Τοῦ Δημήτρη Ἀθ. Ἀλεξανδράκη Τὸ ζήτημα τῶν "Ρομὰ" εἶναι φιλοσοφικὸ στὸν πυρῆνα του καὶ ὄχι φυλετικό. Μ ελετῆστε το πρὶν ἐξελιχθεῖ σὲ ἰδεολογία. Γιὰ νὰ συνειδητοποιήσει κανείς, τὴν συγκρότηση τῶν οἰκογενειῶν στὴν ἀρχή, τῶν ὁμάδων στὸ πέρασμα τῆς ἱστορίας καὶ τὴν ἐξέλιξή τους σήμερα σὲ ὁλόκληρους συνοικισμούς, τῶν «Ρομὰ» ὅπως τοὺς ὀνομάτισαν προσφάτως, ἀρκεῖ νὰ κάνει μερικὲς ἐρωτήσεις στὸν ἑαυτό του. Γιατί ἔχουν τόσα ὀνόματα; Στὴν Ἑλλάδα τοῦ 1928[1] τοὺς ὀνομάζουν «Γύφτους», «Ἀθίγγανους», «Ἀτσίγγανους», «Τσιγγάνους» «Τουρκόγυφτους», «Καλέ», «Μελλελέ», «Μανούς», «Ρόμ», (Θηλυκὸ Ρόμνι), «Κατσίβελλους», «Ρομανίτσαβε», «Γαντζάους», «Σίντιδες», «Ζαπαράδες», «Ρόμους», «Νετότσους», «Βουλγαρόγυφτους». Ἦταν ἀνεξάρτητη ἡ ἐπιβίωσή τους ἀπὸ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα; Ὡ ς πρὸς τὴν διεθνῆ πλευρὰ τοῦ ζητήματος, μιὰ πρώτη ἐρώτηση εἶναι ἡ ἑξῆς. Τί ἀπέγιναν οἱ δοῦλοι; Ὑπάρχουν πολλὲς καταγεγραμμένες ἀναφορὲς γιὰ τοὺς δούλους. Μπορεῖτε νὰ βρεῖτε ἐδῶ γιὰ παράδειγμα τ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου