περιόδων καὶ τῶν ἀλληλεπιδράσεων ποὺ διαμόρφωσαν τὸν κόσμο μας.

Ἡ Διαχρονικότητα τοῦ Θουκυδίδη καὶ ἡ Ἐξέλιξη τῆς Ἀνθρώπινης Ἱστορίας

Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ὁ Θουκυδίδης, μὲ τὴ διορατικότητά του, ἀνέδειξε πτυχὲς τῆς ἀνθρώπινης φύσεως ποὺ παραμένουν ἐπίκαιρες καὶ διαχρονικές. Ὅμως, ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία δὲν ἔμεινε ἐκεῖ. Ἐξελίχθηκε, ἐμπλουτίστηκε, καὶ ἀναμορφώθηκε ἀμέτρητες φορὲς, καθὼς ἰδέες, πιστεύω, συστήματα καὶ θεσμοὶ συνυφάνθηκαν, ὁδηγώντας σὲ νέες μορφὲς σκέψεως, συμβιώσεως καὶ ὀργανώσεως.

Ἡ Ἐπίδραση τῆς Θρησκείας καὶ τῶν Ἰδεολογιῶν

Ἡ ἀπόρριψις τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς ἁπλῆς «Ἰουδαϊκῆς μυθοπλασίας» παραγνωρίζει τὸν τεράστιο ἀντίκτυπο ποὺ εἶχε, ὄχι μόνον στὴν πνευματικὴ ζωὴ τῆς Ἀνθρωπότητος, ἀλλὰ καὶ στὴν κοινωνικὴ, πολιτικὴ καὶ πολιτιστικὴ διαμόρφωση τῆς Δύσεως – καὶ ὄχι μόνον. Εἴτε πιστεύει κανεὶς εἴτε ὄχι, οἱ χριστιανικὲς ἀξίες, θεσμοὶ καὶ φιλοσοφία ἐπηρέασαν βαθύτατα τὴν ἠθική, τὸ δίκαιο, τὴν παιδεία, τὴν τέχνη. Ἡ ἴδρυσις νοσοκομείων, σχολείων, πανεπιστημίων, ἡ φιλανθρωπία, ἡ διατήρησις τῆς γνώσεως τοὺς λεγομένους «σκοτεινοὺς αἰῶνες»· ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν καρποὺς ἑνὸς θρησκευτικοῦ πλαισίου ποὺ ὑπῆρξε καθοριστικό.

Καὶ ὅμως, ὅπως καὶ ὁ κομμουνισμός – παρὰ τὴν πρακτικὴ του ἀποτυχία – ἔπαιξε ἕναν ἀνατρεπτικὸ καὶ καθοριστικὸ ρόλο στὴν ἱστορία. Ἡ ἀνάλυσις τοῦ Μαρξ, ὅσο κι ἂν ἀμφισβητεῖται, ἀποτέλεσε τὴ βάση γιὰ σημαντικὲς θεωρητικὲς καὶ πρακτικὲς προσεγγίσεις ἐν σχέσει μὲ τὴν ἐργασία, τὴν ἐξουσία, τὴν ἀνισότητα. Πολλὰ κοινωνικὰ κινήματα, μεταρρυθμίσεις, καὶ διεκδικήσεις ἐργασιακῶν καὶ κοινωνικῶν δικαιωμάτων στηρίχθηκαν, ἄμεσα ἢ ἔμμεσα, στὴ σκέψη του.

Ἡ Σύνθεση τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ

   Δὲν χωρεῖ ἀμφιβολία ὅτι ὁ Δυτικὸς πολιτισμὸς θεμελιώθηκε στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα – στὴ φιλοσοφία, τὴν ἐπιστήμη, τὴ δημοκρατία, τὴν τέχνη. Ὄμως, ἡ ἱστορικὴ τοῦ διαδρομὴ δὲν ὑπῆρξε μονοσήμαντη. Συνέβαλαν ὁ «... ἑλληνικὸς καινούργιος κόσμος, μέγας ...» κατὰ Καβάφη, τὸ Ἑλληνικὸ Κοσμοσύστημα κατὰ τὸν Γιώργο Κοντογιώργη, ἡ κληρονομιὰ τῆς Ρώμης, ἡ χριστιανικὴ παράδοση, ἡ Ἀναγέννηση, ὁ Διαφωτισμός, ἡ Βιομηχανικὴ Ἐπανάσταση, καὶ οἱ ἀμέτρητες ἀνταλλαγὲς μὲ ἄλλους πολιτισμούς. Ἡ Δύση δὲν ἐδημιουργήθη ἐν κενῷ, ἀλλὰ δι᾿ ἀλληλεπιδράσεως, προσλήψεως καὶ δημιουργικῆς ἀφομοιώσεως ποικίλων στοιχείων. 

Ἡ Διαρκὴς Ἀλλαγὴ τοῦ Κόσμου

Τὸ «Καληνύχτα Κεμάλ, αὐτὸς ὁ κόσμος δὲ θ᾿ ἀλλάξει ποτέ» ἀπό τὸ γνωστό τραγούδι τῶν Χατζηδάκι - Γκάτσου, ἀποτελεῖ ἕνα δραματικὸ, ποιητικὸ ἐπιφώνημα, μία στιγμιαία ἀπογοήτευση, ὄχι ὅμως ἱστορικὴ ἀλήθεια. Ὁ κόσμος δὲν ἀλλάζει μὲ τοὺς ρυθμοὺς ποὺ ἐπιθυμοῦμε, ἀλλὰ πάντοτε ἀλλάζει – καὶ συχνὰ μέσα ἀπὸ πόνους, ἀντιφάσεις καὶ ἀγῶνες ποὺ δὲν βλέπουμε εὔκολα ἀπὸ μακριά. Ὁ ποιητὴς μπορεῖ νὰ ἤθελε νὰ δηλώσει πὼς ὁ κόσμος δὲν πραγματώνει μεμονωμένα τὰ ὄνειρα καὶ τὶς δικές του προσβλέψεις, παρ᾿ ὅτι ὁ κόσμος συνεχῶς κινεῖται πρὸς μία κατεύθυνση.

Ἐν κατακλείδι, ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι μία εὐθεῖα γραμμὴ, ἀλλὰ ἕνα πολυδιάστατο πλέγμα ἐμπειριῶν, μετασχηματισμῶν, καὶ ἀλληλεπιδράσεων. Κάθε ἐποχή, κάθε ἰδέα, κάθε πίστη καὶ κάθε θεωρία, ἀπὸ τὴ θρησκεία μέχρι τὴν πολιτικὴ ἰδεολογία, συνέβαλαν στὴ διαμόρφωση τοῦ κόσμου ποὺ γνωρίζουμε σήμερα.

Ἀνατρέπεται ἡ πατριαρχία;

   

Χατσεπσοὺτ ἢ Χατσεψούτ Ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς τρεῖς γυναῖκες Φαραὼ μέσα σὲ 3.000 χρόνια αἰγυπτιακῆς ἱστορίας καὶ ἡ πρώτη ποὺ ἀνέλαβε τὴν πλήρη ἐξουσία.

Τοῦ Δημήτρη Ἀθ. Ἀλεξανδράκη

  

Ὁ ὁρισμός τῆς Πατριαρχίας 

  Ἡ ἐξέλιξη μᾶς ἒφερε τὴν ΑΙ {συντομογραφία τοῦ Artificial Intelligence (Ἀρτιφίσιαλ Ἰντέλιτζενς), ποὺ στὰ Ἑλληνικὰ μεταφράζεται ὡς Τεχνητὴ Νοημοσύνη}.  Σὲ συζήτηση λοιπόν μὲ τὴν ΑΙ  Gemini τῆς Google, γύρω ἀπό τὸ ζήτημα τῆς πατριαρχίας, συμφωνήσαμε στὸν παρακάτω ὁρισμό τῆς πατριαρχίας.

Πατριαρχία εἶναι ὁ θεσμὸς ποὺ ἀνάλογα τὴν περιοχὴ καὶ τὴν ἐθνολογικὴ σύσταση, διαμορφώνεται καὶ ἐκφράζεται μὲ ποικίλους τρόπους, καθορίζοντας τὴν κατανομὴ τῆς ἐξουσίας, τῶν προνομίων καὶ τῶν περιορισμῶν καθὼς καὶ τὴν θέση τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν γυναικῶν μέσα στοὺς διάφορους κοινωνικοὺς θεσμούς.

   Στὴν συζήτηση ἀνέφερα πὼς πολλές φορές στὴν ἱστορία, γυναῖκες ἀνέλαβαν τὴν ἐξουσία καὶ κυβέρνησαν ὁλόκληρες αὐτοκρατορίες χωρίς νὰ ἀλλάξουν τὸν θεσμό τῆς πατριαρχίας. Ἒθεσα λοιπόν στὴ ΑΙ τὴν ἐξῆς ἀναλογία: Πὼς ὃπως " ... οἱ γυναῖκες κληρονόμησαν τὴν ἐξουσία ἒτσι καὶ οἱ κοινωνίες κληρονομοῦν τὸ πατριαρχικό σύστημα τῆς περιοχῆς ποὺ κατοικοῦν." Ἡ σκέψη της ἒδωσε τὴν ἀκόλουθη ἀπάντηση: 

   " .... Πολὺ σωστά. Ἡ ἀναλογία ποὺ κάνεις εἶναι ἀπολύτως ἐπιτυχημένη καὶ περιγράφει μὲ ἀκρίβεια ἕνα κρίσιμο χαρακτηριστικὸ τοῦ τρόπου ποὺ λειτουργεῖ ἡ πατριαρχία:

Ὅπως οἱ βασίλισσες κληρονομοῦσαν ἕναν θρόνο μέσα σὲ ἕνα ἤδη ὑπάρχον δυναστικὸ σύστημα, ἔτσι καὶ οἱ κοινωνίες κληρονομοῦν τὸ πατριαρχικὸ σύστημα τῆς περιοχῆς στὴν ὁποία κατοικοῦν, ἢ τοῦ πολιτισμοῦ ἀπὸ τὸν ὁποῖο προέρχονται.

 Ἡ Πατριαρχία ὡς Κληρονομιὰ

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι:

1. Δὲν ἐπιλέγεται, ἀλλὰ ἐνυπάρχει: Οἱ ἄνθρωποι δὲν «ψηφίζουν» νὰ ζήσουν σὲ πατριαρχικὴ κοινωνία. Γεννιοῦνται καὶ κοινωνικοποιοῦνται μέσα σὲ ἕνα ἤδη διαμορφωμένο πατριαρχικὸ πλαίσιο. Οἱ κανόνες, οἱ ἀξίες, οἱ ρόλοι καὶ οἱ προσδοκίες ποὺ καθορίζονται ἀπὸ τὴν πατριαρχία τοὺς μεταδίδονται ἀπὸ τοὺς γονεῖς, τὸ σχολείο, τὴ θρησκεία, τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους κοινωνικοὺς θεσμούς.
2. Εἶναι Ἀποτελέσμα Ἱστορικῆς Διαμόρφωσης: Ἡ πατριαρχία δὲν προέκυψε ξαφνικά, ἀλλὰ διαμορφώθηκε μέσα ἀπὸ χιλιετίες ἱστορικῶν, κοινωνικῶν, οἰκονομικῶν καὶ πολιτισμικῶν διεργασιῶν, ὅπως συζητήσαμε (π.χ. Ἀγροτικὴ Ἐπανάσταση, πόλεμοι, ἀνάπτυξη ἰδιοκτησίας). Αὐτὴ ἡ μακρὰ ἱστορία ἔχει ἐνσωματώσει τὶς πατριαρχικὲς ἀρχὲς στὸν πυρήνα τῶν κοινωνικῶν δομῶν.
3. Εἶναι Δομικὴ καὶ Ὄχι Μόνο Ἀτομική: Ἡ «κληρονομιὰ» τῆς πατριαρχίας δὲν ἀφορᾶ ἁπλῶς τὶς ἀτομικὲς πεποιθήσεις τῶν ἀνθρώπων (ἂν καὶ τὶς ἐπηρεάζει βαθιά). Ἀφορᾶ τὶς δομὲς τῶν θεσμῶν ποὺ τοὺς περιβάλλουν. Ἀκόμη καὶ ἂν ἕνα ἄτομο δὲν πιστεύει στὴν ἀνδρικὴ κυριαρχία, θὰ λειτουργήσει μέσα σὲ θεσμοὺς (σχολείο, ἐργασία, κράτος) ποὺ ἔχουν διαμορφωθεῖ πατριαρχικά καὶ ποὺ συνεχίζουν, ἔστω καὶ ἀθέλητα, νὰ ἀναπαράγουν κάποιες ἀνισότητες.
4. Ἡ Ἀλλαγὴ εἶναι Ἀργὴ καὶ Δύσκολη: Ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι μία «κληρονομιὰ» ποὺ ἔχει διαποτίσει τοὺς πάντες θεσμούς, ἡ ἀλλαγὴ τῆς πατριαρχίας ἀπαιτεῖ κάτι περισσότερο ἀπὸ μεμονωμένες ἀλλαγὲς νόμων ἢ τὴ θέση γυναικῶν σὲ θέσεις ἐξουσίας. Ἀπαιτεῖ μία βαθιὰ κοινωνικὴ ἀναδιάρθρωση καὶ ἀμφισβήτηση τῶν βαθιὰ ριζωμένων πεποιθήσεων καὶ πρακτικῶν ποὺ τὴν συντηροῦν.

Ἡ ἀναλογία σου ὑπογραμμίζει πόσο δύσκολο εἶναι νὰ ἀπαλλαγεῖ κανεὶς ἀπὸ ἕνα σύστημα ποὺ δὲν τὸ ἐπέλεξε, ἀλλὰ τὸ βρῆκε ἤδη διαμορφωμένο καὶ στὸ ὁποῖο κοινωνικοποιήθηκε."

Θανάσιμος τραυματισμός!

 

Τοῦ Δημήτρη Ἀθ. Ἀλεξανδράκη

 

  Τὰ ἀπανωτά ἀνενδοίαστα κτυπήματα, ἀποδεικνύουν τὴν ἀδιαφορία τοῦ πολιτικοῦ συστήματος, γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τῆς Ρωμιοσύνης εὐρύτερα. Ἀλλάζοντας συνεχῶς πλαίσια ἐκπαίδευσης, κάθε κυβέρνηση ὡς νεανίσκη ποὺ ἀλλάζει φορέματα πρίν βγεῖ στὸ νυφοπάζαρο, παρέσυρε ὃλη τὴν κοινωνία σὲ μιά βορβορώδη κατάσταση. Ἀνίκανοι οἱ πολιτικοί μας νὰ συσκεφθοῦν γιὰ τὴν ἑλληνική παιδεία, - ἃπαξ καὶ ἐπί ἓνα ἒτος μὲ ἐντατικές συσκέψεις -  ἀποφασίζουν ἐν μία νυκτί καθοριστικές ἀλλαγές. Παίζοντας κυριολεκτικά στὰ ζάρια τὸ γλωσσικό ζήτημα τὸ 1964, τὸ 1976, τὸ 1982, τὸ 1992, χωρίς νὰ ἀναφερθοῦμε σὲ ἐπιμέρους τροποποιήσεις, βιβλία κλπ. Πανηγύριζε τὸ πολιτικό σύστημα γιὰ δῆθεν ἀποχουντοποίηση, βοηθώντας ἒτσι καὶ τὴν ἀναρρίχηση "μερικῶς ἀναλφάβητων".

   Σχετικό ἂρθρο τοῦ Σπύρου Μοσκόβου στὴν Deutsche Welle φωτίζει μία ἐπιπλέον πτυχή τοῦ ζητήματος! Τονίζεται πὼς «Γιὰ πολλούς ἡ δημοτική ἒχει ταυτιστεῖ μὲ τὴ δημοκρατία καὶ ἡ  καθαρεύουσα μὲ τὴ χούντα.» καὶ πὼς «Πρόκειται γιὰ μιὰ αὐθαίρετη ὑπόθεση ποὺ δὲν διαθέτει ἱστορικὸ ὑπόβαθρο.»

   Πράγματι εἶναι αὐθαίρετη ὑπόθεση, διότι ὁ δικτάτορας Μεταξάς τὸ 1938 ἀνέθεσε, σὲ ἐπιτροπὴ γλωσσολόγων, φιλολόγων καὶ λογοτεχνῶν μὲ πρόεδρο τὸν Μανόλη Τριανταφυλλίδη, τὴ συγγραφὴ Γραμματικῆς τῆς κοινῆς δημοτικῆς γλώσσας (χωρὶς ἀρχαϊσμοὺς καὶ ἰδιωτισμοὺς (χυδαῖα ἰδιώματα).

Ἡ “Γραμματικὴ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσας” τοῦ Ἀχιλλέα Τζάρτζανου πρωτοεκδόθηκε τὸ 1931 ἀπὸ τὸν ΟΕΣΒ (Οργανισμός Εκδόσεως Σχολικών Βιβλίων).

   Ἀπό τὴν ἂλλη θεωρήθηκε ὡς φασιστικός λόγος, ἡ ἐκφορά τοῦ λόγου ἀπό τὸν δικτάτορα Παπαδόπουλο, σάν νὰ ἦταν τὸ ὗφος του, ἡ ἲδια ἡ καθαρεύουσα! Ἒτσι ἡ καθαρεύουσα ἒπρεπε νὰ φύγει ἀπό τὴν ζωή μας γιὰ νὰ μήν μᾶς θυμίζει τὸν δικτάτορα. Πράγματι πολλοί ἒπεσαν στὴν παγίδα τότε (1975 - 1976) - μετά τὴν πτώση τῆς χούντας – μὲ μερικοὺς νὰ πιστεύουν ἀκόμη, πῶς μὲ τὴν δημοτική πᾶμε γρήγορα στὸν ἐκδημοκρατισμό.

   Δέν σκέφτηκε κανείς τους, πὼς ἡ ἁπλή καθαρεύουσα*  ποὺ διδάσκονταν ἒως τὸ 1976, ἦταν σύνδεσμος ἀνάμεσα στοὺς σημερινούς καὶ στοὺς ἀρχαίους Ἑλληνες. Οὒτε ὑπολόγισαν τὸν ἀγῶνα ἑνός ἑκάστου γιὰ τὴν ἐκμάθησή της. Ἀφοῦ καταργήθηκε ἡ ἁπλή  καθαρεύουσα τὸ 1976 ἀπό τὴν ΝΔ, τὸ πολυτονικό τὸ 1982 ἀπό τὸ ΠΑΣΟΚ, ἒκριναν πὼς ἒπρεπε νὰ γίνει ἐπανεισαγωγή τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀπό τὸ πρωτότυπο στὴν Α' Γυμνασίου. Πράγμα ποὺ πραγματοποιήθηκε το 1992.

   Ὃμως τὸ χάσμα δέν γεφυρώθηκε καὶ πολλά αἰωροῦνται καὶ διακυβεύονται στὸ κενό. Ὃπως ἡ μουσικότητα τῆς γλώσσης μὲ τὴν ἒλλειψη τοῦ πολυτονισμοῦ, ἡ ἑνότητα τῆς γλώσσης μὲ τὴν ἐπισημοποίηση τοῦ γλωσσικοῦ δυϊσμοῦ, ἡ ἱκανότητα κατανόησης πρόσφατων κειμένων ἀκόμη καὶ στὴν ἁπλή καθαρεύουσα ἀλλά κυρίως ἡ ἀναγκαιότητα τῆς ὓπαρξής της.

Ἡ “Γραμματικὴ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσας” τοῦ Ἀχιλλέα Τζάρτζανου ἀπόσπασμα.

   Εἲχαμε τὸ πρόβλημα μὲ τὶς τοπικές διαλέκτους, ὃπως καθαρά μᾶς τὸ παρουσίασε στὸ θεατρικό του ἒργο «Η ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ», ὁ Δημήτριος Βυζάντιος τὸ 1836 καὶ ἀντί νὰ κρατήσουμε τὴν ἁπλή καθαρεύουσα, συνισταμένη ἀνάμεσα στὴν ἀρχαία καὶ στὴν καθομιλουμένη μὲ τὶς ποικίλες ἐκφορές της, ὃπως ἰδιώματα, διαλέκτους, κοινωνιολέκτους κλπ. ἀποκλίναμε περισσότερο ἀπό αὐτὴν τὴν ἰκανοποιητική λύση. Μὲ τὴν ἒντονη καὶ ταχεία ἒλευση τῆς παγκοσμιοποίησης μάλιστα, πολλοί ἒδωσαν προτεραιότητα στὴν Ἀγγλική γλώσσα, ἀφήνοντας νὰ εἰσρεύσουν πολλές λέξεις στὴν καθημερινότητά μας. Ἒτσι ἒχουμε ἀπό τὴ μιά τὰ ἀρχαῖα πολυτονισμένα καὶ ἀπό τὴν ἂλλη τὴ δημοτική  ὡς νεοφυησόμενη γλώσσα χωρίς ἀντιστάσεις σὲ ξενισμοὺς, ἀτονική καὶ χωρίς «χρῶμα».

