ΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ

Του Βασίλη Βιλιάρδου
Δημοσιεύθηκε στην "Σοφοκλέους 10" την Τρίτη, 28 Φεβρουάριος 2012 00:23


Όταν κανείς ισχυρίζεται ότι, το πλεονέκτημα του νέου μνημονίου είναι η διαγραφή των 107 δις €, η απάντηση είναι αυτονόητη: τα μισά από αυτά είναι δικά μας, ενώ σχεδόν για το σύνολο των υπολοίπων που δήθεν μας χαρίζονται, θα υποχρεωθούμε σε νέο τοκογλυφικό δανεισμό...

“Πριν από κάθε τι άλλο, βιώνουμε διεθνώς μία πολύ βαθιά πολιτική κρίση. Οι κυβερνήσεις όλων σχεδόν των βιομηχανικών χωρών, ιδιαίτερα της Δύσης, δυσκολεύονται να συμβαδίσουν με τις μεγάλες αλλαγές, τις οποίες έχει προκαλέσει η παγκοσμιοποίηση – όπως για παράδειγμα με την κατάρρευση του υπαρκτού κομμουνισμού, με την άνοδο της Κίνας και με την τεχνολογική επανάσταση. Ένα μεγάλο μέρος των οικονομικών κρίσεων, τόσο αυτών του χρηματοπιστωτικού κλάδου, όσο και της Ευρωζώνης σήμερα, είναι το αποτέλεσμα των σφαλμάτων, καθώς επίσης των λανθασμένων επιλογών/ενεργειών των πολιτικών.



Η ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση (μη ισορροπημένη κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων των ισοζυγίων εξωτερικών συναλλαγών παγκοσμίως, με κύριους «ενόχους» την Κίνα και τη Γερμανία), σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές ασυμμετρίες, μας οδηγούν σε πολύ δυσάρεστες εξελίξεις. Μία εκ των οποίων θα μπορούσε να είναι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, σαν συνέχεια του πρώτου παγκοσμίου οικονομικού πολέμου – μία παράλληλη, η αναβίωση τουμερκαντιλισμού, η οποία θα οδηγούσε στη δημιουργία νέων αποικιών, με την εκβιαστική «προσάρτηση» των αδύναμων χωρών στις ισχυρές.



Πρόκειται λοιπόν για μία οικονομικοπολιτική κρίση – πολύ λιγότερο για μία κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Μεταξύ άλλων, κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών έχει δοθεί υπερβολική δύναμη τόσο στο χρηματοπιστωτικό κλάδο, όσο και στις πολυεθνικές επιχειρήσεις – με αποτέλεσμα να γίνουν πάρα πολύ ισχυροί. Τα πολιτικά μας συστήματα ευρίσκονται στα χέρια πανίσχυρων ομάδων κοινών συμφερόντων – της ελίτ, όπως θα τις χαρακτηρίζαμε συλλογικά. Το πρόβλημα του καπιταλισμού δε είναι το ότι, εκεί όπου υπάρχουν ισχυρές ομάδες κοινών συμφερόντων, τα χρήματα καθορίζουν την Πολιτική – με αποτέλεσμα να την κάνουν εντελώς αγνώριστη, διαπλεκόμενη και διεφθαρμένη.


Επομένως, χρειαζόμαστε επειγόντως μία αλλαγή των Θεσμών εντός του καπιταλισμού – μία καινούργια αναδιανομή της δύναμης, με τη συμμετοχή των Πολιτών στις βασικές αποφάσεις, μέσω δημοψηφισμάτων (άμεση δημοκρατία). Η Πολιτική άλλωστε είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει την παγκόσμια ή τοπική ελίτ, χωρίς την αμέριστη ενίσχυση των Πολιτών, καθώς επίσης την απόλυτη εμπιστοσύνη τους – την οποία όμως οφείλει η ίδια να κερδίσει, μέσα από τη λειτουργία ενόςκοινωνικού Κράτους Δικαίου”.


Ανάλυση


Ευχόμενοι να κάνουμε λάθος στις προβλέψεις μας, ιδιαίτερα επειδή η αισιοδοξία είναι το κλειδί για την επίλυση της Ελληνικής κρίσης, θεωρούμε ότι η χώρα μας έχει δυστυχώς οδηγηθεί σε μία «πτώχευση εν λειτουργία» - συνοδευμένη από την αναγκαστική εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, τη λεηλασία των κρατικών επιχειρήσεων και τη «δήμευση» μεγάλου μέρους της ιδιωτικής περιουσίας. Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία και γνωρίζοντας τον τρόπο σκέψης της πρωσικής ηγεσίας της έχουμε την άποψη ότι, στόχος της είναι η παράδοση της Ελλάδας στην πυρά - η «σταύρωση» της καλύτερα έτσι ώστε,


(α) να μην επιχειρήσει καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης τη διαγραφή μέρους των δημοσίων χρεών της, φοβούμενη τα ελληνικά «δεινά», οπότε


(β) να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη τους οι αγορές στο ευρώ, συνεχίζοντας να δανείζουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες με χαμηλά επιτόκια, χωρίς το φόβο της απώλειας των κεφαλαίων τους.


Στο άρθρο μας «Στα ίχνη της Αργεντινής;», αναφερόταν τα εξής: «Η Ιστορία συνήθως επαναλαμβάνεται – όχι φυσικά γραμμικά, αλλά ούτε και με την ίδια μορφή. Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα είναι ξανά αντιμέτωπη με τη Γερμανία – ενώ η κυρίαMerkel “φαίνεται πως εγκυμονεί το νέο Hitler, εφαρμόζοντας τις μεθόδους του 3ου Ράιχ”, κατά τις κατηγορίες του πρίγκιπα του Λιχτενστάιν.



Τα “μέσα” δε που έχει σήμερα στη διάθεση της, στη θέση των παλαιοτέρων (SS, Gestapo κλπ.), δεν είναι άλλα από την πανίσχυρη οικονομική της αστυνομία (ΣΔΟΕ), καθώς επίσης την ομοσπονδιακή μυστική υπηρεσία – «όπλα» με τα οποία επεκτείνεται στο εξωτερικό, εγκαθιστώντας κάποιες βασικές δομές τους στις χώρες που καταλαμβάνει».


Στα πλαίσια αυτά, πρόσφατα άρθρα αναφέρουν σε γενικές γραμμές τα παρακάτω: «Γερμανοί εφοριακοί θέλουν να εισπράξουν τους φόρους στην Ελλάδα. Η χώρα χρειάζεται μία σύγχρονη φοροεισπρακτική οργάνωση και η Γερμανία προτίθεται να βοηθήσει στη δημιουργία της. Το γερμανικό υπουργείο οικονομικών έχει ήδη στη διάθεση του 160 εθελοντές οικονομικούς αστυνομικούς, εκ των οποίων κάποιοι μιλούν Ελληνικά - κυρίως από την περιοχή της Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Η Ελλάδα έχει ανάλογα προβλήματα με αυτά της πρώην Α. Γερμανίας, αλλά οι Έλληνες θα αντιμετωπίσουν πολύ πιο εχθρικά τους Γερμανούς, από όσο τους αντιμετώπιζαν οι Ανατολικογερμανοί στο παρελθόν»!


Προφανώς λοιπόν η Γερμανία αντιμετωπίζει ήδη την Ελλάδα σαν αποικία, όπως κάποτε η Δυτική την Ανατολική – πόσο μάλλον όταν οι «κεφαλικοί φόροι», στην είσπραξη των οποίων θέλει να μας «βοηθήσει», θα οδηγηθούν στο ειδικό ταμείο για την εξόφληση των δανειστών μας, μακριά από την Ελλάδα. Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, η Ανατολική Γερμανία λεηλατήθηκε στην κυριολεξία από τη Δυτική, μετά την ένωση - ενώ οι Πολίτες της (τους οποίους κορόιδευαν και διέσυραν οι Δυτικού), περπατούν με σκυφτό το κεφάλι, γεμάτοι ντροπή, ακόμη και σήμερα.


Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΩΝ


Οι υπουργοί οικονομικών ενέκριναν στις Βρυξέλες το δεύτερο πακέτο στήριξης της Ελλάδας – όπου οι χώρες της Ευρωζώνης, μαζί με το ΔΝΤ, αναλαμβάνουν έως 130 δις €, ενώ ο ιδιωτικός τομέας επιβαρύνεται με διαγραφή χρέους 107 δις €. Η συμφωνία είναι σε γενικές γραμμές η εξής:


(α) Οι χώρες της ζώνης του ευρώ θέτουν στη διάθεση της Ελλάδας πιστώσεις ύψους 100 δις €, περιορίζοντας παράλληλα τους τόκους από το πρώτο πακέτο στήριξης – αποφάσεις που θα πρέπει να εγκριθούν από τα Εθνικά Κοινοβούλια. Δυστυχώς, για τη συμμετοχή τους στη μείωση των τόκων, θα χρησιμοποιήσουν τα μερίσματα από τα οφέλη που κατέγραψε η ΕΚΤ στον Ισολογισμό της, κερδοσκοπώντας εις βάρος της Ελλάδας. Το ΔΝΤ θα συμμετέχει με πολύ χαμηλότερο μερίδιο, υπό την προϋπόθεση ότι θα αυξηθούν τα κεφάλαια του μηχανισμού στήριξης – κάτι που θα επισφραγισθεί στην επόμενη σύνοδο κορυφής της 1ης Μαρτίου. Η απόφαση του ΔΝΤ αναμένεται τη 2η εβδομάδα του Μαρτίου - μαζί με την συγκεκριμενοποίηση του αριθμού των ιδιωτών δανειστών μας, οι οποίοι θα συμμετέχουν στην εθελούσια διαγραφή χρεών.


(β) Θα διατεθούν επί πλέον 30 δις €, με σκοπό την διασφάλιση των ομολόγων που θα λάβουν οι ιδιώτες επενδυτές – έτσι ώστε να έχουν κίνητρο ανταλλαγής των παλαιοτέρων ομολόγων με τα νέα. Προφανώς, δεν πρόκειται για τη διάσωση της Ελλάδας, αλλά των ευρωπαϊκών τραπεζών – με «Ιφιγένεια» τις δικές μας τράπεζες και τα ασφαλιστικά μας ταμεία.


(γ) Οι ιδιώτες-επενδυτές θα διαγράψουν το 53,5% των ονομαστικών απαιτήσεων τους, οπότε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα περιορισθεί κατά 107 δις € περίπου. Συμπεριλαμβανομένων των διαφυγόντων κερδών από τη μείωση των επιτοκίων, η επιβάρυνση των δανειστών υπολογίζεται στο 70% των απαιτήσεων τους. Ειδικότερα, οι επενδυτές θα λάβουν για τα παλαιότερα ομόλογα τους, ύψους περί τα 200 δις €, ασφαλή ομόλογα του EFSF αξίας 30 δις €, συν νέα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου ύψους 63 δις € - με μέσο χρόνο αποπληρωμής 30 έτη, αγγλικό, αποικιοκρατικό δίκαιο και μέσο επιτόκιο της τάξης του 3,65%. Εάν όμως δεν συμφωνήσουν αρκετοί πιστωτές, τότε θα υπάρξουν «αναταράξεις» - μεταξύ άλλων η ανάγκη ψήφισης νόμου (CAC’s) εκ μέρους της Ελλάδας, με τον οποίο θα γίνεται υποχρεωτική η συμφωνία των πιστωτών, με άγνωστα επακόλουθα για την ενεργοποίηση των CDS και την επίσημη χρεοκοπία της.


(δ) Η ΕΚΤ δεν θα συμμετέχει στη διαγραφή, επειδή κάτι τέτοιο θα σήμαινε ανάμιξη στη χρηματοδότηση ενός κράτους-μέλους, η οποία απαγορεύεται(!). Για να το αποφύγει, η ΕΚΤ έχει ήδη ανταλλάξει τα παλαιά ομόλογα της με νέα – τα οποία έχουν την ίδια ακριβώς μορφή, με μοναδική εξαίρεση τα διακριτικά νούμερα. Το γεγονός αυτό αποτελεί, κατά την άποψη μας, ένα μεγάλο σκάνδαλο – όχι μόνο επειδή έτσι η ΕΚΤ κερδοσκοπεί εις βάρος της Ελλάδας, αλλά και λόγω του ότι χαρακτηρίζεται εύλογα ως μία απαράδεκτα επιλεκτική αντιμετώπιση της, σε σχέση με τους ιδιώτες πιστωτές.


(ε) Οι προϋποθέσεις, οι οποίες έχουν απαιτηθεί από την Ελλάδα τόσο για την παροχή πιστώσεων, όσο και για τη διαγραφή, είναι πάρα πολλές. Θα πρέπει να εξοικονομηθούν αρκετά δις € από τον προϋπολογισμό, γεγονός που σημαίνει ότι η χώρα θα υποχρεωθεί σε ύφεση και σε συνθήκες, οι οποίες ελάχιστα διαφέρουν από τη χρεοκοπία – σε μαζικές απολύσεις ΔΥ, σε μείωση των συντάξεων, σε περιορισμό των δαπανών υγείας, παιδείας, άμυνας, σε ιδιωτικοποιήσεις των κρατικών επιχειρήσεων, σε εκποίηση της δημόσιας περιουσίας κλπ. Στις αρχές Μαρτίου η Ευρωζώνη θα ελέγξει την ψήφιση των επιβεβλημένων νόμων, ενώ μόνο υπό την προϋπόθεση της συνεργασίας των Ελλήνων, καθώς επίσης της συμφωνίας των πιστωτών σε σχέση με τη διαγραφή χρέους, θα πληρωθούν τα νέα δάνεια – πιθανότατα με δόσεις, έτσι ώστε να ευρίσκεται συνεχώς η Ελλάδα κάτω από την πίεση της Γερμανίας και του ΔΝΤ.


(στ) Οι τόκοι και τα χρεολύσια των υφισταμένων δανείων της Ελλάδας θα εξοφλούνται από ένα ειδικό ταμείο εκτός Ελλάδας, στο οποίο θα κατατίθενται τα νέα δάνεια – έτσι ώστε να εξασφαλίζεται κατά προτεραιότητα η εξυπηρέτηση τους. Δηλαδή,πρώτα θα πληρώνονται οι δανειστές και μετά όλες οι άλλες υποχρεώσεις του δημοσίου. Στην Ελλάδα θα εγκατασταθεί μόνιμα μία ειδική μονάδα (task force), η οποία θα στελεχωθεί από την Κομισιόν, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ (Τρόικα) – με στόχο τον πλήρη και στενό έλεγχο της εκπλήρωσης των υποχρεώσεων που ανέλαβε η χώρα μας, ψηφίζοντας το πρόσφατο, εγκληματικό από κάθε πλευρά, μνημόνιο.


