Η ΓΛΩΣΣΑ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ Ο ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΣ

του Δημήτρη Αλεξανδράκη


Μεγάλο ζήτημα για να εξετασθεί εντός ενός απλού κειμένου. Υπάρχουν εξ άλλου, πολλοί ειδικοί οι οποίοι μπορούν να αναπτύξουν απόψεις για την γλώσσα. Η ταπεινότητά μου θα επικεντρωθεί στην σχέση της μουσικής με την γλώσσα και το μέτρο.


Κατά την ενασχόλησή μου με την μουσική διαπίστωσα πως υπάρχει μια απόλυτη σχέση μεταξύ Ελληνικής γλώσσας, μουσικής και μέτρου. Θεωρώ τον δεκαπεντα-σύλλαβο παράγωγο του επτάφθογγου μουσικού συστήματος, από την αρχαιότητα έως σήμερα. Κάθε δεκαπεντασύλλαβος ταυτίζεται με ένα διαδοχικό πέρασμα από την βάση στην κορυφή και επιστροφή στη βάση της κάθε επτάφθογγης κλίμακας ή δρόμου, ή μακάμ ή τρόπου όπως τις ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Στον πίνακα φαίνεται ακριβώς η σχέση Αρχαιοελληνικής μουσικής - Βυζαντινής και Ελληνοευρωπαϊκής παρά τις απώλειες που υπέστη.

*150.- Πόσο λείπει, στοχασθεῖτε, πόσο ἀκόμη νὰ παρθεῖ.
           πάντα ἡ νίκη, ἂν ἑνωθεῖτε, πάντα ἐσᾶς θ' ἀκολουθεῖ.
                                                                             Δ. Σολωμού

Θα παραθέσω επίσης μια παλαιότερη ανάρτησή μου στο διαδίκτυο, για την ηχητική σημασία του πολυτονικού, κατά την εκφώνηση πολυτονικών κειμένων.

Οἱ γνωρίζοντες περισσότερα ἀς μέ διορθώσουν.

Κατ' ἀπόλυτον ἔννοια, χάνουμε τοὺς καθηγητάς, χάνουμε τοὺς δημοδιδασκάλους γιατί... {μᾶς ἐπέβαλαν(;) ἤ δέν μᾶς ἄρεσε(;)} χάσαμε τήν ἀρχαΐζουσα, τήν καθαρεύουσα , τήν ἁπλή καθαρεύουσα (http://www.polytoniko.org/giannaras.php)...

Χάσαμε τὶς ὀξείες, ἡ φωνή ἀνεβαίνει τουλάχιστον ἕνα (ἡμιτόνιο γιὰ τοὺς Εὐρω- μουσικο-μαθείς, μόριο γιὰ τοὺς Ἑλληνικο-μουσικο-μαθείς). Καμιά σχέση μὲ τὸ δυνατά. Ἡ ἔνταση δημιουργεῖται γιὰ νὰ ὀξύνουμε τὴ συλλαβή.

Ὁμοίως χάσαμε καί τὶς βαρείες, ἀντίστροφο φαινόμενο τῆς ὀξείας.

Χάσαμε τὶς περισπωμένες (ὀξυβάρεια) ἡ φωνή -στὸ καλῶς ἐπί παραδείγματι- ἀναβαίνει καὶ κατεβαίνει στό ῶς=ό ὸς. (http://www.antinews.gr/2012/08/12/174655/)

Χάσαμε καί τὰ ἀπαρέμφατα, τὸ πιστεύειν, τὸ τιμᾶν, τὸ ἀγαπᾶν ... τό ἐρωτεύεσθαι................... Φτώχεια δηλαδή....

ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟ. 

ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΧΕΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ (ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΔΟΣ)

ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΟΝ ΑΠΟΔΕΙΞΙΝ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ.

Επειδή πολλοί ταυτίζουν την φιλομάθεια όσον αφορά στην γλώσσα μας με την συντήρηση αναγκάστηκα να το φαιδρύνω στην ανάρτηση που είχα κάνει, συνεχίζοντας...

Σημείωσις: Εἰς τήν ἀρχαίαν Ἑλλάδαν, οἱ δημοκρατικοί ὁμιλούσαν "τή δημοτικιά γλώσσα", οἱ δὲ ὀπαδοί τῶν τυρανικῶν καθεστώτων τήν 'Παπαδοπουλικήν". Αἱ νοικοκυραί τῆς πρώτης περιπτώσεως ἔκαμαν στρογγυλά ψωμιά, αἱ δὲ ἄλλαι τετράγωνα. Πληροφορίες ἀπό "ἔγκυρες και φιλοσοφημένες πηγές"......

και για να σοβαρευτούμε 

ἡ μητέρα μου ποτέ δέν ἄκουσε οὔτε καὶ ἔμαθε τά περί τῆς διαμάχης τῶν φιλολόγων και ποιητών, οὔτε τά περί πολιτιστικοῦ μεγέθους τοῦ Πύργου σας εἰς Παρισίους, Είφελ, καθώς καὶ ἄλλων ἐπιτευγμάτων. Ἔνοιωθε μόνο τὸν πόνο τῶν μανάδων, κάθε χώρας, ποὺ οἱ πολιτισμένοι ξεκοίλιαζαν, ἔκαιγαν, βασάνιζαν τά παιδιά τους...


