Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (AOZ)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://www.onalert.gr
Οι εξελίξεις στην Αίγυπτο μας αφορούν άμεσα.Διαβάστε γιατί.
Η Αθήνα παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Αίγυπτο με πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και προσοχή ,όχι μόνο για λόγους ανθρωπιστικούς,αφού η εξέγερση βάφεται με αίμα. Ούτε μόνο επειδή στην Αίγυπτο ζει μία από τις πιο σημαντικές ελληνικές κοινότητες του πλανήτη.

Το ενδεχόμενο πτώσης του καθεστώτος Μουμπάρακ ,βάζει φρένο στις συνομιλίες που είχε ξεκινήσει η Αίγυπτος με την Τουρκία για τον καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, "σβήνοντας" από το χάρτη το Καστελλόριζο! Γιατί διαφορετικά δεν μπορούν να παρουσιάζουν "κοινά θαλάσσια σύνορα". Το πως και το γιατί μπορείτε να το κατανοήσετε στο κείμενο του κ.Θεόδωρου Καρυώτη, καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στις ΗΠΑ,όπως αυτό δημοσιεύτηκε στο antibaro.

Ο ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ

Η Τουρκία είναι έτοιμη να δημιουργήσει μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) στην Μεσόγειο όπως έκανε και στην Μαύρη Θάλασσα αγνοώντας την Διεθνή Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα προηγούμενο και να αποκόψει την Ελλάδα από την Κύπρο.

Τα τελευταία δυο χρόνια οι Τούρκοι προσπαθούν να δημοσιεύσουν, όποτε τους δοθεί η ευκαιρία, έναν εντελώς απαράδεκτο χάρτη χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το Δίκαιο της Θάλασσας. Όπως φαίνεται από τον παρακάτω χάρτη, δείχνουν ότι η Κύπρος αποτελείται από δύο κράτη και η αποκαλούμενη «νότιος» Κύπρος έχει μια περιορισμένη ΑΟΖ. Επιπλέον αρνούνται να δώσουν δικαιώματα ΑΟΖ στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα και με αυτή την οριοθέτηση παριστάνουν ότι έχουν θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο!




Η τραγωδία έγκειται στο γεγονός ότι έχουν πλησιάσει τους Αιγυπτίους που φαίνεται ότι αποδέχονται μια τέτοια οριοθέτηση που δεν δίνει δικαιώματα ΑΟΖ στα ελληνικά νησιά Καστελόριζο και Στρογγύλη και έτσι παριστάνουν ότι η ΑΟΖ της Αιγύπτου συνορεύει με την ΑΟΖ της Τουρκίας. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Ο παρακάτω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Ελλάδας με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς το μεγάλο πρόβλημα της Τουρκίας και το λόγο που δεν επιθυμεί καμία διαπραγμάτευση με την Ελλάδα σχετικά με την οριοθέτηση της ΑΟΖ στο Αιγαίο Πέλαγος. Από τον ίδιο χάρτη διαπιστώνουμε επίσης τη μεγάλη ζημιά που κάνει το Καστελόριζο στην Τουρκία, αγκάθι πραγματικό για τα πονηρά της σχέδια στην Μεσόγειο. Τέλος, ο χάρτης δείχνει την ΑΟΖ της Κύπρου και της Αιγύπτου όπου ξεκάθαρα φαίνεται ότι η Τουρκία δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο
.

Για να καταλάβουμε καλύτερα το πρόβλημα της Τουρκίας πρέπει να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή στην ιστορία του Δίκαιου της Θάλασσας. Η Τουρκία και η Βενεζουέλα είναι δύο κράτη που δεν υπέγραψαν την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982 και αρνούνται μέχρι σήμερα να προσχωρήσουν σ’ αυτήν. Το πρόβλημά τους είναι παρόμοιο γιατί και τα δύο κράτη έχουν μπροστά στις ακτές τους νησιά που δεν τους ανήκουν. Ο παρακάτω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα το πρόβλημα της Βενεζουέλας γιατί η ύπαρξη νησιών απέναντι από τις ακτές της, της δίνει μια πολύ περιορισμένη ΑΟΖ.

Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα της Τουρκίας γατί έχει μια πολύ περιορισμένη ΑΟΖ στο Αιγαίο Πέλαγος μια και απέναντι από τις ακτές της υπάρχουν ελληνικά νησιά που διαθέτουν δικοί τους ΑΟΖ όπως ορίζει το άρθρο 121 της Συνθήκης του Δίκαιου της Θάλασσας.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε ένα τραγικό λάθος όταν αποφάσισε να αρχίσει συνομιλίες με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών των δυο κρατών. Το τραγικό λάθος έγκειται στο γεγονός ότι η Ελλάδα άρχισε τις συνομιλίες της με την Αίγυπτο χωρίς να πάρει κάποια ρητή και σαφή διαβεβαίωση από αυτήν ότι θα δοθούν πλήρη δικαιώματα στο Καστελόριζο. Τώρα που οι συνομιλίες έχουν προχωρήσει φαίνεται ότι οι Αιγύπτιοι δεν θέλουν να δώσουν πλήρη δικαιώματα στο Καστελόριζο και αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα στη ελληνική πλευρά.


Τα πράγματα βέβαια έγιναν χειρότερα όταν οι Αιγύπτιοι ενημέρωσαν την ελληνική πλευρά ότι θα αρχίσουν συνομιλίες για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών με τη Τουρκία τη στιγμή που η Αίγυπτος δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με τη Τουρκία! Η Αίγυπτος θα μπορούσε να διαθέτει θαλάσσια σύνορα με τη Τουρκία μόνο αν δεν αναγνωρισθούν τα δικαιώματα του Καστελόριζου. Ο νοών νοήτω.

Η Αίγυπτος ενημέρωσε την ελληνική πλευρά ότι θα είχε συνομιλίες μαζί της στο Κάιρο στις 20 Ιουνίου του 2009 και αμέσως μετά στις 22 Ιουνίου 2009 με τη τουρκική πλευρά! Η Ελλάδα αντί να προβεί σε έντονη διαμαρτυρία για αυτή την αιγυπτιακή θέση, που παραβιάζει ξεκάθαρα το Δίκαιο της Θάλασσας, πήγε στη συνάντηση στις 20 Ιουνίου γνωρίζοντας ότι δυο μέρες αργότερα Αιγύπτιοι και Τούρκοι θα καθόντουσαν στο ίδιο τραπέζι. Η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται να μην έχει ασχοληθεί καθόλου με αυτό το θέμα και δεν έχει αναλάβει καμία πρωτοβουλία ζητώντας δυο απλά πράγματα από του Αιγύπτιους. Πρώτον, να μη κάνουν κάποια συμφωνία με την Τουρκία και δεύτερον, να κάνουν οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας που και αυτοί έχουν υπογράψει.

Πριν μερικά χρόνια η κυπριακή πλευρά προσέγγισε την ελληνική κυβέρνηση και της ζήτησε να προχωρήσουν στην οριοθέτηση της ΑΟΖ των δυο κρατών, αλλά δυστυχώς η Ελλάδα δεν άδραξε μια τόσο μεγάλη ευκαιρία που θα δημιουργούσε και ένα προηγούμενο όχι μόνο για το Καστελόριζο αλλά και θα δημιουργούσε μόνιμα θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!

Η άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να οριοθετήσει την δική της ΑΟΖ με αυτή της Κύπρου δεν αποτελεί μόνο πράξη δειλίας αλλά και μεγάλης απερισκεψίας. Εύχεται κανείς η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να διορθώσει σύντομα αυτό το λάθος και ταυτόχρονα να ζητήσει την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) για αυτή την οριοθέτηση δυο κρατών-μελών της. Η ΕΕ πρέπει επιτέλους να προστατέψει τα συμφέροντά της στην περιοχή, γιατί μια οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Τουρκία μειώνει το μέγεθος της ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Μεσόγειο. Εάν η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν πραγματοποιήσει άμεσα οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Κύπρο και να προκαταλάβει την παράνομη Τουρκική ΑΟΖ στην Μεσόγειο, τότε η Ελλάδα θα υποστεί μια μεγάλη ήττα.


Θεόδωρος Κ. Καρυώτης

Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Επιδοτούμενοι άνεργοι

Κύριοι Δήμαρχοι τα χάλια διορθώνονται αφού πρώτα εντοπισθούν.

Χάθηκε η απλίκα;

Από ΑΠΛΟΣ ΛΟΓΟΣ

Νάτη στη θάλασσα

Από ΑΠΛΟΣ ΛΟΓΟΣ

Μια βραδινή περιπολία και εντοπίζονται όλα τα σκοτεινά και επικίνδυνα σημεία. Αντίστοιχες ημερήσιες περιπολίες και καταγράφονται όλα τα προβλήματα που βγάζουν μάτι, ήτοι σκουπίδια, λακκούβες, κατάληψη πεζοδρομίων,

Από ΑΠΛΟΣ ΛΟΓΟΣ

σήματα ΚΟΚ (απαράδεκτο έως εγκληματικό από μέρους όλων των αρχών) και άλλες παραβάσεις αρχών και πολιτών!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ;
Για τους μικρούς Δήμους ένα συνεργείο τριών ατόμων:
1. Οδηγός
2. Παρατηρητής (άνθρωπος με αντίληψη!!!)
3. Καταγραφέας (πάνω στο χάρτη της περιοχής, καταγράφει τα σημεία που του υποδεικνύει ο παρατηρητής , τα οποία έχουν προβλήματα).

Από ΑΠΛΟΣ ΛΟΓΟΣ

Σε περίπτωση που έχετε ενεργοποιήσει τους υπαλλήλους του Δήμου σας και διαπιστώνεται πως χρειάζεται επιπλέον προσωπικό, καλόν θα ήτο να συνεννοηθείτε με την ανώτερη αρχή ώστε να θεσμοθετηθεί και οι επιδοτούμενοι άνεργοι να είναι στην διάθεση της Δημοτικής αρχής σύμφωνα με την ειδικότητά τους και την μόρφωσή τους. (Υπάρχουν περιπτώσεις που επιδιώκουν την ανεργία για το επίδομα!!!) Και όταν πάλι χρειάζονται και άλλα χέρια… επίσης να θεσμοθετηθεί η υποχρεωτική προσωπική εργασία ξεκινώντας από την ελάχιστη προσφορά εργασίας μιας ημέρας.
ΤΟΝ ΟΙΚΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΦΘΑΛΜΟΥΣ ΣΟΥ ΠΟΛΙΤΑ!!!
Ή κοινώς
Του σπίτ κι τα μάτια σ καμάρι μ.

Από ΑΠΛΟΣ ΛΟΓΟΣ

Από ΑΠΛΟΣ ΛΟΓΟΣ

Μάλλον αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος χρειαζόμαστε!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Η κατσίκα του διπλανού: άρχοντας θεσμοφύλακας
Posted on 14/01/2011 by anarmodios
του Ν. Γεωργαντζά

Ναι, στην κατσίκα του διπλανού μιλάω. Διότι έχω βαρεθεί να τα λέω σε ανθρώπους που έχουν τοίχους μέσα στα αυτιά τους.

Πολλοί δημοσιογράφοι με ρωτούν γιατί δεν υπάρχει έδρα συστημικής δυναμικής (ΣΔ) στην Ελλάδα. Όχι πως υπάρχουν πολλές τέτοιες και στις ΗΠΑ. Ναι, καθηγητές ΣΔ είμαστε αρκετοί στις ΗΠΑ και στην ΕΕ, αλλά λίγες έδρες υπάρχουν. Και ούτε μία στην Ελλάδα.
Έχω γράψει αλλού γιά την συστημική δυναμική (ΣΔ). Ορίστε όμως ένα ακόμη απτό παράδειγμα ενός κύκλου ανάδρασης ΣΔ, που όλοι μας ζούμε συχνά τον τελευταίο καιρό:

Ύβρις Πάγκαλου ―> Ύβρις Λαού ―> Ύβρις Πάγκαλου.

Να όμως, το άρθρο «Τι πρωθυπουργό θέλουμε;» τα λέει όλα. «Η Ελλάδα έχει ανάγκη σήμερα ένα πρωθυπουργό…».

Όχι φίλε μου! Εδώ ακριβώς κάνεις ένα τεράστιο λάθος. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη σήμερα απλά από μία νέα ή έναν νέο πρωθυπουργό. Όπως ακριβώς και οι ΗΠΑ, έτσι ακριβώς και η Ελλάδα, όπως και όλες οι χώρες της ΕΕ, αυτό που έχουμε ανάγκη σήμερα είναι ένα νέο πολιτικό σύστημα.

Μία αλλαγή από τον Barack Hussein Obama στην Sarah Louise Palin δεν σημαίνει αλλαγή στο πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ. Παράλληλα, μία αλλαγή από τον Jeffrey-Γεώργιο Παπανδρέου στον Αντώνιο Σαμαρά δεν σημαίνει αλλαγή στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδος.

Ούτε ο Μίκης Θεοδωράκης δεν μας σώζει. Ναι, η Ιδρυτική Διακήρυξη Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών λαλεί περί δημιουργίας υπευθύνων πολιτών και ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων με ανθρώπινα ιδανικά, περί Πολιτιστικής Εθνικής Αναγέννησης και περί σωτηρίας της Ελλάδος.

Όλα ωραία, όλα καλά! Αλλά ο όρος «δομικές αλλαγές» αναφέρεται μόνον μέσα στο πλαίσιο του εάν θα πρέπει να κατηγορεί κάποιος την σημερινή κυβέρνηση ή όχι. Μπας και δεν κατάλαβε το τεράστιο ‘1-2-3’ μυστικό της δημοκρατίας ο Μίκης;
1) http://www.hellasontheweb.org/2009-05-25-15-24-30/greece-politics/977-2010-12-15-18-43-54
2) http://www.hellasontheweb.org/2010-04-05-22-32-27/2010-04-06-11-49-23/988-2010-12-22-14-00-13
3) http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2010/03/vs-democracy.html

Υποκρυπτόμενη πίσω από τον τρόπο σκέψης της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων που ζούμε στην ΕΕ, στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ, είναι η εικασία πως αλλάζοντας τους ανθρώπους και τα κόμματα που εργάζονται μέσα στο υπάρχον δυσλειτουργικό πολιτικό μας σύστημα θα δούμε θεαματικές επιδόσεις και ευδαιμονία στην ζωή μας.

Μέσα στην αέναη όμως κίνηση της σημερινής παγκόσμιας, ηθικο-πολιτικο-οικονομικής μας φούσκας ή απλά ‘κρίσεως’, όπως όντως την αποκαλούν μερικοί, όλα τα προβλήματα που σχετίζονται με χαμηλές διαχρονικές επιδόσεις και έλλειψη ευδαιμονίας στην ζωή μας, πάντοτε πηγάζουν από την αρτιότητα ή μη της λειτουργίας ή μη θεσμικών συστημάτων, διαδικασιών ή μηχανισμών και μεθόδων. Στην πραγματικότητα, δεν είναι ποτέ υπεύθυνα τα πρόσωπα ή οι εργαζόμενοι εντός ελαττωματικών συστημάτων γιά τις χαμηλές επιδόσεις των τελευταίων.

Δυστυχώς, συχνά καταλογίζεται όλη η ευθύνη γιά χαμηλές επιδόσεις στους εργαζομένους εντός τοιούτων δυσλειτουργικών συστημάτων. Μπορεί οι εργαζόμενοι άνθρωποι εντός τοιούτων διαδικασιών να επιχειρούν το βέλτιστο δυνατόν. Αλλά έστω και αν κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, ακόμα και το άριστο, δεν μπορούν ποτέ σαν άτομα να υπερνικούν τις χαμηλές επιδόσεις δυσλειτουργικών συστημάτων, διαδικασιών ή μηχανισμών και μεθόδων.

Έτσι είναι όλα τα συστήματα από την φύση τους. Το κάθε σύστημα έχει μία νομοτελειακή δομή και είναι τούτη η δομή αιτίων και αιτιατών η οποία καθορίζει τις διαχρονικές επιδόσεις του. Όχι οι άνθρωποι μέσα του.

Έχει όμως κάτι να προσφέρει στην ανθρωπότητα γενικά και στον ελληνικό μας κόσμο ειδικά η επιστήμη του στρατηγικού σχεδιασμού συστημάτων; Βέβαια έχει και αυτό είναι το εξής: μεταβάλλοντας την νομοτελειακή δομή ενός συστήματος, την δομή δηλαδή αιτίων και αιτιατών του συστήματος, το κλιμάκιο λήψης αποφάσεών του δίνει τη δυνατότητα στο σύστημα να επιτύχει θεαματικές επιδόσεις και ευδαιμονία στην ζωή μας.

Διότι η νομοτελειακή δομή των διαχρονικά συνυφασμένων αιτίων και αιτιατών κάθε συστήματος καθορίζει την δυναμική συμπεριφορά του. Απεναντίας, οι επιδόσεις ενός δυσλειτουργικού πολιτικού συστήματος δεν μεταβαλλονται αλλάζοντας τους ανθρώπους και τα κόμματα που εργάζονται μέσα σε αυτό.

Το μεγάλο λοιπόν μυστικό της επιτυχίας του στρατηγικού σχεδιασμού συστημάτων είναι ο ανα-σχεδιασμός που επιτυγχάνει θεαματικές επιδόσεις καθημερινά, από τις κανονικές προσπάθειες κανονικών ανθρώπων. Δεν χρειάζεται το στύψιμο των ηρωικών προσπαθειών εξαιρέτων ανθρώπων γιά να καλυτερεύσουν οι διαχρονικές επιδόσεις ενός συστήματος.

Το μυστικό είναι ότι, μεταβάλλοντας την νομοτελειακή δομή ενός συστήματος, αλλάσει το τι κάνουν οι άνθρωποι μέσα σε αυτό, πως δηλαδή λειτουργούν και πόσο αποδίδουν. Αλλάζοντας όμως τους ανθρώπους ή τα κόμματα δεν μεταβάλλει ούτε το πολιτικό σύστημα ούτε τις διαχρονικές επιδόσεις του.

Υπάρχει όμως ένα μικρό, τεχνικό πρόβλημα στην επίλυση της παρούσας κατάστασης της παγκόσμιας ηθικο-πολιτικο-οικονομική μας φούσκας. Ο μόνος πολιτικός ηγέτης που μπορεί πραγματικά να κάνει τον στρατηγικό σχεδιασμό ενός πολιτικού συστήματος γιά την επίλυσή της, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν είναι απλά ο λαός, αλλά ένας πεπαιδευμένος δήμος πολιτών.

Ο εθνοσωτήρας λοιπόν του ελληνικού μας έθνους παγκόσμια, δεν μπορεί να είναι άλλος από τον ίδιο το ελληνικό μας λαό, σε παγκόσμια κλίμακα, αφού όμως εξελιχθεί σε έναν πεπαιδευμένο δήμο πολιτών. Αυτός είναι ο εθνοσωτήρας που ζητάμε, όχι εθνικιστικά, αλλά με ελληνικό έθος και μένος, ως έθνος Ελληνίδων και Ελλήνων. Διότι ούτε ελέω θεού ούτε ελέω τεχνοκρατίας επιτρέπεται η επιβολή πολιτεύματος σε έναν λαό.

Βέβαια η διαδικασία στρατηγικού σχεδιασμού απαιτεί και πάντα έχει κάποια συγκεκριμένη σειρά. Και σαφώς η συγκεκριμένη σειρά στην διαδικασία τούτη έχει και ένα πρώτο βήμα. Ξεκινάει από ένα τοσοδούλικο μικρό βηματάκι, την αρχή μιάς επίπονης διαδικασίας σχεδιασμού στρατηγικής, έναντι της ηθικο-πολιτικο-οικονομική μας φούσκας.

Και το βηματάκι τούτο είναι να ορίσουμε πρώτα απ’ όλα το πρόβλημά μας. Αλλά το πρόβλημά μας είναι συγκεκριμένο, έχει όνομα και λέγεται ‘κομματοκρατία’ .

Άντε όμως τώρα να καταλάβει η ελληνική πιάτσα, που πάντα αποστρέφεται την αμπελοφιλοσοφία, τις ‘μικροδιαφορές’ μεταξύ αυθεντικής δημοκρατίας και κομματοκρατίας. Ή τι είναι ακριβώς αυτό που θα μετέβαλε το κόμμα από κομματαρχία σε κομματοκρατία . . .

Αυτό είναι ένα απτό παράδειγμα πολιτικής παιδείας. Μίας παιδείας και αγωγής που πρέπει να κατέχει ένας πεπαιδευμένος δήμος πολιτών γιά να γίνει ο εθνοσωτήρας που ζητάμε.

Και να μετατρέψει την Ελλάδα μας από μία απλά διαμεσολαβημένη κοινωνία σε μία κοινωνία εντολέα. Διότι είναι απαραίτητη η ύπαρξη μιάς κοινωνίας, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια, που να αυτο-προσδιορίζεται, όχι πιά ως κοινωνία-ιδιώτης, αλλά ως κοινωνία-εντολέας, δηλαδή ως ένας αυθεντικός συντελεστής της πολιτικής, μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα αυθεντικής δημοκρατίας.

Χρειαζόμαστε λοιπόν πρωτίστως να δημιουργήσουμε αυτόν τον πεπαιδευμένο δήμο πολιτών. Και πρέπει ίσως ο πεπαιδευμένος τούτος δήμος πολιτών να παίξει περίπου τον ρόλο του Lord Protector ή άρχοντα θεσμοφύλακα αλά Oliver Cromwell ή Όλιβερ Κρόμγουελ στον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο ;

Αλλά πριν τον πόλεμο, μας χρειάζεται η γνωσιολογική επανάσταση. Αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο λάθος του Όλιβερ Κρόμγουελ. Άρχισε τον πόλεμο χωρίς πρώτα να κάνει την βασική εκπαίδευση στην αυθεντική δημοκρατία, που πάρα πολύ σωστά νομίζω ζητάει ο Θραξ στο «Τι να κάνουμε (1)».

Και βασική εκπαίδευση σημαίνει να κάνουμε τα πράγματα λιανά. Λιανά γιά να καταλάβει και η κατσίκα του διπλανού, και η κα Κατίνα απέναντι στο μανάβικο, γιατί ούτε ο Αντωνάκης, ούτε ο Γιωργάκης, ούτε και ο Μίκης από μόνοι τους μπορούν να κάνουν την ζωή μας ευδαιμονική…

Μήπως δεν τα λέω λιανά; Άντε παίδες! Βάλτε ένα χεράκι. Τον όρκο πάντως τον έχουμε έτοιμο: «Ουκ αισχυνώ τα ιερά όπλα . . . »

Νικόλαος Κ. Γεωργαντζάς
Καθηγητής Συστημικής Δυναμικής
Πανεπιστήμιο Fordham, Νέα Υόρκη

Παγιδευμένοι στον «πλανήτη των τραπεζών»

Αναδημοσίευση από την Παρέμβαση http://e-parembasis.blogspot.com/2010/12/blog-post_6818.html

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010


Για πρώτη φορά στην ιστορία της η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ υποχρεώθηκε να δημοσιεύσει λεπτομέρειες των ενεργειών και χρηματοδοτήσεων που έκανε κατά τη διάρκεια εκτάκτων προγραμμάτων δανειοδότησης και διευκόλυνσης της ρευστότητας και το συμπέρασμα που προέκυψε έχει αφήσει τους Αμερικανούς άναυδους: η «δική» τους Κεντρική Τράπεζα δημιούργησε εκ του μηδενός περισσότερα από 9 τρις δολάρια από το Δεκέμβριο του 2007 και μετά με τα 3,3 από αυτά να παραμένουν στον ισολογισμό της και με τα στοιχεία να δείχνουν ότι δεν κατευθύνθηκαν μόνο σε αμερικανικές αλλά και σε ελβετικές, αγγλικές, καναδικές και άλλων χωρών τράπεζες.
Η Κεντρική Τράπεζα έκαστης χώρας υποτίθεται ότι περιορίζει τις δραστηριότητες της εντός των κρατικών της ορίων αλλά η τρέχουσα κρίση αποδεικνύει πως τα όρια αυτά έχουν εξαλειφθεί στον “πλανήτη των τραπεζών” καθώς το διατραπεζικό εμπόριο μπορεί να καταστήσει μία τράπεζα του εξωτερικού πολύ σημαντικότερη για μία χώρα απ´ότι οι δικές της τράπεζες και συνάμα πολύ πιο επικίνδυνη κατά τη διάρκεια κρίσεων.

Αυτό συνέβη στην περίπτωση της ελβετικής UBS και της αγγλικής Barcleys, με την πρώτη να έχει δανειστεί από τη FED κεφάλαια ύψους 74,5 δις δολαρίων που είναι τα περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη αμερικανική ή διεθνή τράπεζα και τη δεύτερη να έχει δανειστεί 47,8 δις δολάρια, ποσό που είναι μεγαλύτερο από τα αντίστοιχα που δανείστηκαν οι περισσότερες αμερικανικές τράπεζες.
Η ανάπτυξη της αμερικανικής αγοράς ενυπόθηκων τιτλοποιημένων ομολόγων σε συνδυασμό με το ότι το δολάριο είναι το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, έκανε τράπεζες του εξωτερικού όπως η ελβετική UBS να κερδοσκοπήσουν στις ΗΠΑ με τεράστια ποσά και να βρεθούν εκτεθειμένες σε αντίστοιχου μεγέθους κίνδυνο μετά το ξέσπασμα της κρίσης στην οποία οι ίδιες συνέβαλαν και από την οποία κέρδισαν πολλά δις. Προκειμένου, όμως, να μην ξεπουλήσουν τις θέσεις τους σε δολάριο προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στην αμερικανική αγορά αλλά κυρίως με στόχο την προστασία τους από την καταγραφή μεγάλων ζημιών όταν η αγορά ενυπόθηκων τιτλοποιημένων δανείων κατέρρευσε, η FED έκανε το αδιανόητο, δηλαδή ανέλαβε, χωρίς να ρωτήσει την αμερικανική κυβέρνηση και κρυφά από τους πολίτες, τη διάσωση τραπεζών άλλων χωρών.

Η διάσωση, όμως, συνεπάγεται τη δημιουργία νέου χρήματος για να κλείσουν τρύπες από την προηγούμενη περίοδο δημιουργίας χρήματος, όταν μεταξύ 2002-2008 μια σειρά νέων χρηματοοικονομικών προϊόντων επέτρεψαν στις τράπεζες αφού δανειστούν δισεκατομμύρια από τη FED να τα αναπαράγουν πλημμυρίζοντας τις ΗΠΑ με κεφάλαια. Τα κεφάλαια αυτά ακολούθησαν τις διεθνείς τραπεζικές οδούς και βρήκαν το δρόμο τους προς τις μητρικές των τραπεζών σε διάφορα κράτη του κόσμου οδηγώντας και εκεί στην αύξηση της ρευστότητας και προκαλώντας μία εκρηκτική ανάπτυξη του δανεισμού.

Οι ευρωπαϊκές τράπεζες βρήκαν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν τη φρέσκια ρευστότητα εκπονώντας μια σειρά δανειοδοτικών προγραμμάτων και κατακλύζοντας τα ΜΜΕ με διαφημίσεις προσπαθώντας με κάθε τρόπο να πείσουν τους πολίτες να λάβουν δάνεια. Η ανταπόκριση των πολιτών οδήγησε σε επιπλέον δανειοδότηση η οποία δημιούργησε νέο χρήμα καθώς οι τράπεζες χρησιμοποίησαν τα νέα δάνεια ως εγγύηση για να λάβουν ακόμη περισσότερα χρήματα αυτή τη φορά από την ΕΚΤ. Τα χρήματα αυτά έγιναν δάνεια και τα ΜΜΕ πλημμύρισαν από νέες διαφημίσεις που προσπαθούσαν να πείσουν τους πάντες να επισκεφθούν την κοντινότερη τράπεζα προκειμένου να πάρουν δάνειο.

Μεταξύ 2003-2008 ο κόσμος εθίστηκε στο δανεικό χρήμα και το χρήμα πληθωρίστηκε χάνοντας την πραγματική του αξία. Έτσι, δημιουργήθηκαν φούσκες παντού, από την αγορά κατοικίας μέχρι το χρηματιστήριο. Πολίτες σε Αμερική και Ευρώπη έλαβαν δάνεια προκειμένου να αγοράσουν κατοικίες σε φουσκωμένες τιμές χωρίς να μπορούν να αντιληφθούν ότι υποθήκευαν το μέλλον τους αλλά και αυτό των παιδιών τους. Όταν η φούσκα έφτασε κοντά στα όρια της η ελίτ των τραπεζικών ιδρυμάτων χρησιμοποίησε προϊόντα που θα κέρδιζαν από το σπάσιμο της και την κατάρρευση της αγοράς τιτλοποιημένων δανείων επιταχύνοντας, έτσι, αυτή τη διαδικασία και κερδίζοντας και πάλι δισεκατομμύρια από χρήμα που δημιουργήθηκε μέσα στο εργοστάσιο παραγωγής δολαρίων του τραπεζικού συστήματος.

Με το παιχνίδι να έχει φτάσει στο τέλος του και τον κόσμο να έχει πληθωριστεί σε ασύλληπτο βαθμό η FED έκλεισε τη στρόφιγγα της ρευστότητας και σταμάτησε να δανείζει στις τράπεζες. Χωρίς φρέσκο χρήμα οι τράπεζες άρχισαν να κυνηγούν πολίτες όχι για να τους δώσουν νέα δάνεια αλλά για να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή αυτών που είχαν λάβει παλαιότερα.
Οι τιμές στην αγορά κατοικίας κατέρρευσαν και οι τράπεζες κινδύνευσαν να καταγράψουν ζημίες. Οι τραπεζικές μετοχές άρχισαν να ξεπουλιούνται οδηγώντας τελικά και το χρηματιστήριο στο μεγαλύτερο κραχ από το 1929. Στην κρίσιμη αυτή στιγμή αντί οι τράπεζες να αφεθούν να καταγράψουν ζημιές και το πλασματικό χρήμα που είχε δημιουργηθεί να μειωθεί, αυξάνοντας έτσι την αξία του χρήματος των πολιτών, η FED παρενέβη δημιουργώντας νέο χρήμα για να εξασφαλίσει τη διάσωση τους. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, το χρήμα πληθωρίστηκε ακόμη περισσότερο και η αξία του μειώθηκε περαιτέρω.
Αυτή η μείωση πέρασε στις τιμές των κατοικιών σε ΗΠΑ και Ευρώπη και στην πραγματική οικονομία και μεταφράστηκε σε αποπληθωριστικές πιέσεις οι οποίες ροκανίζουν το εισόδημα και την πραγματική περιουσία των πολιτών. Έτσι τα σπίτια όλων κοστίζουν σήμερα λιγότερο απ’ ότι χτες, όπως το ίδιο συμβαίνει και με τα αυτοκίνητα, τις επιχειρήσεις, τα μαγαζιά και τελικά την εργασία. Ήταν το 2008 όταν σε άρθρο μου με τίτλο ‘αποπληθωριζόμενος πλανήτης χρέους’ είχα εξηγήσει με αυτήν τη διαδικασία η οποία με αμείλικτο τρόπο μεταφέρει τον πλούτο από τους πολίτες στις τράπεζες για να αναγκάσει στη συνέχεια τους πολίτες να δεχτούν νέες απώλειες προκειμένου να εξασφαλίσουν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη για τις τράπεζες.
Ο εφιάλτης, όμως, δεν έχει τελειωμό καθώς οι τράπεζες έχουν επενδύσει και στο κρατικό χρέος δημιουργώντας στα κράτη έναν αντίστοιχο εθισμό στο δανεισμό με αυτόν που δημιούργησαν στους πολίτες. Κάποιος σημαντικός σύγχρονος πολιτικός είπε ότι τα κράτη δεν είναι μωρά ώστε να δικαιολογηθεί το γεγονός πως δανείστηκαν πέρα από τις δυνάμεις τους. Δε διαφωνώ αλλά ούτε και οι τράπεζες είναι μωρά ώστε να μη γνωρίζουν πότε ένα κράτος μπορεί να αντέξει περισσότερο δανεισμό.
Προβληματικά κράτη και κερδοσκοπικές τράπεζες είναι συνένοχοι στο ίδιο έγκλημα μόνο που οι δεύτερες διαπράττουν το έγκλημα κατ’ επάγγελμα και έχουν ένα μηχανισμό που τους εξασφαλίζει ότι δεν πρόκειται ποτέ να πληρώσουν γι’ αυτό, ενώ τα κράτη χρειάζονται πολιτικούς με θάρρος για να μπορέσουν να αξιώσουν το διαμοιρασμό των ζημιών και να μην τις χρεώσουν στο σύνολο τους στους πολίτες τους.
Αν η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα ήταν ταινία τότε το ρόλο του κακού θα έπαιζαν οι τράπεζες και του ήρωα η Ισλανδία, η μόνη χώρα που είπε όχι στη διάσωση τους και ναι στη διάσωση των πολιτών της. Οι υπόλοιποι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι συνεργοί στο έγκλημα.
Πάνος Παναγιώτου
χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής info@sta-gr.cominfo@sta-gr.com

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

αναδημοσίευση από ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ http://e-parembasis.blogspot.com/2010/09/blog-post_4420.html

Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη στον Γιώργο Λακόπουλο
στην εφημερίδα «Τα Νέα»


Αγαπητέ μου Γιώργο
Επειδή μου έκανες την τιμή και μου πρόσφερες τη χαρά με την αναφορά σου στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό προβάλλοντας και σχολιάζοντας τη φοβερή λέξη «Κατοχή» που εξεστόμισα εκεί, με προκαλείς να εκφράσω δυο-τρεις σκέψεις που δύσκολα βρίσκουν (για ανεξήγητους λόγους εδώ και καιρό) φιλόξενο χώρο στις «καθώς πρέπει» εφημερίδες, με την κρυφή ελπίδα μήπως και η στήλη σου αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.
Δεν είπα όμως μόνο τη λέξη «Κατοχή» αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα «ο Έλληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς».
Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μη ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η «σύνεση» μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια «ελληνικότητα» από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά. Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Έλληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση.
Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Έλληνας με τους καλούς γίνεται καλλίτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι’ αυτό και το σύνθημα «η Ελλάδα στους Έλληνες» τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ’ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία!
Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας «κλώνος» εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Ότι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία. Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό;
Όμως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο. Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας.
Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας την θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε «για να γλιτώσω την χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου “παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας”». Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;
Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόϊκα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ.
Όσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Ότι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
Όμως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλλίτερος αγωγός -σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση.


Με θερμούς χαιρετισμούς,
Μίκης Θεοδωράκης

Πόθεν έσχες αίσχος;

Οι Έλληνες πολιτικοί είναι καλύτεροι γονείς από τους απλούς Έλληνες. Η περισσή φροντίδα, για την οικονομική αποκατάσταση των παιδιών τους, δείχνει ισχυρή προσωπικότητα με έντονο το ένστικτο της αναπαραγωγής (το πατρικό ένστικτο εννοώ). Είναι προφανές ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για το «έσχες» παρά για το «πόθεν». Συνάγεται εξ αυτού, πως είναι σημαντικότερο να έχουν (έσχουν) χρήματα τα παιδιά, από το πού (πόθεν) τα βρήκαν. Εφ’ όσον δεν συμμετείχαν στο πόθεν τι φταίνε τα καημένα. Σ’ αυτό το πέλαγος, των δούναι και λαβείν διασυνδέσεων, βολεύει η χαλαρότης των δεσμών της οικογένειας. Ένα «Τι φταίω εγώ;» και καθάρισαν υιός και κόρη. Το πού βρήκε τις γνώσεις αν έχει, τις πολιτικές γνωριμίες και το χρήμα δεν μετράει. Μάνα εξ ουρανού για τον κανακάρη! Χρησιμοποιεί στο τέλος και το όνομα για να δείξει ότι έχει γένος, ότι σέβεται και δεν προδίδει την οικογένεια και τις παραδόσεις.

Ας κάνουμε μια υπόθεση. Αν ο πατέρας μου ήταν ληστής θα είχα δύο επιλογές. Η μία ήταν να του μοιάσω, η άλλη να γίνω κάτι διαφορετικό. Στη δεύτερη περίπτωση θα έπρεπε να αλλάξω το όνομα επειδή αυτό θα σήμαινε ότι διαφέρω. Απλά γιατί ή Ληστής ή Ληστάκης είναι ένα και το αυτό.

Μεγάλο πράγμα λοιπόν το «έσχον». Αναγνωρίζεται ο πλούτος σε χρόνο ενεστώτα, και αορίστως πλανάτε ένα πόθεν. Έχω, ενεστώτας γιατί ρέει το χρήμα τώρα, έσχον αόριστος γιατί ίσως δεν θα μπορέσουμε να βρούμε από πού ήρθε το χρήμα.

Κατ’ επέκτασιν και με την ίδια λογική, αν μπεις μια μέρα στα καλά καθούμενα στο γραφείο του υπουργού και καθίσεις στη θέση του, έχεις την υπουργική θέση. Όποιος τολμήσει να ταράξει την νιρβάνα σου και το έσχες σου, ας απαντήσει με σεβασμό «πόθεν» αντλεί τοιούτον θράσος και μπλα μπλα…

(Δ.Α.)

Ο κλέψας του κλέψαντος

Επιστολή με την οποία ζητείται ο αυστηρός έλεγχος του «πόθεν έσχες», όλων όσοι διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα τα τελευταία 20 χρόνια, αρχής γενομένης από τους υπουργούς και τους βουλευτές, απέστειλαν στον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Βουλής και τον γραμματέα της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, 48 βουλευτές της πλειοψηφίας, με επικεφαλής τον βουλευτή Κιλκίς, κ. Θ.Παραστατίδη.

Στην επιστολή τους, οι βουλευτές (στην συντριπτική τους πλειοψηφία τους προερχόμενοι από την περιφέρεια), αναφέρουν πως «καθημερινά δεχόμαστε από την ίδια την κοινωνία, αλλά και τα μέσα ενημέρωσης, τη χλεύη και την πλήρη απαξίωση. Είναι κοινωνική απαίτηση, αλλά και απαίτηση σύσσωμης της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, να επέλθει κάθαρση και διαφάνεια στο πολιτικό μας σύστημα, για να διασώσουμε το πολιτικό μας ήθος και να αποκαταστήσουμε τη βουλευτική μας υπόσταση».

Στο παραπάνω πλαίσιο, «μπορούμε και επιβάλλεται να προχωρήσουμε στη διαδικασία αυστηρού ελέγχου του 'πόθεν έσχες' και κυρίως του πόθεν,(δική μου επισήμανση) για όλους όσοι διαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα τουλάχιστον τα τελευταία 20 χρόνια.

Από την διεύθυνση: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=329975&dt=06/05/2010#ixzz0ne6WaLwX