(ζ) Δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά σε κάποιο πρόγραμμα ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας – γεγονός που πιθανότατα τεκμηριώνει το ότι, πρόκειται για ένα ακόμη «παιχνίδι καθυστερήσεων» εκ μέρους της Γερμανίας, μέχρι εκείνη τη στιγμή που θα είναι έτοιμο το ESM και η Ελλάδα θα οδηγηθεί στην ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός του Ευρώ ή στην ανεξέλεγκτη και στηδραχμή. Ίσως οφείλουμε να διευκρινίσουμε εδώ ότι, στο ESM θα αρκεί η συμφωνία του 85% των μελών του για τη λήψη αποφάσεων – κάτι που μάλλον θα διευκολύνει την «αποβολή» κάποιων.


(η) Η ΕΕ έστειλε πρόσφατα στην Ελλάδα ένα πρόγραμμα 38 νέων αλλαγών, οι οποίες οφείλουν να πραγματοποιηθούν μέχρι την επόμενη Τετάρτη – εάν η χώρα θέλει να λάβει το νέο δάνειο των 130 δις €, το οποίο επικυρώθηκε (θεωρητικά) από τη σύνοδο των υπουργών οικονομικών στις Βρυξέλες. Οι διαρθρωτικές αυτές αλλαγές περιγράφονται σε ενενήντα πυκνογραμμένες σελίδες – ενώ πρέπει υποχρεωτικά να συμβούν μέσα σε ένα εξαιρετικά μικρό χρονικό διάστημα.


«Το πρόγραμμα φαίνεται καταδικασμένο εκ των προτέρων σε αποτυχία, αφού πολλοί από τους στόχους του είναι φύσει αδύνατον να πραγματοποιηθούν», συμπεραίνουν οικονομικοί αναλυτές συνεχίζοντας: «Με τόσο λεπτομερείς οδηγίες, οι Έλληνες δεν χρειάζονται πλέον καμία δική τους κυβέρνηση. Οι ενέργειες αυτές σημαίνουν πιθανότατα ότι, η Ευρωζώνη θέλει να αναγκάσει την Ελλάδα να επιστρέψει στη δραχμή – το αργότερο το 2013, αφού θα έχει τεθεί σε λειτουργία το ESM».


Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Με κριτήριο όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι οδηγούμαστε στο δρόμο της Αργεντινής – επειδή πολύ δύσκολα θα ανταπεξέλθουμε με τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε. Οι φόβοι μας αυτοί επαληθεύονται από τους αναθεωρημένους πίνακες του προϋπολογισμού του 2012, σύμφωνα με τους οποίους το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης αυξάνεται στο 6,7% του ΑΕΠ (13,73 δις €), από 5,4% πριν (11,43 δις €). Κατά τη άποψη μας δε, τα μεγέθη θα διαμορφωθούν σύμφωνα με τον Πίνακα Ι.



ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αισιόδοξη εξέλιξη των μεγεθών της Ελλάδας σε δις € - χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ





Μεγέθη


2011


*2011


2012


2013


2014


2015




















ΑΕΠ


218


218


218


218


218


218




Χρέος


370


263


279


295


311


327




Χρέος/ΑΕΠ


170


120


128


135


143


150


* Μετά τη διαγραφή των 107 δις €

Παραδοχές: (α) Συμφωνία διαγραφής όλων των πιστωτών (β) Ανάσχεση της ύφεσης, με παραμονή του μέσου ΑΕΠ στα 218 δις € (γ) Μέσοι ετήσιοι τόκοι και πρωτογενή ελλείμματα στα 16 δις € (κάθε 1% ύφεση μειώνει τα φορολογικά έσοδα του δημοσίου κατά περίπου 600 εκ. €, ενώ αυξάνει τις δαπάνες λόγω ανεργίας κλπ. κατά 400 εκ. €)


Υπάρχει όμως και η σχετικά απαισιόδοξη πλευρά, σύμφωνα με την οποία η ύφεση δεν θα καταπολεμηθεί, ενώ το δημόσιο χρέος θα επιβαρυνθεί με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών – η οποία υπολογίζεται στα 40 δις € το ελάχιστο, με τους μετόχους των τραπεζών να συμμετέχουν με 10-20% στην αύξηση κεφαλαίου. Η περίπτωση αυτή «υιοθετείται» στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί:


ΠΙΝΑΚΑΣ IΙ: Απαισιόδοξη εξέλιξη των μεγεθών της Ελλάδας σε δις € - χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ





Μεγέθη


2011


*2011


**2012


2013


2014


2015




















ΑΕΠ


218


218


206


200


198


200




Χρέος


370


263


319


333


345


355




Χρέος/ΑΕΠ


170


120


155


166


174


178


* Χρέος μετά τη διαγραφή των 107 δις € και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών κατά 40 δις € εκ μέρους του κράτους, με το δανεισμό του από την Τρόικα

** ΑΕΠ μετά την αναθεώρηση εκ μέρους της κυβέρνησης, Έλλειμμα περίπου 8% (16 δις €)

Παραδοχές: Ύφεση 2013 στο 3%, έλλειμμα στο 7% (14 δις €) – ύφεση 2014 στο 1% και έλλειμμα 6% (12 δις €) - ανάπτυξη 1% το 2015 και έλλειμμα 5% (10 δις €)


Συνεχίζοντας είναι γνωστό ότι η Ελλάδα είχε μέχρι πρόσφατα πρόβλημα δημοσίου χρέους - σε αντίθεση με όλες τις άλλες υπερχρεωμένες οικονομίες της Ευρωζώνης, οι οποίες έχουν πρόβλημα ιδιωτικού χρέους. Για την επίλυση του, είχε στη διάθεση της μία σειρά πανεύκολων λύσεων (μεταξύ άλλων τα εθνικά ομόλογα), αφού πρόκειται για ένα «θεσμικό» (πολιτικό) ουσιαστικά πρόβλημα.


Για παράδειγμα, θα μπορούσε να ζητηθεί, αντί της διαγραφής του χρέους των 107 δις € (όπου στην κυριολεξία «πυροβολούμε τα πόδια μας», αφού τα μισά από αυτά ανήκουν σε εμάς τους ίδιους – στις τράπεζες και στα ασφαλιστικά ταμεία μας, όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙΙ), να επενδυθούν στην Ελλάδα τα 107 δις €, μέσω μίας εξειδικευμένης ελληνικής τράπεζας όπως η γερμανική Kfw, με χαμηλά επιτόκια δανεισμού νέων επιχειρήσεων – έτσι ώστε να υπάρξει ανάπτυξη, με βάση την οποία θα αυξανόταν τα έσοδα του δημοσίου, θα περιοριζόταν η ανεργία και θα έβρισκαν θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, όλοι όσοι ΔΥ θα υποχρεώνονταν σε απολύσεις.


ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Οι «μεριδιούχοι» του δημοσίου χρέους, η διαγραφή και το υπόλοιπο – αριθμοί κατά προσέγγιση, τέλη του 2011.





Δανειστές


Ποσόν


Διαγραφή 53,5%


Υπόλοιπο














ΕΚΤ


60,00


./.


60,00




Τρόικα*


65,00


./.


65,00




Έντοκα Γραμμάτια**


15,00


./.


15,00




Άλλα δάνεια**


30,00


./.


30,00




Έλληνες Πιστωτές***


100,00


53,50


46,50




Ξένοι πιστωτές


100,00


53,50


46,50














Σύνολα


370,00


29%


263,00


* Πρόκειται για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και του ΔΝΤ.

** Δεν υπόκεινται σε διαγραφή, εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζουμε.

*** Αποτελούν περίπου το 27% του συνόλου (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ιδιώτες κλπ.)


Φυσικά αυτά τα 107 δις € δεν θα διαγράφονταν από το χρέος, αλλά θα χρησιμοποιούνταν ως δάνεια για επενδύσεις, με στόχο την επαναβιομηχανοποίηση της χώρας μας – θα μπορούσαν δε να επιστραφούν με ετήσιες δόσεις, τις οποίες θα είχαμε τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουμε.