επίσης να συμπληρώσω πως ποτέ δεν είπε πως δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε μόνο την απλή γλώσσα των χωρικών. Αντιθέτως η συμβουλή της ήταν "να μάθετε γράμματα".


Δείτε το απόσπασμα από την βουλή, κάτωθεν, ενισχυτικό των ανωτέρω αλλά και αποτρεπτικό στο να σκέφτεται κάποιος, πως ολοκλήρωσε τις σπουδές του.

Σας έχω και την κλίση της λέξης που δεν διευκρίνισε στην βουλή ο κ. Ζουράρις.

Ενικός αριθμός

τό σκῶρ

τοῦ σκατός

τῷ σκατί

τό σκῶρ

(ὦ) σκῶρ

Πληθυντικός αριθμός

τά σκατά

τῶν σκατῶν

τοῖς σκασί / σκασίν

τά σκατά

(ὦ) σκατά

 ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΩΣ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ 

ή

οι  Γελωτοποιοί ως Επαγγελματίες Πολιτικοί  μπροστά σε μια κάλπικη κάλπη 

 Κλεάνθης Γρίβας

 17/9/2015

Και έτσι μας προέκυψαν ανεπάγγελτοι, ανεπαρκείς και ατάλαντοι Γελωτοποιοί, φορείς μιας τουρκο-μπαρόκ «κουλτούρας», με μοναδικό τους προσόν τη «θητεία» τους στον αστερισμό του Κεν ταύρων και των 15μελών, αποδεικνύοντας ότι ενώ  στο   Ancient Regime      κάθε «σοβαρός» άρχοντας είχε στην Αυλή του ένα Γελωτοποιό,  στο σύγχρονο Regime του «δήθεν» (που έχει έντονα φεουδαρχικά       χαρακτηριστικά)  κάθε  «σοβαρός» Γελωτοποιός διαθέτει μια Αυλή… 

Πριν από 162 χρόνια, ο Καρλ Μαρξ σκιαγράφησε με εκπληκτική ακρίβεια το πορτραίτο κάθε (ανεπάγγελτου) επαγγελματία πολιτικού που ισχύει στο διηνεκές. (Κ. Μαρξ, Για τον Πάλμερστον, 22/10/1853) 

«Αυτός που υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ της αντιστέκεται με τα λόγια... Καταφέρνει να συνδυάζει τη δημοκρατική φρασεολογία με τις ολιγαρχικές ιδέες... Έχει την ειδικότητα να φαίνεται πως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεταιαυτούς που προδίδει. Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικά έναν επιφανειακό αντίπαλο και να  σπρώχνει σε απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο. Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατού απέναντι στον πιo αδύνατο, και να το βάζει στα πόδια αλαλάζοντας όλο θάρρος και στόμφο... Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα σίγουρης καταστροφής...»

Όπως είναι γνωστό «όταν  το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι,  ο βλάκας κοιτάζει το...  δάκτυλο».  Αλλά  όταν  το χέρι του Αρτούρο Ούικάθε κομματικής συμμορίας δείχνει  τη διαχείριση της εξουσίας  και τα οφέλη της, ο βλάκας εξακολουθεί να  ατενίζει  το χέρι, ο καιροσκόπος  επικεντρώνει τη σωληνοειδή όρασή του  στα προνόμια από τη νομή της, και ο εθελότυφλος συνεχίζει να μη βλέπει τίποτε. Και τότε, σημαίνει η Ώρα του Γελωτοποιού…

Οι επαγγελματίες πολιτικοί, αυτοί οι παράδοξοι Ειδικοί του Τίποτα που επιμένουν να επιβιώνουν παρασιτικά σε μια ταραγμένη εποχή («υψηλής ειδίκευσης», υποτίθεται), έχουν ως κύριο όπλο τους μια διανοητική εμβέλεια και ένα δείκτη νοημοσύνη που τους στερεί  (μεταξύ άλλων και) από τη στοιχειώδη αυτοπροστασία που παρέχει στον καθένα η αίσθηση του γελοίου.

Και στην προσπάθειά τους να αντισταθμίσουν την φοβία που τους διακατέχει από το ενδεχόμενο της απώλειας της διαχείρισης της (μικροκομματικής ή πολιτειακής) εξουσίας, ενεργοποιούν το εργαλείο της μαζικής εξαπάτησης, στηριγμένοι στην Αυλή τουςπου αποτελείται από πλείστα όσα προσωπικά ανύπαρκτα και ετερόφωτα σαπρόφυτα (από «γιές-μαν» και «γιές-γούμαν») που -από κοινωνικο-πολιτική και ψυχοσεξουαλική άποψη- είναι καθηλωμένα στη βρεφική φάση της «εξέλιξής» τους.

Θλιβερό το κατάντημα όλων των διαχειριστών της εξουσίας. Και τραγικές οι άμεσες, αλλά κυρίως οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της αρχανθρωπικής εισβολής και κυριαρχίας τους στο δημόσιο βίο.

Ο πολιτικός κανιβαλισμός και η ακόρεστη πείνα για προνόμια που επιβλήθηκε ως τρόπος διαχείρισης της εξουσίας επί 4 δεκαετίες, με στόχο τη μεθοδευμένη, μαζική και συστηματική υπεξαίρεση και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, καθιστούν όλο και περισσότερο σκοτεινό και δυσοίωνο το παρόν και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.

Γιατί κάποτε τα οικονομικά «ελλείμματα» της κλεπτοκρατικής τους δραστηριότητας θα καλυφθούν (όχι φυσικά από εκείνους που τα δημιούργησαν, μετασχηματίζοντας τη λεηλασία των δημόσιων ταμείων σε απόρρητους ιδιωτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς).

Εκείνο που δεν πρόκειται να ξεπεραστεί είναι η πλήρης ανατροπή των πολιτικών, ηθικών και ψυχοδιανοητικών δομών που συνεπάγεται η πολύχρονη συστηματική καταστρατήγηση και διαστροφή της σκέψης και της γλώσσας ενός λαού.

Η κάθε πληβεία «ελίτ» που διαχειρίζεται την εξουσία (ακολουθώντας τον ιστορικά δοκιμασμένο δρόμο όλων των διαχειριστών της εξουσίας), διέστρεψε το περιεχόμενο των εννοιών και βίασε ανενδοίαστα τις λέξεις, για να εκφράσει μια πραγματικότητα που υπάρχει μόνο στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, στην ανορθόλογη διάνοια και την ασταθή κοινωνική της υπόσταση.

Και μέσα από αυτή τη μεθοδική καταστροφή της γλώσσας, συμβάλλει στην επί δεκαετίες στη μεθοδική αλλοίωση των ψυχοδιανοητικών μας δομών που διευκολύνει την κυριαρχία του Γελωτοποιού και τη μετατροπή των πολιτών σε υπηκόους.

Αν η έννοια του πολίτη νοηματοδοτείται από την επιθυμία και τη δυνατότητά του να έχει αποφασιστικό λόγο στις αποφάσεις που τον αφορούν και να αντιδρά στην αυθαιρεσία της εξουσίας (σ' αντίθεση με τον υπήκοο που δεν διανοείται και δεν επιθυμεί να αντιδράσει σ' αυτή), τότε οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι σ' ολόκληρη την περίοδο της δικομματικής κλεπτοκρατίας της μεταπολίτευσης (η οποία δεν έπαψε να υφίσταται ούτε στις συνθήκες της κρίσης):

• Είμαστε πολίτεςμόνο όταν και όσο υπερασπιζόμαστε αυτή την ιδιότητα, αντιστεκόμενοι σε κάθε παραβίαση των ορίων και των κανόνων του κοινωνικο-πολιτικού παιχνιδιού από τους Γελωτοποιούς που διαχειρίζονται κάθε φορά την εξουσία. Και

• Είμαστε δούλοι όσο ανεχόμαστε τους όποιους νεο-βάρβαρους διαχειριστές της εξουσίας να κακοποιούν τη γλώσσα μας, ναεμπορεύονται τα οράματά μας, να εμπαίζουν τις ελπίδες και τις αγωνίες μας, να κάνουν πολιτικά πραξικοπήματα (από τα πολύχρωμα ψηφοδέλτια μέχρι τις οβιδιακές μεταμορφώσεις των δημοψηφισματικών «όχι» σε «ναι»),  να μας εμπαίζουν διαρκώς («διώχνοντας» τις βάσεις κρατώντας τες ή καταγγέλλοντας τα «μνημόνια», αποδεχόμενοι άλλα επαχθέστερα), να κάνουν«μπίζνες» αδειάζοντας τα δημόσια ταμεία και διογκώνοντας τους ιδιωτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς τους.

Επί 4 δεκαετίες, υποτιμούσαμε το δικαίωμά μας σε μια πολιτική αρχών και, σταδιακά, μετασχηματιστήκαμε σε υπήκοους,παραδίνοντας αδιαμαρτύρητα τη διαχείριση της τύχης μας σε έναν εσμό πολιτικών χωρίς αρχές, σε μια (ημι)ντόπια διαχειριστικήΚόζα Νόστρα που ενδιαφέρονταν μόνο για τη διαιώνιση της επικυριαρχίας της στην ελληνική κοινωνία.

Αρνούμενοι να αναλάβουμε την ευθύνη της ύπαρξής μας εμείς οι ίδιοι, θεοποιούσαμε τον κάθε τυχάρπαστο Γελωτοποιό-«σωτήρα», επιλήσμονες της προειδοποίησης του Samuel Johnnson ότι «πίσω από κάθε σωτήρα βαδίζει ένας δήμιος».

«Μετά τη θεοποίηση του Στάλιν, η βραδινή προσευχή κατέστη περιττή», σάρκαζε ο Μπέρτολτ Μπρέχτ. Μετά τη θεσμοποίηση της ξύλινης κομματικής γλώσσας των Γελωτοποιών, ο πολιτικός λόγος αποδείχθηκε περιττός. Όμως, τί μπορεί να είναι μια κοινωνία χωρίς πολιτικό λόγο, εάν όχι ένα άθυρμα ανιστορικών (και ανιστόρητων) ανθρωποειδών που στερούνται οποιασδήποτε προοπτικής;

Ο κοινωνικός και πολιτικός ορίζοντας μας είναι σκοτεινός, «το μέλλον (μας) έχει πολλή ξηρασία». Και δυστυχώς, δεν φροντίσαμε για αποθέματα νερού. 

Τώρα «είναι πολύ αργά να σώσεις το κεφάλι σου, όμως υπάρχει ακόμα καιρός για να εξευτελιστείς, για να καταντήσεις να πιστεύεις στα μάγια και στο διάβολο, για να πιστεύεις τα πάντα και να συναινείς. Ακόμα και τούτη τη στερνή ώρα». (Jan Kott, Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας)

Αφήνoντας πίσω του «παλιοσίδερα και το υπόκουφο κοροιδευτικό γέλιο των γενεών» (Τ. Μπορόφσκι), ο εσμός των ιδιόμορφων «θιάσων ποικιλιών» που διαγκωνίζονταν για τη συμμετοχή τους στη διαχείριση της εξουσίας σε όλη την –ολέθρια- μεταπολιτευτική περίοδο, ενισχύθηκε και «ανανεώθηκε» με ένα κομματικό σχηματισμό ο οποίος επί δεκαετίες φυτοζωούσεστο όριο του 3% για να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και ο οποίος τώρα παίζει τη «Γκόλφω» διακηρύσσοντας με στόμφο ότι ερμηνεύει τον «Βασιλιά Ληρ».

Υπό την ηγεσία ενός ατάλαντου και ανεπαρκούς επαγγελματία πολιτικού που τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί πανικόβλητος ότι ποτέ δεν υπαγόταν στην αρμοδιότητα της πολιτικής κριτικής. Γιατί ήταν και είναι ένας αξιολύπητος Γελωτοποιός. Ο οποίος (θυμηθείτε):

«υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ της αντιστέκεται με τα λόγια... Καταφέρνει να συνδυάζει τη δημοκρατική φρασεολογία με τις ολιγαρχικές ιδέες... Έχει την ειδικότητα να φαίνεταιπως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεται αυτούς που προδίδει. Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικάέναν επιφανειακό αντίπαλο και να  σπρώχνει σε απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο. Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατούαπέναντι στον πιo αδύνατο, και να το βάζει στα πόδια αλαλάζοντας όλο θάρρος και στόμφο... Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα σίγουρης καταστροφής...» (Κ. Μαρξ) 

(Αναδημοσίευση από το http://www.grivas.info/)

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙΣ

του Δημήτρη Αλεξανδράκη

 Πριν λίγες ημέρες ο Τούρκος εκπρόσωπος του υπουργείου εξωτερικών αμφισβήτησε τα Ελληνικά θαλάσσια σύνορα. Δηλώνοντας «…την Τρίτη,  πως «το γεγονός ότι μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα που να έχουν οριοθετηθεί με την ισχύουσα διεθνή συμφωνία συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των αλληλένδετων προβλημάτων στο Αιγαίο».[i]  Σχετική ανάρτηση υπάρχει στην ιστοσελίδα του υπουργείου εξωτερικών της Τουρκίας.[ii]

Την 1/9/2015 Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κούτρας, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων αναφορικά με πρόσφατη τοποθέτηση του Εκπροσώπου του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών περί μη ύπαρξης οριοθετημένων θαλασσίων  συνόρων μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, δήλωσε τα εξής:

 «Δεν είναι κατανοητή η πρόσφατη τοποθέτηση του Εκπροσώπου του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών περί μη ύπαρξης οριοθετημένων θαλασσίων συνόρων μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας. Τα σύνορα αυτά είναι σαφώς καθορισμένα επί τη βάσει ισχυουσών διεθνών συμφωνιών (Συνθήκη Λωζάννης του 1923, Πρωτόκολλο Αθηνών 1926, ιταλο-τουρκική Συμφωνία και Πρωτόκολλο 1932). Οι Συμφωνίες αυτές είναι, βεβαίως, ισχυρές και δεσμεύουν την Τουρκία, και επομένως οι όποιες εν προκειμένω αμφισβητήσεις της, είναι νομικά αβάσιμες και αντίκεινται στο διεθνές δίκαιο. Περαιτέρω, σε ό,τι αφορά την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, είναι ξεκάθαρο ότι όπου δεν υφίσταται σχετική συμφωνία, εφαρμόζεται η αρχή της ίσης απόστασης/μέσης γραμμής βάσει του εθιμικού δικαίου που ισχύει έναντι όλων».

Την ύπαρξη αυτών των συνόρων αμφισβήτησε  χθές ο κ. Τσίπρας.  Απαντώντας σε σχετική ερώτηση του γερμανικού περιοδικού “Spiegel” -σύμφωνα με την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» -  ο τέως πρωθυπουργός σημείωσε ότι η κυβέρνησή του παρέλαβε από τη Νέα Δημοκρατία στο φλέγον ζήτημα του μεταναστευτικού το «απόλυτο μηδέν», τονίζοντας: «Και βρήκαμε ένα θέμα που θα έλεγε κανείς έχει παγκόσμιες διαστάσεις, αφορά την Ελλάδα αλλά είναι ευρωπαϊκό είναι παγκόσμιο και αντί να κάτσουν να απολογηθούν για το τι έκαναν, ενώ έβλεπαν ότι θα έρχονταν τα κύματα των προσφύγων, μας έκαναν κριτική ότι δήθεν ανοίξαμε τα σύνορα. Ποια σύνορα; Έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε»;

Θα πάλλεται η σκόνη  από τα κόκαλα του Θεμιστοκλέους, -όχι του βεβαίως βεβαίως από τον Ελληνικό κινηματογράφο - που ο κύριος πρώην πρωθυπουργός δεν θυμήθηκε τα  «τα ξύλινα τείχη».

Που δεν θυμήθηκε την « ονομαστή ναυμαχία της αρχαιότητας, που διεξήχθη στις 28 ή 29 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ. (υπάρχει και η εκδοχή της 22ας Σεπτεμβρίου) στο στενό της Σαλαμίνας, κατά την οποία οι Έλληνες, με μικρές δυνάμεις, αλλά με άριστη τακτική, κατατρόπωσαν τον πανίσχυρο στόλο των Περσών».

 Που δεν θυμήθηκε πως εκτός από θαλαμηγούς,  έχουμε και υποβρύχια που τα πληρώσαμε ακριβά, πως έχουμε φρεγάτες, τορπιλακάτους  και … άλλα θαλάσσια «σιδηρά τείχη» για να φυλάνε τις διοικητικές ενότητες που λέγονται κράτη. Ενός τέτοιου που μέχρι την 20/08/2015 υπήρξε πρωθυπουργός.

 Που δεν θυμήθηκε, παρότι υπηρέτησε την  στρατιωτική του θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό, ότι τα σύνορα επεκτείνονται περίπου κατά 240 χιλιόμετρα ανατολικά της Λεωφόρου Μεσογείων.

Που δεν θυμήθηκε πως « η ένδοξη ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού δεν μας επιτρέπει να λησμονήσουμε ότι η νικηφόρα έκβαση των περισσότερων εθνικών αγώνων, τόσο σε πόλεμο όσο και σε ειρήνη, συνδέεται άμεσα και αποφασιστικά με την κυριαρχία στη θάλασσα.»[iii]

Που δεν θυμήθηκε πως κατά την σχεδίαση μιας οικοδομής λαμβάνουμε πάντα υπ’ όψιν την νοητή γραμμή που χωρίζει τις ιδιοκτησίες. Αυτήν την νοητή γραμμή καλούνται οι πολιτικοί μηχανικοί να σημειώσουν στα σχέδια αλλά και στο έδαφος. Να ορίσουν ακόμη και τις αποστάσεις από το χειμέριο κύμα για τις εύμορφες επαύλεις(!!!) … αλλά και όταν είναι πρωθυπουργοί ή έστω πρώην, να υπολογίζουν που σκάει το προσφυγικό κύμα! 

Φταίω εγώ που συναντώ αμφισβητίες στο δρόμο μου, κύριε Τσίπρα;

---

[i] http://www.kathimerini.gr/829832/article/epikairothta/ellada/h-toyrkia-adeiazei-toys-metanastes-sta-ellhnika-paralia

[ii] http://www.mfa.gov.tr/baslica-ege-denizi-sorunlari.tr.mfa

[iii] http://www.hellenicnavy.gr/el/apostoli/orama

Ο ΛΕΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙ

Από τους μύθους του Αισώπου

svouranews.blogspot.com

Παίζουν οι ηθοποιοί:

• Λιοντάρι (στο ρόλο του λαού)
• Λύκος (στο ρόλο της αντιπολίτευσης*) 
• Πουλάκι (στο ρόλο της κοινής γνώμης)
• Αλεπού (στο ρόλο της κυβέρνησης) 
• Παράσιτα (Όλα τα παράσιτα της κοινωνίας μας ντόπια και ξένα)

"Μια φορά κι έναν καιρό, το λιοντάρι αρρώστησε βαριά. 

Φοβήθηκε πως θα πεθάνει κι έδωσε διαταγή να συγκεντρωθούν όλα τα ζώα του μεγάλου δάσους μπροστά του, για να του πουν τι πρέπει να κάνει για να γιατρευτεί. Όλα τα ζώα είπαν τη γνώμη τους, ώσπου ήρθε και η σειρά του λύκου. 

- Βασιλιά μου, είπε με σεβασμό, δε γνωρίζω κανένα γιατρικό για την αρρώστια σου, μα ούτε και όσα ζώα είναι συγκεντρωμένα εδώ, γνωρίζουν. Το μόνο ζώο που ξέρει από φάρμακα είναι η αλεπού! Μα αυτή σε περιφρόνησε και δεν ήλθε στο κάλεσμά σου. Άκουσα μάλιστα να λένε ότι χάρηκε για την αρρώστια σου και ότι δεν τη νοιάζει κι αν πεθάνεις.

Ο λύκος τα είπε επίτηδες αυτά τα λόγια, γιατί δε χώνευε την αλεπού και ήταν σίγουρος ότι το λιοντάρι θα την τιμωρούσε! 

- Ώστε έτσι! φώναξε θυμωμένο το λιοντάρι. Να τη βρείτε αμέσως και να τη φέρετε μπροστά μου. Θα της κόψω τη γλώσσα! 

Ο λύκος έτριψε τα χέρια του από τη χαρά του. Είχε έλθει η στιγμή να κάνει κακό στην αλεπού. Ένα πουλάκι, όμως, πέταξε γρήγορα και βρήκε την αλεπού.

- Αυτό κι αυτό συμβαίνει! της είπε. Ο λύκος σε συκοφάντησε και το λιοντάρι θα σου κόψει τη γλώσσα για να σε τιμωρήσει. 

- Σ' ευχαριστώ, καλό μου πουλάκι, του είπε η αλεπού. Μη φοβάσαι, θα καταφέρω να γλυτώσω.

Μάζεψε τότε αγριόχορτα και μια και δυο τράβηξε με θάρρος για τη σπηλιά του λιονταριού. Το λιοντάρι, όταν την είδε άφρισε από το κακό του.

