ΑΠΛΟΣ ΛΟΓΟΣ

    https://www.microsoft.com/el-gr/microsoft-teams/group-chat-software?ms.url=microsoftcomteams του Δημήτρη Αλεξανδράκη Η Απάτη του «Ζήσε στο Έπακρο»: Ένα Μανιφέστο για την Αξιοπρέπεια της Επιβίωσης Κατά τὴν πλοήγηση σε μια οποιαδήποτε ψηφιακή πλατφόρμα συνεργασίας ή κοινωνικό δίκτυο, έρχεσαι αργά ή γρήγορα αντιμέτωπος με λαμπερά εταιρικά συνθήματα. «Το Pride είναι ζωντανό. Γιορτάστε μαζί μας την ομορφιά του να ζεις τη ζωή σου στο έπακρο» . Μια όμορφη, πολύχρωμη φράση. Όμως, όταν αυτή η φράση πέφτει πάνω στην πραγματικότητα της σημερινής Ελλάδας, παράγει έναν υπόκωφο, ειρωνικό θόρυβο. Είναι σαν να διαφημίζεις ακριβή σαμπάνια σε έναν άνθρωπο που διασχίζει την έρημο ψάχνοντας απεγνωσμένα για λίγο νερό. Σήμερα, που μιλάμε, 508.401 συνάνθρωποί μας βρίσκονται επίσημα καταγεγραμμένοι στα μητρώα της ανεργίας. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι. Για αυτούς, οι «ουσιαστικές» υποχρεώσεις της ανθρώπινης ύπαρξης —το ποιοτικό φαγητό, ο ήσυχος ύπνος, η πρόσβαση στην υγεία, η ίδια η επιβίωση— κρέμο...

Γράφει ὁ Κυανιστής Ἀδιάκοποι μετακινήσεις καὶ νομαδικὸς βίος: Ἡ διαφορετικότης ἑλληνικοῦ καὶ τουρκικοῦ πολιτισμοῦ κατὰ τὸν 6ον αἰῶνα μ.Χ. Αἱ ἀδιάκοποι μετακινήσεις καὶ ὁ νομαδικὸς βίος δὲν ἐπέτρεψαν εἰς τὰ τουρκικὰ φύλα τῆς πρὸ τοῦ 6ου αἰῶνος περιόδου νὰ ἀναπτύξουν ἀστικὸν καὶ γραφειοκρατικὸν πολιτισμὸν παρόμοιον πρὸς ἐκεῖνον τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ ρωμαϊκοῦ κόσμου. Πρὸ τοῦ 6ου αἰῶνος μ.Χ., τὰ τουρκικὰ φύλα τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας — ἀνάμεσα εἰς τὰ ὁποῖα πιθανῶς συγκαταλέγονται καὶ οἱ Σιόνγκ-νου (Χιόνγκ-νου), ἂν καὶ ἡ ταύτισις αὕτη παραμένει ἀντικείμενον συζητήσεως — δὲν εἶχαν ἀναπτύξει ἀστικὸν καὶ γραφειοκρατικὸν πολιτισμὸν συγκρίσιμον μὲ ἐκεῖνον τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ ρωμαϊκοῦ κόσμου. Ὁ τρόπος ζωῆς των ἦτο κυρίως νομαδικός, προσηρμοσμένος εἰς τὰς συνθήκας τῆς εὐρασιατικῆς στέπας. 1. Καταγωγὴ καὶ πρώιμη διαμόρφωσις τῶν τουρκικῶν φύλων (3ος αἰ. π.Χ. – 6ος αἰ. μ.Χ.) Οἱ πρῶτοι τουρκόφωνοι πληθυσμοὶ φαίνεται ὅτι διεμορφώθησαν εἰς τὰς περιοχὰς τῆς Μογγολίας, τῆς Ἀλτάης καὶ τῆς νοτίου Σιβηρίας, ἐντὸς τοῦ π...

  Ἀπό τὸν Δημήτρη Ἀλεξανδράκη 3 Φεβρουαρίου 2026 Ποιούς θανάτους ἀντέχει νὰ κοιτάξει ἡ κοινωνία, καὶ ποιούς σπεύδει νὰ θάψει; Δὲν ὑπάρχουν «ἴσοι» θάνατοι στὸν δημόσιο λόγο. Ὑπάρχουν θάνατοι ποὺ ἀντέχουν τὸ φῶς καὶ θάνατοι ποὺ θάβονται στὴ σκιά. Ὄχι ἐπειδὴ ἄλλοι ἀξίζουν λιγότερο, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ κοινωνία διαλέγει ποιούς μπορεῖ νὰ θρηνήσει χωρὶς νὰ ἀναμετρηθεῖ μὲ τὶς εὐθύνες της. Ἡ διπλὴ τραγωδία τοῦ Ἰανουαρίου δὲν ἀποκαλύπτει τὴν ἀδικία τοῦ θανάτου· ἀποκαλύπτει τὴν ἠθικὴ μας ἐπιπολαιότητα.   Τὰ τέλη τοῦ Ἰανουαρίου ἔφεραν στὴν Ἑλλάδα μιὰ διπλὴ πληγή. Στὰ Τρίκαλα [1] , πέντε μητέρες-ἐργαζόμενες χάθηκαν στὴ βιομηχανία «Βιολάντα» ἀπὸ ἔκρηξη προπανίου. Στὴ Ρουμανία [2] , ἑπτὰ νέοι ὀπαδοὶ τοῦ ΠΑΟΚ σκοτώθηκαν σὲ τροχαῖο δυστύχημα καθ’ ὁδὸν γιὰ ἀγῶνα. Δύο τραγωδίες, ἡ ἴδια ἑβδομάδα, ὁ ἴδιος ἀριθμὸς νεκρῶν. Ἡ σύγκριση δὲν ἀφορᾶ τὸ μέγεθος τοῦ πένθους, ἀλλὰ τὴν ἠθικὴ ἀξία τῶν νεκρῶν καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἡ κοινωνία ἐπιλέγει ποῦ νὰ σταθεῖ καὶ ποῦ νὰ ἀποστρέψει τὸ βλέμμα. Ὁ δρόμος ποὺ δ...