Ολοκληρώνοντας, η κρίση χρέους της Ελλάδας ήταν εντελώς διαφορετική, από την κρίση των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης. Η επίλυση της ήταν εξαιρετικά εύκολη, ενώ τα περιουσιακά της στοιχεία είναι κατά πολύ υψηλότερα των οφειλών της. Απλούστερα, τα χρήματα βρίσκονταν μέσα στη χώρα, αλλά ήταν λάθος κατανεμημένα – οπότε αρκούσε η σωστή κατανομή τους, για να λυθεί το πρόβλημα.


Ειδικότερα, γνωρίζοντας ότι το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 170% του ΑΕΠ της, ενώ το δημόσιο 160% (συνολικό 330%), αρκούσε να αυξηθεί το ιδιωτικό στα 250%, όσο περίπου της Ιταλίας (μέσω επενδύσεων των ιδιωτών σε κρατικές εταιρείες, ακίνητα κλπ.), για να περιορισθεί το δημόσιο στο 80% του ΑΕΠ της.


Αυτό που χρειαζόταν η πατρίδα μας, ήταν η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των οφειλών της, με μη τοκογλυφικά επιτόκια – ίσα με αυτά που προσφέρει η ΕΚΤ στις εμπορικές τράπεζες (1%). Επίσης οι επενδύσεις εκ μέρους του ιδιωτικού τομέα, με στόχο την ανάπτυξη – γεγονός όμως που απαιτεί την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Πολιτών στην Πολιτική και τη λειτουργία ενός Κράτους Δικαίου.


Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ


Συνεχίζοντας η Πολιτική, στην προσπάθεια της να «κατευνάσει» τους Έλληνες, τους οποίους οδήγησε έντεχνα στα νύχια του ΔΝΤ, του συνδίκου των διεθνών τοκογλύφων, προτείνει την «ενίσχυση» των τραπεζών με κοινές μετοχές - την κρατικοποίηση τους κατά κάποιον τρόπο. Ξεχνάει φυσικά να αναφέρει ότι, ο μοναδικός λόγος που κινδυνεύουν οι Ελληνικές τράπεζες, οι οποίες ήταν μέχρι πρόσφατα οι υγιέστερες του πλανήτη (χρέος 22% του ΑΕΠ, όταν οι γερμανικές έχουν 98% του ΑΕΠ και οι ιρλανδικές 689% του ΑΕΠ, σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ), δεν είναι άλλος από τη διαγραφή του 53,5% της αξίας των ομολόγων του δημοσίου, τα οποία έχουν στα χαρτοφυλάκια τους.


Αφενός μεν λοιπόν τις αναγκάζει σε διαγραφή, αφετέρου τις υποχρεώνει να πληρώσουν ξανά, με την κρατικοποίηση τους. Ευτυχώς που δεν επιμένει στην ανάληψη του management εκ μέρους εκείνου του «ικανού» Δημοσίου, το οποίο οδήγησε τη χώρα στα μνημόνια της ντροπής.


Για να μπορεί να έχει κανείς την πλήρη εικόνα του εγκλήματος εις βάρος της Ελλάδας, οφείλει να σημειώσει ότι, έναντι (ενυπόθηκων) δανείων «μόλις» 70 δις € μέχρι στιγμής, η χώρα έχει ζημιωθεί τουλάχιστον κατά 700 δις €. Μόνο από τη μείωση των τιμών των ακινήτων χάθηκαν περί τα 300 δις €, ενώ από την απαξίωση του χρηματιστηρίου πάνω από 200 δις €. Αρκεί να σημειώσουμε ότι, όλες οι εισηγμένες εταιρείες του Ελληνικού χρηματιστηρίου σήμερα μπορούν να εξαγοραστούν με μόλις 29,6 δις € - όσο σχεδόν χρειαζόταν κανείς πριν από λίγα χρόνια για να αγοράσει μόνο την Εθνική Τράπεζα, ενώ η Nestle κοστίζει περί τα 150 δις € (πέντε φορές περισσότερο από όλες μαζί τις Ελληνικές εταιρείες).


Εκτός αυτού, τα διαφυγόντα κέρδη των ελληνικών επιχειρήσεων υπολογίζεται ότι υπερβαίνουν τα 100 δις €, από την περικοπή των μισθών χάθηκαν πάνω από 30 δις € κοκ. Το κυριότερο όλων, ο διεθνής διασυρμός της Ελλάδας, ο οποίος κόστισε και θα συνεχίζει να κοστίζει τεράστια ποσά στη χώρα μας – στο δημόσιο, στους Πολίτες και στις επιχειρήσεις της, οι οποίες έχουν αναγκασθεί, εκτός των άλλων, να προπληρώνουν τις εισαγωγές τους, αντιμετωπίζοντας παράλληλα τεράστια προβλήματα ρευστότητας από την αδυναμία του τραπεζικού συστήματος.


Με βάση τα παραπάνω, αλλά και λόγω της τεράστιας ύφεσης που βιώνει η Ελλάδα λόγω της καταστροφικής πολιτικής του ΔΝΤ και της Γερμανίας, υποθέτουμε ότι η θέση μας στον Πίνακα IV (συνολικό χρέος), θα επιδεινωθεί σε μεγάλο βαθμό – ενώ δεν θα αποτελεί πια πλεονέκτημα μας.


ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ





Χώρα


Σύνολο


Τράπεζες


Επιχειρήσεις


Νοικοκυριά


Δημόσιο


















Ιρλανδία


1.166


689


245


123


109




Μ. Βρετανία*


847


547


118


101


81




Ιαπωνία


641


188


143


77


233




Ισπανία


457


111


192


87


67




Γαλλία


449


151


150


61


87




Βέλγιο


435


112


175


53


95




Πορτογαλία


422


61


149


106


106




Ιταλία


377


96


110


50


121




Η.Π.Α.


376


94


90


92


100




Ελλάδα


333


22


74


71


166




Γερμανία**


321


98


80


60


83


Πηγή: MM (IMF)

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος



Δηλαδή, παρά το ότι η Ελλάδα είχε μέχρι σήμερα πρόβλημα μόνο δημοσίου τομέα, θα έχει σύντομα πρόβλημα και στον ιδιωτικό τομέα της. Αφού ριχτεί στην πυρά λοιπόν, θα τυλιχθεί στις φλόγες – επειδή είναι φύσει αδύνατον να ανταπεξέλθει και με τα δύο αυτά προβλήματα.


Σε γενικές γραμμές, οι Ελληνικές τράπεζες (Πίνακας V) θα χρειαστούν ακόμη περισσότερα κεφάλαια, αφού οι πιστωτικές απώλειες τους (κόκκινα δάνεια) θα ξεπεράσουν το σημερινό 20% - λόγω αδυναμίας επιχειρήσεων και νοικοκυριών να ανταπεξέλθουν με την ύφεση, με τη μηδενική ρευστότητα λόγω συνεχούς αύξησης των φόρων, με την αδυναμία δανεισμού κλπ.


ΠΙΝΑΚΑΣ V: Δάνεια προς το δημόσιο σε δις €, τέλη Ιουνίου 2010 – Ίδια Κεφάλαια με ημερομηνία 31.12.2009





Τράπεζα


Ομόλογα


Ίδια Κεφάλαια


Ομόλογα/Κεφάλαια















Εθνική


19.800.000.000


8.224.161.000


2,4 φορές




Αγροτική


10.200.000.000


1.353.604.000


7,5 φορές




Πειραιώς


8.300.000.000


3.238.154.000


2,6 φορές




Eurobank


7.400.000.000


5.486.000.000


1,3 φορές




Alpha Bank


5.600.000.000


4.775.572.000


1,2 φορές




ΣΥΝΟΛΑ


51.300.000.000


23.077.491.000


2,2 φορές


Πηγή: Επιτροπή ελέγχου των τραπεζών – αποτελέσματα του τεστ αντοχής 23.07.10

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Το ίδιο θα συμβεί και στις επιχειρήσεις που δεν θα χρεοκοπήσουν, καθώς επίσης στα νοικοκυριά – με τελικό αποτέλεσμα, αφενός μεν το δημόσιο χρέος να συνεχίσει να μην είναι βιώσιμο, παραμένοντας στα ίδια περίπου επίπεδα, αφετέρου το ιδιωτικό να υπερδιπλασιαστεί.



Όταν λοιπόν η κυβέρνηση, θέλοντας μάλλον να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα ισχυρίζεται ότι, το πλεονέκτημα του νέου μνημονίου είναι η διαγραφή των 107 δις € (για τα οποία δώσαμε «γη και ύδωρ»), η απάντηση είναι αυτονόητη: τα μισά από αυτά είναι δικά μας, ενώ σχεδόν για το σύνολο των υπολοίπων θα δανειστούμε εκ νέου – λόγω της απαιτούμενης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, ύψους άνω των 40 δις €, τις οποίες προηγουμένως φροντίσαμε να χρεοκοπήσουμε με τη διαγραφή χρέους (μη συμπεριλαμβανόμενης της μείωσης των καταθέσεων τους κατά 70 δις €), καθώς επίσης της ενίσχυσης των ασφαλιστικών ταμείων.


Παράλληλα φυσικά επιτρέπουμε τη λεηλασία της Ελλάδας, τοποθετούμε τις βάσεις της απόλυτης εξαθλίωσης του πληθυσμού της, υποθηκεύουμε το μέλλον των επομένων γενεών και τόσα πολλά άλλα, χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα ή/και την ελάχιστη προοπτική. Πρόκειται λοιπόν για «λογιστικές αλχημείες», καθώς επίσης για το πλέον αποτρόπαιο έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας – το οποίο ελπίζουμε να μη μείνει ατιμώρητο.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ



Η Ελλάδα, παρά το ότι οδηγήθηκε εσκεμμένα καταρχήν στην κρίση δανεισμού και μετά στην κρίση χρέους, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η εισβολή του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη, είχε μέχρι σήμερα αρκετές, εύκολες σχετικά λύσεις στη διάθεση της - πριν ψηφισθεί όμως η άλωση της από τους 199 βουλευτές. Μία από αυτές ήταν η στάση πληρωμών, έτσι ώστε να έχει το χρόνο να διαπραγματευθεί σωστά με τους πιστωτές της – για τους οποίους αποτελούσε μία βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια των οικονομιών τους.


Εν τούτοις, οι πολιτικοί της προτίμησαν τη χρεοκοπία (ελεγχόμενη αρχικά), την υποταγή και την υποτέλεια στους εισβολείς – παραδίδοντας ανεύθυνα την εθνική της κυριαρχία και υποθηκεύοντας τόσο τη δημόσια, όσο και την ιδιωτική περιουσία των ψηφοφόρων τους, αντί «πινακίου φακής».


Το έγκλημα λοιπόν έχει μάλλον ολοκληρωθεί, ενώ η Ελλάδα δεν φαίνεται πια να διαθέτει κανένα απολύτως όπλο για την «υπεράσπιση των συνόρων» και την προστασία της ελευθερίας των Πολιτών της. Ευχόμενοι φυσικά να κάνουμε λάθος ή/και να είμαστε υπερβολικά απαισιόδοξοι, δεν μπορούμε παρά να περιμένουμε να αποδειχθεί το σφάλμα μας στην πράξη – ελπίζοντας να τα καταφέρουμε στο τέλος, όταν και εάν αφυπνισθεί ο ικανότατος λαός μας.




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ: Υπάρχουν αρκετοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι, ο δρόμος της υποτέλειας και των μνημονίων του ΔΝΤ οδήγησε τη Βραζιλία στην έξοδο από την κρίση χρέους (άρθρο μας) - καθιστώντας την σήμερα μία ισχυρή δύναμη. Εδώ αρκεί ίσως να σημειώσουμε ότι, τα 200 εκ. Βραζιλιάνων παράγουν σήμερα το 30% αυτών που παράγει (ΑΕΠ) η Μ.Βρετανία – παρά το ότι οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας είναι τεράστιες. Εκτός αυτού ότι, η «ψαλίδα» μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη Βραζιλία είναι τεράστια – ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της είναι απατηλός, αφού οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην ανατίμηση του νομίσματος της.


Περαιτέρω, οι μισοί Βραζιλιάνοι έχουν μέσο εισόδημα της τάξης των 165 € και το 8,5% κερδίζει λιγότερα από 30 € μηνιαία – ενώαπό το 2000 ο αριθμός αυτών που ζουν στις φαβέλες αυξήθηκε στο 6% (από 4%). Αν και πολλοί δε ισχυρίζονται ότι, έχει καταπολεμηθεί η ανεργία, αφού περιορίσθηκε στο 5%, αρκεί να διαπιστώσει κανείς πως αναφέρονται σε 1,1 εκ. ανέργους έναντι 22 εκ. απασχολουμένων, για να κατανοήσει το μέγεθος της εξαπάτησης και του προβλήματος – το οποίο φαίνεται, εάν αναρωτηθούμε πως είναι δυνατόν να υπολογίζονται οι απασχολούμενοι στα 22 εκ., όταν ο συνολικός πληθυσμός είναι 200 εκ. Προφανώς, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των Βραζιλιάνων δεν καταγράφεται πουθενά – βιώνοντας συνθήκες λαθρομεταναστών στην ίδια τους την πατρίδα. Φυσικά κάτι ανάλογο ισχύει και στην Τουρκία, όπως έχουμε αναλύσει σε ειδικό άρθρο μας.


Αντίθετα με τις δύο αυτές χώρες, οι οποίες επέλεξαν τις μεθόδους του ΔΝΤ χωρίς καμία διαμαρτυρία η Ισλανδία, η οποίαουσιαστικά προτίμησε υπερήφανα τη στάση πληρωμών το 2008, δικάζοντας και καταδικάζοντας τους πολιτικούς και λοιπούς υπαιτίους των εγκλημάτων εσχάτης προδοσίας εις βάρος των Πολιτών της, έχει ήδη ξεφύγει από την κρίση – χωρίς να δημιουργηθούν κοινωνικές ανισότητες, καθώς επίσης διατηρώντας τόσο την εθνική κυριαρχία, όσο και την ελευθερία των Πολιτών της.


Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 26. Φεβρουαρίου 2012

viliardos@kbanalysis.com

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στη διεύθυνση http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2012-02-27-22-26-18-2012022752919/

Τί έλεγε ο Θουκυδίδης για περιόδους κρίσης όπως η σημερινή

Κάντε τον κόπο να διαβάσατε το παρακάτω απόσπασμα του Θουκυδίδη και δείτε πόσο αναλυτικοί και σκεπτόμενοι ήταν οι άνθρωποι.