- Σου έφερα αυτά τα βότανα, είπε η πονηρή αλεπού στο άρρωστο λιοντάρι, για να γίνεις καλά.

- Έλα εδώ! της φώναξε. Που ήσουν; ∆εν έμαθες ότι κάλεσα όλα τα ζώα να παρουσιαστείτε μπροστά µου;

- Ναι, βασιλιά µου, απάντησε με θάρρος η αλεπού. Το έμαθα πως είσαι άρρωστος βαριά, γι' αυτό κι εγώ, πριν έλθω, πήγα και μάζεψα αυτά τα βότανα, που θα σε κάνουν καλά. 

Ο θυμός του λιονταριού έπεσε αμέσως. 

- Ώστε γι' αυτό άργησες να έλθεις; της είπε. Καλά έκανες... Θα... γίνω καλά όταν πάρω αυτά τα βότανα; 

- Ναι, βασιλιά μου. Μόνο που χρειάζεται να τ' ανακατέψεις µε κάτι ακόμα, για να γίνει τέλειο το φάρμακο. 

- Με τι; ρώτησε το λιοντάρι. 

- Να τα βράσεις μαζί µε μια γλώσσα λύκου. Αυτή βέβαια... εσύ ξέρεις πού θα τη βρεις.

- Και βέβαια ξέρω! φώναξε το λιοντάρι. Θα κόψω τη γλώσσα αυτού του λύκου! 

Το είπε και το έκανε αµέσως. Έτσι η πονηρή η αλεπού τιμώρησε το λύκο για τη συκοφαντία του."

http://www.patrasevents.gr/

Τί έγινε όμως με την υγεία του λέοντος; (Θα κάνω εδώ μια παρασπονδία και θα συνεχίσω το μύθο, ζητώντας ταπεινά συγνώμη από τον Αίσωπο) 

Αφού το λιοντάρι έκοψε τη γλώσσα του λύκου ** και αφού είδε πως το φάρμακο της αλεπούς αργούσε να δράσει, έδωσε διαταγή να παρουσιαστεί αμέσως μπροστά του. Τα πουλιά πέταξαν γρήγορα και την ειδοποίησαν. Εκείνη παρουσιάστηκε καμαρωτή καμαρωτή.

- Με ζήτησες βασιλιά μου;

- Δε μου λες εσύ γιατί το φάρμακο δεν με γιάτρεψε; Θα σε κρεμάσω ανάποδα χωρίς φαγητό μέχρι να πεθάνεις που τόλμησες να με κοροϊδέψεις.

- Όχι βασιλιά μου έγινες καλά. Σήκω όρθιος και τινάξου με δύναμη να φύγουν όλα τα παράσιτα από πάνω σου. Αυτά σ' αρρωσταίνουν. Από τον παρασιτισμό αρρώστησες βασιλιά μου. Πλήθος από λαμόγια, αεριτζήδες, απατεώνες, παραβατικούς, καιροσκόπους, κλέφτες και λωποδύτες, έπινε το αίμα σου τόσο καιρό.

Εκείνο το πουλάκι που σε καθάριζε και το έδιωχνες ήταν το μόνο που χρειαζόσουν

*Είναι εκπληκτικό το πόσο ευγενικοί είναι μεταξύ τους οι βουλευτές της ΝΔ του ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Ποταμιού. Πόσο καθαρά φαίνεται ότι αλληλοσυμπληρώνονται!

 ** Ο λαός τιμώρησε στις εκλογές αυτούς που κυβέρνησαν τόσα χρόνια και οδήγησαν στην καταστροφή έναν ολόκληρο λαό. Πράγματι μέχρι πριν λίγες μέρες δεν μιλούσαν καθόλου