   Τώρα ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι, πὼς οἱ ἁπλοί ἂνθρωποι τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ποτέ - καὶ πρίν ἀλλά καὶ σήμερα - δέν εἶπαν πῶς δέν χρειάζεται ἡ γνώση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τῶν ἂλλων μαθημάτων. Θυμᾶμαι τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς μεγαλυτέρους μας νὰ μᾶς παραινοῦν «νὰ μάθετε γράμματα». Πράγμα ποὺ σήμαινε νὰ ἐπικεντρωθοῦμε στὰ μαθήματά μας, στὴν ὑπάρχουσα γνώση ποὺ ἦταν καὶ τὰ θεμέλια τῆς ἐξέλιξής μας ὡς ἂτομα.

   Εἶναι πλέον σαφές!

Τὰ πολιτικά συστήματα δέν καθορίζονται οὒτε ἐξαρτῶνται ἀπό τὴν γλῶσσα ἑνός λαοῦ, ἀλλά ἀπό τὶς προθέσεις καὶ τὰ ἒργα τῶν κυβερνώντων.

* Ἡ ἁπλὴ καθαρεύουσα ἦταν μία ἐνδιάμεση μορφὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ποὺ δημιουργήθηκε ὡς συμβιβαστικὴ λύση στὸ λεγόμενο "γλωσσικὸ ζήτημα" ποὺ ταλάνιζε τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ κράτους μέχρι τὰ τέλη τοῦ 20οῦ αἰώνα.

   Σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὴν αὐστηρή καθαρεύουσα (ἢ ἀρχαΐζουσα ὃπως τὴν ὀνόμαζαν), ἡ ὁποία ἒτεινε περισσότερο προς τὴν ἀρχαία ἑλληνική, ἀπορρίπτοντας λέξεις καὶ συντακτικὲς δομὲς τῆς ὁμιλούμενης γλώσσας, ἡ ἁπλὴ καθαρεύουσα ἦταν προσιτή καὶ πιὸ κοντὰ στὴ ζωντανὴ γλώσσα, χωρὶς ὅμως νὰ συγχέεται  μὲ τὴ δημοτική.

   Πολλοί θεώρησαν πὼς ἡ ἁπλή καθαρεύουσα, ἐμπόδιζε τὴν ἐπικοινωνία τοῦ πολίτη μὲ τὶς δημόσιες ὑπηρεσίας. Αὐτό θὰ μποροῦσε νὰ ξεπεραστεῖ μὲ τὴν ἐντολή, νὰ γίνονται δεκτά τὰ αἰτήματα τῶν πολιτῶν ἀνεξάρτητα ἀπό τὸ ἂν ἦταν γραμμένα στὴν δημοτική ἢ στὴν καθαρεύουσα καὶ οἱ ὑπάλληλοι νὰ βοηθοῦσαν σὲ αὐτήν τὴν ἐπικοινωνία χωρίς νὰ θεωροῦν τὸν θέση τους στὸ δημόσιο ἰδιοκτησία.

Οὐδόλως δόλος; Ἀνευθυνοϋπεύθυνοι!

Τοῦ Δημήτρη Ἀθ. Ἀλεξανδράκη

  «Κακούργημα θὰ πεῖ ὃτι ὑπάρχει δόλος», ἀποφάνθηκε ἡ κυρία Μπακογιάννη τῆς οἰκογενείας Μητσοτάκη. Προανήγγειλε τὴν νέα ἐπιστήμη. Φεῦ! «Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ»!

  Ἀμέσως γεννᾶται τὸ ἐρώτημα: Ὃταν κάποιος μὲ δόλο ἀποσπᾷ 4 εὐρώ, πράττει κακούργημα;  Ἡ νομικὴ κατάταξη μίας πράξης ὡς κακουργήματος ἢ πλημμελήματος καθορίζεται ἀπὸ τὴν φύση τῆς πράξης καὶ ὂχι ἀπό τὴν ὕπαρξη δόλου. Μία μικρὴ κλοπὴ, ἀκόμα καὶ μὲ δόλο, συνήθως δὲν ἀποτελεῖ κακούργημα.

  Στὴν ὑπόθεση τῶν Τεμπῶν, εἶτε ὑπάρχει δόλος, εἶτε δέν ὑπάρχει δόλος, ἒχουμε θανάτους! Μπορεῖ ἡ ὕπαρξη ἢ μὴ δόλου νὰ εἶναι ἕνα σημαντικὸ νομικὸ κριτήριο γιὰ τὴν ἀπόδοση εὐθύνης καὶ τὸν καθορισμὸ τῆς ποινῆς, ἀλλὰ ὄχι ὁ μοναδικός παράγοντας γιὰ τὸν χαρακτηρισμὸ μίας πράξης ὡς κακουργήματος.

  Ἂν οἱ εὐθύνες τῆς διακυβέρνησης τῆς χώρας, μποροῦν νὰ κρυφτοῦν πίσω ἀπό δικαιολογίες τοῦ τύπου, δέν εἶχα δόλο, δέν γνώριζα κλπ τότε ὁ κάθε πολίτης  μπορεῖ νὰ κάνει τὸν πρωθυπουργό, τὸν ὑπουργό κλπ νὰ κυβερνήσει τὴν χώρα. Αὐτή ἡ μεγάλη εὐθύνη ἀδρανοποιεῖ ἲσως πολλούς ἀπό ἐμᾶς νὰ καταλάβουμε θέσεις εὐθύνης.  Ἡ κατανόηση ὃμως τῆς σοβαρότητας τοῦ ἒργου τῆς διακυβέρνησης ἀπό ἐμᾶς, δέν σημαίνει πὼς ἀφήνουμε στὸ πολιτικό σύστημα, ἐλεύθερο τὸ πεδίο νὰ κάνει ὃτι θέλει.