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ
Βιβλίο 3. Κεφάλαιο 82

Για όσα έγιναν, γίνονται και θα γίνουν…

1. Σ’ αυτές τις ακρότητες έφτασε ο εμφύλιος πόλεμος και προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, γιατί ήταν ο πρώτος που έγινε. Αργότερα μπορεί να πη κανείς ότι ολόκληρος ο Ελληνισμός συνταράχτηκε, γιατί παντού σημειώθηκαν εμφύλιοι σπαραγμοί. Οι δημοκρατικοί καλούσαν τους Αθηναίους να τους βοηθήσουν και οι ολιγαρχικοί τους Λακεδαιμόνιους. όσο διαρκούσε η ειρήνη δεν είχαν ούτε πρόφαση, αλλά ούτε και την διάθεση να τους καλέσουν για βοήθεια. Με τον πόλεμο, όμως καθεμιά από τις αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις μπορούσε εύκολα να βρη ευκαιρία να προκαλέση εξωτερική επέμβαση για να καταστρέψη τους αντιπάλους της και να ενισχυθή η ίδια για ν’ ανατρέψη το πολίτευμα.

2. Οι εμφύλιες συγκρούσεις έφεραν μεγάλες κι αμέτρητες συμφορές στις πολιτείες, συμφορές που γίνονται και θα γίνωνται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου, συμφορές που μπορεί να είναι βαρύτερες ή ελαφρότερες κι έχουν διαφορετική μορφή ανάλογα με τις περιστάσεις. Σε καιρό ειρήνης και όταν ευημερή ο κόσμος και οι πολιτείες, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι γιατί δεν τους πιέζουν ανάγκες φοβερές. Αλλ’ όταν έρθη ο πόλεμος που φέρνει στους ανθρώπους την καθημερινή στέρηση, γίνεται δάσκαλος της βίας κι ερεθίζει τα πνεύματα του πλήθους σύμφωνα με τις καταστάσεις που δημιουργεί.

3. Ο εμφύλιος πόλεμος, λοιπόν, μεταδόθηκε από πολιτεία σε πολιτεία. Κι όσες πολιτείες έμειναν τελευταίες, έχοντας μάθει τι είχε γίνει αλλού, προσπαθούσαν να υπερβάλουν σ’ επινοητικότητα, σε ύπουλα μέσα και σε ανήκουστες εκδικήσεις.

4. Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρείας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζωνται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή.

5. Όποιος ήταν έξαλλος γινόταν ξακουστός, ενώ όποιος έφερνε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος. Όποιον επινοούσε κανένα τέχνασμα και πετύχαινε, τον θεωρούσαν σπουδαίο, κι όταν υποψιαζόταν σύγκαιρα και φανέρωνε τα σχέδια του αντιπάλου, τον θεωρούσαν ακόμα πιο σπουδαίο. Ενώ όποιος ήταν αρκετά προνοητικός, ώστε να μην χρειαστούν τέτοια μέσα, θεωρούσαν ότι διαλύει το κόμμα και ότι είναι τρομοκρατημένος από την αντίπαλη παράταξη. Με μια λέξη, όποιος πρόφταινε να κάνη κακό πριν από τον άλλον, ήταν άξιος επαίνου, καθώς κι εκείνος που παρακινούσε στο κακό όποιον δεν είχε σκεφτεί να το κάνη.

6. Αλλά και η συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμός από την κομματική αλληλεγγύη, γιατί οι ομοϊδεάτες ήσαν έτοιμοι να επιχειρήσουν οτιδήποτε, χωρίς δισταγμό, και τούτο επειδή τα κόμματα δεν σχηματίστηκαν για να επιδιώξουν κοινή ωφέλεια με νόμιμα μέσα, αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τους παρανομώντας. Και η μεταξύ τους αλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στην συνενοχή τους παρά στους όρκους τους στους θεούς.

7. Τις εύλογες προτάσεις των αντιπάλων τις δέχονταν με υστεροβουλία και όχι με ειλικρίνεια για να φυλαχτούν από ένα κακό αν οι άλλοι ήταν πιο δυνατοί. Και προτιμούσαν να εκδικηθούν για κάποιο κακό αντί να προσπαθήσουν να μην το πάθουν. Όταν έκαναν όρκους για κάποια συμφιλίωση, τους κρατούσαν τόσο μόνο όσο δεν είχαν την δύναμη να τους καταπατήσουν, μη έχοντας να περιμένουν βοήθεια από αλλού. Αλλά μόλις παρουσιαζόταν εικαιρία, εκείνοι που πρώτοι είχαν ξαναβρεί το θάρρος τους, αν έβλεπαν ότι οι αντίπαλοί τους ήσαν αφύλαχτοι, τους χτυπούσαν κι ένοιωθαν μεγαλύτερη χαρά να τους βλάψουν εξαπατώντας τους, παρά χτυπώντας τους ανοιχτά. Θεωρούσαν ότι ο τρόπος αυτός όχι μόνο είναι πιο ασφαλής αλλά και βραβείο σε αγώνα δόλου. Γενικά είναι ευκολώτερο να φαίνονται επιδέξιοι οι κακούργοι, παρά να θεωρούνται τίμιοι όσοι δεν είναι δόλιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να κάνουν το κακό και να θεωρούνται έξυπνοι, παρά να είναι καλοί και να τους λένε κουτούς.

8. Αιτία όλων αυτών είναι η φιλαρχία που έχει ρίζα την πλεονεξία και την φιλοδοξία που έσπρωχναν τις φατρίες ν’ αγωνίζωνται με λύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλλαν ωραία συνθήματα. Ισότητα των πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα και αγωνίζονταν με κάθε τρόπο να νικήσουν τους αντιπάλους τους. Τούτο τους οδηγούσε να κάνουν τα φοβερώτερα πράγματα επιδιώκοντας να εκδικηθούν τους αντιπάλους τους, όχι ως το σημείο που επιτρέπει η δικαιοσύνη ή το συμφέρον της πολιτείας, αλλά κάνοντας τις αγριότερες πράξεις, με μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση του κόμματός τους. Καταδίκαζαν άνομα τους αντιπάλους τους ή άρπαζαν βίαια την εξουσία, έτοιμοι να κορέσουν το μίσος τους. Καμιά από τις δύο παρατάξεις δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό κι εκτιμούσε περισσότερο όσους κατόρθωναν να κρύβουν κάτω από ωραία λόγια φοβερές πράξεις. Όσοι πολίτες ήταν μετριοπαθείς θανατώνονταν από την μια ή την άλλη παράταξη, είτε επειδή είχαν αρνηθή να πάρουν μέρος στον αγώνα είτε επειδή η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσαν να επιζήσουν προκαλούσε εναντίον τους τον φθόνο.

(Μετάφραση: Άγγελος Βλάχος)
Αντίγραφο από την διεύθυνση http://filologos10.wordpress.com

Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΙΓΜΕ ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΣΟΒΑΡΟ ΠΛΗΓΜΑ ΣΤΗ ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Του Δημήτρη Αλεξανδράκη
Σαν κεραυνός έπεσε στην επιστημονική κοινότητα η πρόθεση της κυβέρνησης να καταργήσει το ΙΓΜΕ . Αρχικά έπεσε στην αντίληψή μου το δελτίο τύπου που εξέδωσε ο Σύνδεσμος Γεωλόγων Μελετητών Ελλάδας . Με αυτά που ακούμε τελευταία θεώρησα πως ίσως διαμαρτύρονται γιατί θα χάσουν την υποστήριξη. Σε ιδιώτες θα καταφεύγουν για εδαφολογικές αναλύσεις ή για οποιαδήποτε γεωλογική πληροφορία, προκειμένου να ολοκληρώνουν τις μελέτες; Διαβάζοντας όμως την αρχική σελίδα του ΙΓΜΕ, όπου είχε αναρτηθεί – δυστυχώς στην συνέχεια αφαιρέθηκαν - πλήθος ονομάτων κατάλαβα. Φορείς που με επιστολές τους «υποστηρίζουν την αναγκαιότητα συνέχισης της ύπαρξης του Ινστιτούτου» κατάλαβα. Πρόκειται μάλλον για ολίσθημα στρατηγικό της κυβέρνησης.
Είναι δυνατόν να φοβούνται μη χάσουν τη θέση τους - τη μισθούρα που λέει ο λαός – ξένοι φορείς όπως η UNESCO η EuroGeoSurveys η IUGS και να υποστηρίζουν πως δεν πρέπει να καταργηθεί το ΙΓΜΕ; Στην επιστολή προς τον κ. Παπακωνσταντίνου, η EuroGeoSurveys επισημαίνει και τα ακόλουθα: « The success of our action is due to the competences and expertise of our national members, the Greek Institute of Geology and Mineral Exploration being among the most distinguished ones. « …μεταξύ των πλέον διακεκριμένων.» δεν λέει;
Και θα καταργήσουμε τέτοιους οργανισμούς στο όνομα ενός δήθεν δημοσιονομικού προβλήματος; Ακόμη και αν θεωρήσουμε πως υπάρχει τέτοιο ζήτημα στον συγκεκριμένο οργανισμό, το πρώτο που έπρεπε να γίνει είναι, να εντοπίσουμε τους οπισθενεργούντες ( προέδρους – διευθυντές – προϊσταμένους και λοιπό προσωπικό) και να τους στείλουμε στα σπίτια τους. Γιατί από τότε που εμφανίστηκε η κρίση, δεν αναφέρει κανείς, από όλο το πολιτικό προσωπικό, την αξιοκρατία; Κανείς δεν μιλά για αξιολόγηση του πάσης φύσεως προσωπικού ώστε να βρεθούν αυτοί που είναι φύρα; Σήμερα, ενώ ακόμη ψάχνω στοιχεία, δηλώνεται δειλά από τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Δημήτρη Ρέππα σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», πως στην κυβέρνηση «… Επιδιώκουμε να αξιοποιήσουμε ως κράτος τους καλύτερους στις αντίστοιχες θέσεις, ό,τι θα έκανε δηλαδή ο καθένας στην προσωπική του επιχείρηση…» Αυτό που έπρεπε να κάνουν, κατά βάσιν και εξ αρχής σε όλο το φάσμα του δημοσίου, το σκέφτονται τώρα, σχεδόν μετά από διετία;
Το ΙΓΜΕ, είναι ένας οργανισμός που πρωτο-συστάθηκε το 1930, στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας με την ονομασία Γεωλογική Υπηρεσία (ΓΥΕ). Μετά από διάφορες υπαγωγές και ονομασίες τελικά, το 1976 με το Νόμο 272 το ΕΘΙΓΜΕ μετονομάζεται σε "Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών ερευνών" (ΙΓΜΕ). Είναι ο θεσμοθετημένος τεχνικός σύμβουλος της πολιτείας, σε θέματα γεωεπιστημών. Βασικός σκοπός του, είναι η γεωλογική μελέτη της χώρας, η έρευνα και η αξιολόγηση των ορυκτών πρώτων υλών (πλην υδρογοναθράκων) και υπογείων νερών. Εσείς κύριοι της κυβέρνησης δεν χρειάζεστε αυτούς τους συμβούλους; Θέλετε άλλους συμβούλους; Ξένους;
Αν Μέγας Αλέξανδρος είχε συμβούλους από την Περσία, σίγουρα θα έφτανε οπισθοχωρώντας στις ακρογιαλιές της Ισπανίας! Η έννοια της πατρίδος είναι βαρύ πράγμα. Περιέχει τόπο, ανθρώπους, γλώσσα, ιστορία, επιστήμη, έρευνα. Το ΙΓΜΕ χαρακτηρίζεται από αυτά, είναι κομμάτι της πατρίδας.
Τώρα που ο λαός, είναι στριμωγμένος στη γωνία και περιμένει την σωτηρία από σας τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του, τώρα που είναι έτοιμοι να αρπάξουν κυριολεκτικά, ότι τους συμφέρει οι ιδιώτες επενδυτές, αντί να σκέφτεστε, πως θα αξιοποιήσετε τον ορυκτό πλούτο της χώρας, πώς να αξιοποιήσετε το προσωπικό με την εκδοχή ακόμη και να επιστρατεύσετε αξιόλογο προσωπικό που έφυγε για διάφορους λόγους (παραιτήσεις, συνταξιοδοτήσεις κλπ) φυγομαχήσατε και στραφήκατε προς την υποβάθμιση ακόμη και την κατάργηση του ΙΓΜΕ.
Μήπως συγχωνεύοντας οργανισμούς και καλλιεργώντας την εργασιακή τρικυμία, προετοιμάζετε το πεδίο για πώληση στους ιδιώτες;
Μήπως εν όψει της επικείμενης ενεργειακής κρίσης στην Ευρώπη προετοιμάζεται το ξεπούλημα κάθε ενεργειακής δυνατότητας;

Όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι

Του Δημήτρη Αλεξανδράκη (ΔΑ)


Απάντηση στην ειρωνεία της Γερμανικής εταιρείας ενοικιάσεως αυτοκινήτων «SIXT» και οποιασδήποτε άλλης παρόμοιας ενέργειας εκ μέρους κάποιων Γερμανών και των συνεργών τους, που θεωρούν πως όλοι οι Έλληνες, ζούμε εις βάρος των.

Σχετικά με την ολοσέλιδη διαφήμιση της «sixt» βλέπε στην ΗΔ (Ηλεκτρονική Διεύθυνση) http://www.leadersnet.at/news/2869,werbespass-auf-kosten-der-griechen.html.


Για το χρέος της Ελλάδος, προς τις «αγορές», την Πέμπτη 29/6/2011, ψηφίστηκε το μεσοπρόθεσμο από τη βουλή και όπως ανακοινώνεται καθημερινά, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το διαδίκτυο, ακολουθούν καινούργια μέτρα. Φόροι, πάγωμα μισθών, μείωση συντάξεων, ξεπούλημα δημόσιου πλούτου και δεν ξέρω τι άλλο θα ανακοινωθεί από λεπτό σε λεπτό.
Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών (ΔΣΑ), ο μεγαλύτερος της χώρας, με δελτίο τύπου, που εξέδωσε την 22/6/2011, «ηγήθηκε επιστημονικά μιας νομικής προσπάθειας υπεράσπισης των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών που θίγονται, επιδιώκοντας την αποτελεσματική παρέμβαση της δικαστικής εξουσίας για την προστασία αυτών, υπό το φως του Συντάγματος και των Ευρωπαϊκών και Διεθνών Συμβάσεων.»

