Ποιός διαλέγει τοὺς ἥρωες;
Ἀπό τὸν Δημήτρη Ἀλεξανδράκη 3 Φεβρουαρίου 2026 Ποιούς θανάτους ἀντέχει νὰ κοιτάξει ἡ κοινωνία, καὶ ποιούς σπεύδει νὰ θάψει; Δὲν ὑπάρχουν «ἴσοι» θάνατοι στὸν δημόσιο λόγο. Ὑπάρχουν θάνατοι ποὺ ἀντέχουν τὸ φῶς καὶ θάνατοι ποὺ θάβονται στὴ σκιά. Ὄχι ἐπειδὴ ἄλλοι ἀξίζουν λιγότερο, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ κοινωνία διαλέγει ποιούς μπορεῖ νὰ θρηνήσει χωρὶς νὰ ἀναμετρηθεῖ μὲ τὶς εὐθύνες της. Ἡ διπλὴ τραγωδία τοῦ Ἰανουαρίου δὲν ἀποκαλύπτει τὴν ἀδικία τοῦ θανάτου· ἀποκαλύπτει τὴν ἠθικὴ μας ἐπιπολαιότητα. Τὰ τέλη τοῦ Ἰανουαρίου ἔφεραν στὴν Ἑλλάδα μιὰ διπλὴ πληγή. Στὰ Τρίκαλα [1] , πέντε μητέρες-ἐργαζόμενες χάθηκαν στὴ βιομηχανία «Βιολάντα» ἀπὸ ἔκρηξη προπανίου. Στὴ Ρουμανία [2] , ἑπτὰ νέοι ὀπαδοὶ τοῦ ΠΑΟΚ σκοτώθηκαν σὲ τροχαῖο δυστύχημα καθ’ ὁδὸν γιὰ ἀγῶνα. Δύο τραγωδίες, ἡ ἴδια ἑβδομάδα, ὁ ἴδιος ἀριθμὸς νεκρῶν. Ἡ σύγκριση δὲν ἀφορᾶ τὸ μέγεθος τοῦ πένθους, ἀλλὰ τὴν ἠθικὴ ἀξία τῶν νεκρῶν καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἡ κοινωνία ἐπιλέγει ποῦ νὰ σταθεῖ καὶ ποῦ νὰ ἀποστρέψει τὸ βλέμμα. Ὁ δρόμος ποὺ δ...