  Θὰ δεχτοῦμε μιά τέτοια  κακότροπη γνώμη περί δῆθεν ἀμελείας; Ἐνῶ «Εἶναι ἕνα πολλαπλὸ ἔγκλημα» - Ἐνῶ «Ὑπῆρξε μία «πλημμύρα» ἐγγράφων καὶ προειδοποιήσεων γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῶν τρένων. Τί ἔκαναν αὐτοὶ ποὺ ἐνημερώθηκαν; Ἡ Ἐθνικὴ Ἀρχὴ Διαφάνειας εἶχε ἐνημερώσει λεπτομερῶς τὴν ἡγεσία τοῦ Ὑπουργείου Μεταφορῶν, μὲ ἐκτενῆ ἔκθεση, στὴν ὁποία ἀναφέρονταν τεράστιες εὐθύνες γιὰ τὴν πρόοδο ἐργασιῶν ἀσφαλείας στὸν σιδηρόδρομο.» ὃπως ἀναφέρεται ἐδῶ ἀπό τὸ Militaire.gr

  Οὐδόλως δόλος;  Τόσα χρόνια βολεύτηκε τὸ πολιτικό σύστημα μὲ τὴν βουλευτική ἀσυλία καὶ τώρα ποὺ ἒφτασε ὁ κόμπος στὸ χτένι μᾶς λέει ἡ κυρία Μητσοτάκη πὼς δέν ὑπάρχει δόλος;

 Προφανῶς μᾶς "δουλεύει" καὶ ἐν προκειμένῳ, ἂν δέν χρειάζονται οἱ γνῶστες τῆς νομικῆς ἐπιστήμης νὰ τοὺς ἀπολύσουμε καὶ νὰ ἀρκεστοῦμε στοὺς παντογνῶστες "πολιτικοὺς" μας!

Ἁπλές προσεγγίσεις!

 Ἐκλαΐκευση (ἀπό τὸ τεχνητό μυαλό τῶν διδύμων (Gemini) τῆς Google), τοῦ ἂρθρου τοῦ Γιώργου Κοντογιώργη  στὸ SLpress.

«Ὑπόθεση Τριαντόπουλου: Ἡ καταδολίευση μιᾶς δημοκρατικῆς ἰδέας» 

Τῇ ἐντολῇ Δημητρίου Ἀθ. Ἀλεξανδράκη

 Παραδόξως σήμερα, τὸ τεχνητό μυαλό τῶν διδύμων (Gemini) τῆς Google, μὲ ἀποκάλεσε φίλο! Στὸ μέλλον θὰ μᾶς ἀποκαλεῖ καὶ μὲ τὸ ὂνομά μας! Ξεκίνησε λοιπόν ὡς ἐξῆς: «Φίλε μου, αὐτὸ τὸ ἄρθρο εἶναι γεμάτο ἰδέες καὶ κριτικὴ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ λειτουργεῖ ἡ πολιτικὴ στὴν Ἑλλάδα. Ἄς προσπαθήσουμε νὰ τὸ κάνουμε πιὸ ἁπλό, σὰν νὰ τὸ ἐξηγούσαμε σὲ ἕναν φίλο.»

   Στὴν συνέχεια ἐξηγεῖ πὼς ἀντιλαμβάνεται τὸ ἂρθρο μὲ τὸ παρακάτω κείμενο:

Ὁ κ. Κοντογιώργης* ξεκινᾷ λέγοντας ὅτι ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1980 ἔχει μία ἰδέα γιὰ νὰ ἀλλάξει τὸ πολιτικὸ σύστημα. Σήμερα, λέει, ἔχουμε κάτι σὰν «ἐκλόγιμη μοναρχία» – δηλαδή, οἱ πολιτικοὶ ποὺ ἐκλέγουμε ἔχουν πάρα πολλὴ δύναμη, σὰν βασιλιάδες. Αὐτὸς θέλει νὰ περάσουμε σὲ μία πιὸ ἀληθινὴ ἀντιπροσώπευση τοῦ λαοῦ.

Ἕνα βασικὸ κομμάτι αὐτῆς τῆς ἰδέας εἶναι νὰ σταματήσουν οἱ πολιτικοὶ νὰ «κρύβονται» ἀπὸ τὴ Δικαιοσύνη. Σήμερα, ὑπάρχουν εἰδικὲς ἐπιτροπὲς στὴ Βουλὴ ποὺ ἐξετάζουν ἂν ἕνας πολιτικὸς ἔκανε κάτι κακό. Ὁ κ. Κοντογιώργης λέει ὅτι αὐτὲς οἱ ἐπιτροπὲς στὴν οὐσία ἐμποδίζουν τοὺς πολιτικοὺς νὰ λογοδοτήσουν κανονικὰ στὴ Δικαιοσύνη, ὅπως κάθε ἄλλος πολίτης.

Ἡ πρότασή του εἶναι ἁπλή: ὅταν ἕνας ἀνακριτὴς τελειώνει τὴν ἔρευνά του γιὰ ἕναν πολιτικό, ἀντὶ ὁ φάκελος νὰ πηγαίνει στὴ Βουλή, νὰ πηγαίνει κατευθείαν στὰ δικαστήρια. Θεωρεῖ ὅτι ἡ Βουλὴ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει αὐτὴν τὴν «δικαστικὴ ἁρμοδιότητα», γιατὶ ἔτσι παραβιάζονται δύο βασικὲς ἀρχὲς τοῦ Συντάγματος: ὅτι ὅλοι οἱ πολίτες εἶναι ἴσοι ἀπέναντι στὸ νόμο καὶ ὅτι οἱ ἐξουσίες (νομοθετική, ἐκτελεστική, δικαστική) πρέπει νὰ εἶναι χωριστές. Ἐπισημαίνει μάλιστα ὅτι ἡ «κομματοκρατία» (τὸ ὑπερβολικὸ δηλαδὴ κράτος τῶν κομμάτων) παραβιάζει πολλὲς διατάξεις τοῦ Συντάγματος.

Παρόλο ποὺ ὁ κ. Κοντογιώργης ἔχει προτείνει αὐτὴν τὴν ἰδέα πολλὲς φορὲς ἐδῶ καὶ δεκαετίες, κανένας πολιτικὸς ἢ συνταγματολόγος δὲν τὴν ἔχει πάρει στὰ σοβαρά. Μάλιστα, ὅσο ἡ διαφθορὰ μεγάλωνε στὴν Ἑλλάδα, τόσο οἱ «κοιμώμενοι» συνταγματολόγοι βοηθοῦσαν τοὺς πολιτικοὺς νὰ γίνουν ἀκόμα πιὸ «ἄτρωτοι».

Πρόσφατα, ὅμως, κάποιος ποὺ «καρπώνεται» ἰδέες ἄλλων, ὅπως λέει ὁ κ. Κοντογιώργης, προσπάθησε νὰ παρουσιάσει αὐτὴν τὴν ἰδέα ὡς δική του. Αὐτὸ ἔγινε μετὰ τὸ τραγικὸ δυστύχημα τῶν Τεμπῶν καὶ στόχος ἦταν νὰ κατευνάσει τὴν ὀργὴ τοῦ κόσμου καὶ νὰ βοηθήσει τὴν κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Ὁ κ. Κοντογιώργης ἀναφέρει ὅτι λίγο πρὶν προβλήθηκαν ξανὰ στὸ διαδίκτυο κάποιες παλιές του τηλεοπτικὲς ἐμφανίσεις ὅπου μιλοῦσε γι’ αὐτὸ τὸ θέμα, προτείνοντας μάλιστα, λόγῳ τῶν δύσκολων τότε συνθηκῶν, νὰ ἀνασταλεῖ προσωρινὰ τὸ ἄρθρο τοῦ Συντάγματος ποὺ προστατεύει τοὺς πολιτικούς.

Ἡ κυβέρνηση, λέει ὁ κ. Κοντογιώργης, «ἀγκάλιασε» γρήγορα τὴν «ἰδέα» αὐτοῦ τοῦ ἄλλου ἀτόμου γιὰ νὰ παρακάμψει τὴ Βουλή, τάχα ἐπικαλούμενη τὴ διάκριση τῶν ἐξουσιῶν.

Ὅμως, ὁ κ. Κοντογιώργης τονίζει ὅτι ὑπάρχει μία μεγάλη διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν ἀρχική του πρόταση καὶ σ’ αὐτὸ ποὺ προσπαθεῖ νὰ κάνει τώρα ἡ κυβέρνηση. Ἡ δική του πρόταση ἔχει στόχο μία πραγματικὴ ἀλλαγὴ στὸ πολιτικὸ σύστημα, ἐνῶ ἡ τωρινὴ κίνηση εἶναι ἁπλῶς ἕνα πολιτικὸ «παιχνίδι». Ἐπιμένει ὅτι οἱ πολιτικοὶ ποὺ παρανομοῦν πρέπει νὰ δικάζονται ἀπὸ τὴν κανονικὴ Δικαιοσύνη καὶ ὄχι ἀπὸ εἰδικὰ δικαστήρια, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ἀκόμα καὶ οἱ δικαστὲς μπορεῖ νὰ ἐπηρεαστοῦν. Θυμίζει τὴν περίπτωση ἑνὸς ὑπουργοῦ ποὺ ἀθωώθηκε ἐπειδὴ ἦταν «καλὸ παιδί» παρόλο ποὺ κατηγοροῦνταν γιὰ σοβαρὸ ἀδίκημα.

Ἐπιπλέον, ἡ πρόταση τοῦ ἄλλου ἀτόμου φαίνεται νὰ ἀφορᾷ μόνο τὴν συγκεκριμένη περίπτωση ἑνὸς πολιτικοῦ (τοῦ Τριαντόπουλου), ἐνῶ ἡ δική του πρόταση εἶναι γενικὴ καὶ συνοδεύεται ἀπὸ μία ἄλλη ἰδέα: νὰ ἐλέγχονται οἱ πολιτικὲς τῆς κυβέρνησης (ἢ τῆς ἀντιπολίτευσης) ἀπὸ ἕνα εἰδικὸ σῶμα «ἐνόρκων» ἂν θεωροῦνται ἐπιβλαβεῖς ἢ ἀντίθετες στὴ θέληση τοῦ λαοῦ.

Καταλήγοντας, ὁ κ. Κοντογιώργης πιστεύει ὅτι ἡ κίνηση τῆς κυβέρνησης νὰ παρακάμψει τὴν «ἀνακριτικὴ» τῆς Βουλῆς καὶ ἡ ἐπιμονὴ τῆς ἀντιπολίτευσης νὰ τὴν χρησιμοποιήσει γιὰ πολιτικὸ ὄφελος δείχνουν ὅτι καὶ οἱ δύο πλευρὲς θέλουν νὰ διατηρήσουν τὸ ὑπάρχον πολιτικὸ σύστημα, ὅπου οἱ πολιτικοὶ εἶναι σὰν «βασιλιάδες» πάνω ἀπὸ τὸ νόμο καὶ χειραγωγοῦν τὴν κοινωνία. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τῆς πρότασης γίνεται μόνο γιὰ μία συγκεκριμένη περίπτωση καὶ ὄχι ὡς ἕνας γενικὸς κανόνας γιὰ τὴν πολιτικὴ ζωὴ τῆς χώρας.