Δημήτρης Αθαν. Αλεξανδράκης 27/6/2015 12:03

Υπόθεση Μίκης Θεοδωράκης
Το σύστημα θέλει αποδόμηση; Έτσι να φαίνεται πως είναι άλλος ο Πολιτικός, άλλος ο Συνθέτης, άλλος ο Μαέστρος, άλλος ο Τραγουδιστής, άλλος ο απλός Άνθρωπος ο Μίκης Θεοδωράκης;
Γράφεις το λήμμα Θεοδωράκης στο google και σου βγάζει πρώτο το σταυρο - νυχάκι του.
Λέγεται πως κάποιος καλλιτέχνης θα ερμηνεύσει το "Άξιον εστί". Ε! σας λέω πως θα γράφουμε τα λήμματα Θεοδωράκης και Άξιον εστί και θα βγαίνει πρώτο το όνομα του κυρίου αυτού!!! Πρόκειται για βασανιστήριο προς όσους έχουν παρακολουθήσει την προσωπικότητα του Μίκη Θεοδωράκη, τις συνεντεύξεις του, το έργο του εν γένει.
Ποιός εγκέφαλος, που πραγματικά ενδιαφέρεται για την οντότητά του, θα δαπανήσει χρόνο, εξετάζοντας μέσα από τρίτους το έργο του. Υπάρχουν τεκμήρια της ύπαρξής του. Και στην τελική για να χρησιμοποιήσω μια σύγχρονη έκφραση οι φαν του εν λόγω κυρίου θα καταφέρουν να απεμπλακούν από τα πολιτιστικά στοιχεία τύπου ποπ που έλαβαν από αυτόν; Θα μπορέσουν να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα στην εμπορικότητα και στην υψηλή τέχνη; Έχουμε το παράδειγμα με τους πολιτικοποιημένους νέους της δεκαετίας του 70. Καλλιεργήθηκαν οι κοινωνήσαντες ΚΚΕ - ΠΑΣΟΚο - ΝεοΔημοκράτες το έργο του Θεοδωράκη το 73 το 74 το 77 και δεν επιδόθηκαν στη λαμογιά μέχρι τις μέρες μας;
Άρα εμπόριο γίνεται!
Βέβαια από την άλλη, παρότι ο ίδιος ο Μίκης δήλωσε πως δεν έχει συμμετοχή , ούτε καν στον σχεδιασμό της εκδήλωσης, αλλά δεν απαγορεύει, έχει δίκαιο ο φίλος μου ο Άγγελος Παπαγεωργίου που είπε (πριν τη δήλωση Θεοδωράκη): "...όμως, σκέφτεται κάποιος και τούτο: ο Μίκης σαφώς και ξέρει ότι ο Ρουβάς είναι ένας πάφλας, ένας ντενεκές αλλά όχι ξεγάνωτος όμως, αλλά απεναντίας γαλβανισμένος, λαμπυρίζων που έλκει από μακριά χιλιάδες πεταλουδάκια-έφηβους ...σου λέει λοιπόν ο Μίκης, που είναι πολύ μπροστά και πολύ πάνω, "ντενεκές-ξεντενεκές δεν με νοιάζει αρκεί που θα κοινωνήσουν τη μουσική μου παιδιά που δίχως τον ντενεκέ δεν θα την κοινώναγαν ποτέ" Ο νοών νοήτω και ο ΕΧΩΝ ΧΡΟΝΟ ας πάει. Οι υπόλοιποι, ας δαπανήσουν το χρόνο τους, στα έργα - προϊόντα που έχει άμεση συμμετοχή ο Μίκης Θεοδωράκης - δισκογραφία συνεντεύξεις βιβλία - .....γιατί πιο πολύ αξίζει να κοινωνήσετε τη βιογραφία του ακούγοντας παράλληλα το μουσικό του έργο.
Δημήτρης Αλεξανδράκης

https://www.youtube.com/watch?v=TrXeUIeShYk

Πέτρος Κυρίμης, Η μοναξιά στη φωνή

Εκεί στο Πασαλιμάνι ο πρώτος φίλος που «έβγαλε» αμάξι ήτανε ο Φάνης.

Η μάνα του είχε το μικρό ξενοδοχείο «Βερσαλίες» δίπλα στο καφέ «Φοντάνα.»

Στο μικρό αυτό ξενοδοχείο οι πελάτες έμπαιναν και έβγαιναν όπως σε σταθμό τρένων. Όταν τα απογεύματα τον άφηνε στο πόδι της και τύχαινε κάνα καλό ζευγάρι, έβγαινε στο μπαλκονάκι και μας έκανε νοήματα να πάμε απάνω. Όλες οι πόρτες είχανε κρυφές τρύπες που έβλεπες κατ ευθείαν στο κρεβάτι. Αυτό βέβαια το γνώριζα μόνο εγώ και ο άλλος «κολλητός» ο Θέμης, που ένα απόγευμα καθώς τον είχε βγάλει και τον έπαιζε σκυμμένος μπροστά σε μια πόρτα, πάνω σε έναν παροξυσμό καύλας με «δώστα όλα πουτάνα» και «πάρε και τα δικά μου», ακούμε «καριόλα θα σε σφάξω» και τον βλέπουμε να τρέχει κάτω τις σκάλες σαν τρελός. Τόση ώρα έκανε μάτι στην αδελφή του. Τέτοια γινόντουσαν τότε και τα χρόνια πέρναγαν και ο Φάνης κάθε μεσημέρι με την καινούργια καφετιά Κράισλερ έκανε «καλντερίμι» στις πωλήτριες που έκαναν το μεσημεριανό τους διάλειμμα, κάνοντας πάντα το ίδιο δρομολόγιο. Έπαιρνε την Βασιλέως Γεωργίου, έκοβε αριστερά μπροστά από το Δημοτικό Θέατρο, έκανε μια μικρή στάση στο γυμνάσιο θηλέων που ήταν δίπλα, συνέχιζε μέχρι την Τερψιθέα, κατέβαινε την Δευτέρας Μεραρχίας και ξανανέβαινε από την Σωτήρος που είχε και τα πιο πολλά εμπορικά. Ήξερε μία, μία όλες τις όμορφες πωλήτριες με τα ονόματα τους και τον ήξεραν.

Αυτός ήτανε ο Φάνης.

Τώρα θα σας πω δυο λόγια για τον Θέμη και μετά για μένα και θα αναφερθώ και σε έναν ακόμα φίλο «κολλητό» που όταν μετά από πολλά χρόνια αφότου είχαμε χαθεί, ξαναβρεθήκαμε κανένας μας δεν τον ανέφερε.

Ο Θέμης εκτός από το πουλί του έπαιζε και μπάσκετ. Στην ομάδα του Γυμνασίου ήτανε ο καλύτερος. Ψηλός, γεροδεμένος, μελαχρινός, θα μπορούσε να έχει όποιο κορίτσι ήθελε. Αλλά δεν ήθελε. Ζούσε τη φιλία, το παιχνίδι, τον χαβαλέ. Ζούσε για να ζει. Όταν είχε καύλες τράβαγε μια ξεγυρισμένη και χαλάρωνε. Ίσως να βοηθούσε πως ούτε κι εμείς είχαμε μόνιμη φιλενάδα. Στις κουβέντες μας καταλήγαμε πάντα ότι οι μόνιμες γκόμενες μόνο μπελάς ήτανε κι αυτό το συμπέρασμα επιβεβαιώθηκε με δραματικό τρόπο μερικά χρόνια αργότερα με τον άλλον φίλο μας αυτόν που όταν μετά από πολλά χρόνια αφότου είχαμε χαθεί ξαναβρεθήκαμε κανένας μας δεν τον ανέφερε. Νάσο τον λέγανε.

Εγώ έμενα στην οδό Αφεντούλη. Αφεντούλη και Πραξιτέλους. Απέναντι ήταν το δεύτερο γυμνάσιο που πήγαινα και πάρα δίπλα το σινέ Φαντάζιο που δεν πήγαινα. Προτιμούσα τα κακόφημα σινεμά της Φίλωνος για τα σκασιαρχεία και τις Κυριακές εκείνα του Πασαλιμανιού. Καπιτόλ, Παλλάς, Απόλλων.Τα καλά. Ήμουνα ο πιο φτωχός από τους άλλους τρεις αλλά αυτό δεν ήταν εμπόδιο τότε. Είχα το ίδιο ανάστημα με τον Φάνη κι αν τύχαινε κάνα πάρτι δανειζόμουν από εκείνον ρούχα. Αργότερα, πολύ αργότερα όταν πια είχα τη δυνατότητα να αγοράζω ακριβά ρούχα και τα προβάριζα δεν αισθάνθηκα ποτέ την ίδια χαρά με εκείνες τις στιγμές που ο Φάνης μου έβγαζε από τη ντουλάπα του παντελόνια σακάκια πουκάμισα ακόμα και κάλτσες και καθισμένος απέναντι σαν μέγας μόδιστρος ενέκρινε ή δεν ενέκρινε. Ακόμα κι όταν παντρεύτηκαν οι δυο αδελφές μου εγώ με κουστούμια του Φάνη πήγα. Μόνο η μάνα μου με το χιούμορ που είχε την άκουγα συχνά να λέει «μπορεί να μας στοίχισε σε νεύρα… αλλά σε ρούχα ποτέ.»

Μοναχογιός ήταν ο Νάσος. Ο πατέρας του γιατρός με δικιά του κλινική. Ο ίδιος έφυγε μετά το γυμνάσιο στην Ιταλία να σπουδάσει αρχιτέκτονας. Και λίγο πριν φύγει τα έφτιαξε με ένα κορίτσι από το Μοσχάτο. Εύα την λέγανε. Ο Νάσος ήταν ο πιο μικρός της παρέας. Ο πιο μικρός κι ο πιο όμορφος. Με μια ομορφιά διάφανη. Σαν ζωγραφιστός ήτανε.

Μια ζωγραφιά που δεν πρόλαβε να πάρει σάρκα και οστά κι έτσι έμεινε στη μνήμη μας μέχρι τώρα. Σαν εκείνες τις ζωγραφιές που κολλούσαμε στα παιδικά μας λευκώματα… να τις φυλάξουμε να τις κάνουμε αιώνιες.

Το πρώτο καλοκαίρι που ήρθε για διακοπές τις πέρασε μες τη τρελή χαρά. Παντού πιασμένος από το χέρι της Εύας. Αγκαλιές και φιλιά κι απομόνωση εκείνη την γλυκιά απομόνωση που μόνο ο πρώτος έρωτας προσφέρει. Είχαμε αρχίσει να ζηλεύουμε. Μια μέρα που τους κοιτούσαμε λίγο πιο πέρα στα «βοτσαλάκια» στην πλαζ της Καστέλας να μην ξεκολλούν τα χείλη τους δεν άντεξα και είπα στον Φάνη ότι μια Εύα ήταν που χρειαζόμασταν όλοι μας. Κι εκείνος λιγότερο ρομαντικός απάντησε πως με μία Εύα αποκλειστική… χάνεις τις άλλες.

Ώσπου να έρθει το επόμενο καλοκαίρι τα νέα από τον Νάσο δεν ήταν και τόσο καλά. Πότε στο τηλέφωνο, πότε στα γράμματα που έστελνε μια στενοχώρια έβγαζε. Κάτι δεν πήγαινε καλά με την Εύα.

Όταν ήρθε στις διακοπές ήταν μελαγχολικός κι αμίλητος και στις 16 Ιουλίου βράδυ Σαββάτου με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε αν θέλω να πάμε σινεμά. Δεν πρόσεξα την μοναξιά στη φωνή του. Αρνήθηκα γιατί είχαμε με τον Φάνη να βγούμε με δυο καινούργιες που είχε «ψαρέψει» σε ένα από τα καλντερίμια του. Όταν συναντήθηκα με τον Φάνη μου είπε πως και σε εκείνον είχε τηλεφωνήσει να πάνε σινεμά. «Θα τσακώθηκε πάλι με την Εύα» είπε ανέμελα.

Το ίδιο βράδυ που γύρισαν οι γονείς του από μιαν επίσκεψη βρήκαν τον Νάσο κρεμασμένο από το καλώδιο της λάμπας…

*

©Πέτρος Κυρίμης
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Πασαλιμάνι 2007.

Πηγή: http://staxtes.com/2003/?p=4776