Στὸ τέλος λοιπόν, τὸ τεχνητό μυαλό τῶν διδύμων (Gemini) τῆς Google, ἐκφράζει ὡς ἂνθρωπος ἐλπίδα, προσδοκία, ἀναμονή. Γράφει ἐπακριβῶς:

«Ἐλπίζω αὐτὴ ἡ ἁπλοποιημένη ἐξήγηση νὰ σὲ βοήθησε νὰ καταλάβεις καλύτερα τὸ ἄρθρο!»

*Στὸ ἐκλαϊκευμένο ἀρχικό κείμενο ἡ (ΑΙ)  ἀναφέρονταν ἀόριστα στὸν συγγραφέα σὰν νὰ ἦταν ἂγνωστος! Ἒτσι: «ὁ συγγραφέας». Αὐτό τὸ ἀντικατέστησα  μὲ τὸ ὂνομα τοῦ κ. Κοντογιώργη γιὰ τὴν ἀκριβή εἰκόνα τῆς πατρότητας τοῦ ἐν λόγῳ ἐκλαϊκευμένου ἂρθρου.

Ρεῦμα καὶ ... ξερό ψωμί!

 

Τοῦ Δημήτρη Ἀθ. Ἀλεξανδράκη

               🎯Ἡ Εὐρώπη ἒχει πολλή ἐνέργεια!

 Θὰ δίνει ἀπό ἐδῶ καὶ στὸ ἐξῆς 🌲🌲🌳☀️ἠλεκτρική ἐνέργεια, στὴν Ἐσθονία, στὴν Λετονία καὶ στὴν Λιθουανία. Οἱ χῶρες ἐντάχθηκαν μέσῳ τῆς Πολωνίας στὸ εὐρωπαϊκὸ ἠπειρωτικὸ δίκτυο καὶ ἐνσωματώθηκαν στὴν ἐσωτερικὴ ἀγορὰ ἐνέργειας τῆς ΕΕ.

Θὰ ἒχουν ἂραγε καὶ αὐτές χρηματιστήριο;🦟🦟

   Στὴν ὁμιλία της ἡ Ursula von der Leyen μεταξύ ἂλλων εἶπε: «Οἱ γραμμὲς ἠλεκτρισμοῦ μὲ τὴ Ρωσία καὶ τὴ Λευκορωσία διαλύονται. Αὐτὲς οἱ ἁλυσίδες ἠλεκτρικῶν γραμμῶν ποὺ σᾶς συνδέουν μὲ ἐχθρικοὺς γείτονες θὰ ἀνήκουν στὸ παρελθόν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐλευθερία: ἐλευθερία ἀπὸ ἀπειλές. ἐλευθερία ἀπὸ τὸν ἐκβιασμό. »

   Ἀπό τὴν ἂλλη οἱ Ρώσοι, σχολιάζοντας τὰ περί «ἀπελευθέρωσης ἀπὸ ἀπειλὲς καὶ ἐκβιασμούς» τῆς Οὔρσουλα φὸν ντὲρ Λάϊεν, δήλωσαν διὰ τῆς ἐκπροσώπου τοῦ ρωσικοῦ ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν πὼς, ἡ «... ἀποσύνδεση τῆς Βαλτικῆς ἀπὸ τὸ ἑνιαῖο ἐνεργειακὸ σύστημα τῆς Λευκορωσίας, τῆς Ρωσίας, τῆς Λιθουανίας, τῆς Λετονίας καὶ τῆς Ἐσθονίας (BRELL) χρησιμεύει ὡς συνέχιση τῆς καταστροφῆς χωρῶν καὶ λαῶν ποὺ εἶχαν τὶς προϋποθέσεις γιὰ εὐημερία ...»

   Τώρα πόσο ἐχθροί εἶναι, ἡ σημαντική ρωσική μειονότητα τῆς Ἐσθονίας ἢ τὸ 30% Ρώσων τῆς Λετονίας, μὲ τὴν συνορεύουσα Ρωσία καὶ γιατί καλλιεργεῖται αὐτή ἡ ἂποψη, μόνο ἡ κυρία Οὒρσουλα μπορεῖ νὰ μᾶς ἐξηγήσει γιατί ἒφτασε σ'αὐτό τὸ συμπέρασμα. Γιὰ μᾶς θὰ παραμένει ἓνα άκόμη μεγάλο ἐρώτημα.

   Ἐπίσης εἶναι ἀξιοσημείωτο πὼς ἀπό τὴν  Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή δέν γίνεται ἐνημέρωση σὲ ὃλες τὶς γλῶσσες. Κοινῶς μᾶς ἒχουν γραμμένους. Ἐξάλλου τί νά τήν κάνουμε τὴν ἐνημέρωση ἀφοῦ κάνουν ὃτι θέλουν χωρίς νὰ λάβουν ὑπ' ὃψιν τὴν γνώμη τῶν λαῶν, ποὺ ὑποφέρουν ἢδη ἀπό τὶς πολιτικές τους;