Σύμφωνα με τα παραπάνω, προφανώς έχουμε πανελλήνια διάσταση επιστημονικών θέσεων - απόψεων.
Αν πρόκειται για μια κίνηση αποπροσανατολισμού, από την πλευρά του ΔΣΑ, ώστε να συντηρηθεί η χαοτική κατάσταση, της οποίας τα κύρια χαρακτηριστικά είναι η ανασφάλεια, οι ενοχές, η αβεβαιότητα, η αναξιοπιστία κλπ, εγώ ο απλός πολίτης, δεν το γνωρίζω. Αν στην ανώτερη τάξη, στις κάστες των δικηγόρων γιατρών μηχανικών λογιστών και οι-«κονομημένων» συμφέρει το χάος, γιατί έτσι προάγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα, πάλι δεν το γνωρίζω. Ούτε αν πρόκειται για τα κομματικά τους συμφέροντα.
Ένα είναι βέβαιο. Κάποιοι, από τους πλέον φτωχούς(κοινώς πεινώντες) έως τους πλέον πλούσιους (κοινώς αχόρταγους), θα ήθελαν αυτό που έχω να το είχαν εκείνοι, είτε πρόκειται για μια μπουκιά ψωμί είτε για ένα τρισεκατομμύριο ευρώ ή δολάρια. Σαφέστατα θα ήθελαν να το πάρουν χωρίς να πληρώσουν.
Για όλα τα παραπάνω ας δούμε τα πράγματα απλά. Κυρίως η Γερμανία έχει το πάνω χέρι στην υπόθεση του χρέους της Ελλάδος. Σαν Έλληνας που βλέπω την πατρίδα μου να μην έχει απελευθερωθεί ακόμη από τους Γερμανούς, και επειδή δεν επιθυμώ κανένας Αγγλο - Αμερικανο- Ρωσο - τραφής, να μεσολαβήσει για την διευθέτηση του χρέους μου (ΑΝ ΧΡΩΣΤΑΩ!),
Παρακαλώ το Γερμανικό Διευθυντήριο, για την οικία που βρίσκεται σε μια από τις πλέον υποβαθμισμένες περιοχές της Ελλάδος, στην οποία κατοικώ αποκτώντας την:

1. εργαζόμενος από 16 ετών και επί 36 έτη στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα,
2. με προσωπική εργασία, που πολλές φορές ήταν πέραν των δυνατοτήτων μου,
3. αγοράζοντας από έναν Ρομά, εδώ και εικοσαετία, ένα παλιό οίκημα με λίγα χρήματα δικά μου και με μικροδωρεές από τους γονείς, τους δικούς μου και της συζύγου μου,
4. με δάνειο αποπεράτωσης, το οποίο έχει εξοφληθεί.
να εξετάσει και να ορίσει από μηδενική βάση, τους όρους που πρέπει να τηρήσω και για πόσο διάστημα, ώστε να έχω το δικαίωμα να κάνω χρήση αυτής της κατοικίας, εγώ, η σύζυγός μου και τα τρία μου παιδιά, ένα κατάκοιτο 25 ετών με αναπηρία 100% και άλλα δύο 17 και 11 χρονών μαθητές Λυκείου και Δημοτικού αντίστοιχα. Σε περίπτωση που δεν μου παρέχεται το δικαίωμα χρήσης, να ορίσει το Γερμανικό Διευθυντήριο τυχόν οφειλή για την περίοδο που αναπνεύσαμε μέσα σ’ αυτό, ώστε να καταβάλω τα ποσά και να αποχωρήσουμε ήσύχως. «Λεφτά υπάρχουν» έχει υπογράψει ως τριτεγγυητής ο κύριος Παπανδρέου. Αφού αποχωρήσουμε να μας περιμένετε θα έρθουμε μόνοι μας στα κρεματόρια, με τις Mercedes, τα Volkswagen, τα BMW και τα Audi που μας δανείσατε επί τούτου! Καλώς πράξατε και δεν κινηθήκατε νότια! Παραδινόμαστε αμαχητί έμπροσθεν του οικονομικού αναστήματός σας!. Γνωρίζουμε πως, η υπέρμετρη οκνηρία μας, πρέπει να τιμωρηθεί πάση θυσία προς παραδειγματισμόν των υπολοίπων της Ευρωζώνης και όχι μόνον.

Σε ποιόν απευθύνεστε κύριοι της "Καθημερινής";

Με τον εφημερίδα της Κυριακής μας πασάρατε και το «Μαιζόν και Ντεκορασιόν». Περιοδικό χλιδής διαφόρων οίκων, που ανέχεται σε κάποιο βαθμό ο Έλληνας του μεροκάματου. Πού θα βρούμε τα χρήματα γι’ αυτά που παρουσιάζετε μέσω του εν λόγω περιοδικού; Ποιός έχει την δυνατότητα για τέτοια, την ώρα που προσπαθούμε να περισώσουμε πενήντα και εξήντα λεπτά του ευρώ; Είστε μάλλον εκτός τόπου και χρόνου. Μας βάζετε, επειδή τυχαίνει να είμαστε αναγνώστες, στη διαδικασία της ανακύκλωσης. Διακινήσατε - 200.000 φύλλα επί 320 γραμμάρια που ζυγίζει το εν λόγω περιοδικό – 64 τόνους από την Αθήνα στις χωματερές και στα κέντρα ανακύκλωσης. Περαιτέρω λογαριασμούς κάντε τους μόνοι σας. Κατόπιν έρχεστε και κάνετε εκστρατεία για την μόλυνση του περιβάλλοντος. Τα μπάζα που γεμίζουν τον Κηφισό είναι από ανακαινίσεις νεόπλουτων!!! Δώστε τους λοιπόν κάθε Κυριακή τροφή για νέες ανακαινίσεις και καινούργια μπάζα.
Όσον αφορά στους πλούσιους, μη στεναχωριέστε θα βρουν το δρόμο για τους οίκους μόδας τέχνης μα και αισθητικής.
Όποιος μάτωσε στη δουλειά δεν δίνει εύκολα λεφτά για τέτοια… προϊόντα που διαφημίζετε!!!
Δ.Α.Α.
Δοκιμαστικά σε πολυτονικό:Σὲ ποιόν ἀπευθύνεστε κύριοι τῆς «καθημερινῆς»;
Μὲ τὴν ἐφημερίδα τῆς Κυριακῆς μᾶς πασάρατε καὶ τὸ «Μαιζόν καὶ Ντεκορασιόν». Περιοδικό χλιδῆς διαφόρων οἲκων, ποὺ ἀνέχεται σὲ κάποιο βαθμό ὁ Έλληνας τοῦ μεροκάματου. Ποῦ θὰ βροῦμε τα χρήματα γι’ αὐτά ποὺ παρουσιάζετε μέσω τοῦ ἐν λόγω περιοδικοῦ; Ποιός ἔχει τὴν δυνατότητα γιὰ τέτοια, τὴν ὦρα ποὺ προσπαθοῦμε νὰ περισώσουμε πενήντα καὶ ἐξήντα λεπτά τοῦ εὐρώ; Εἶστε μᾶλλον ἐκτός τόπου καὶ χρόνου. Μᾶς βάζετε, ἐπειδή τυχαίνει νὰ εἲμαστε ἀναγνώστες, στὴ διαδικασία τῆς ἀνακύκλωσης. Διακινήσατε - 200.000 φύλλα ἐπί 320 γραμμάρια ποὺ ζυγίζει τὸ ἐν λόγω περιοδικό – 64 τόνους ἀπό τὴν Ἀθήνα στὶς χωματερές καὶ στὰ κέντρα ἀνακύκλωσης. Περαιτέρω λογαριασμούς κάντε τους μόνοι σας. Κατόπιν ἔρχεστε καὶ κάνετε εκστρατεία γιὰ τὴν μόλυνση τοῦ περιβάλοντος. Τὰ μπάζα ποὺ γεμίζουν τον Κηφισό εἶναι ἀπό ἀνακαινίσεις νεόπλουτων!!! Δώστε τους λοιπόν κάθε Κυριακή τροφή γιὰ νέες ανακαινίσεις καὶ καινούργια μπάζα.
Ὃσον ἀφορᾶ τοὺς πλούσιους, μή στεναχωριέστε θὰ βροῦν τὸ δρόμο γιὰ τοὺς οἲκους μόδας τέχνης μὰ καὶ αἰσθητικῆς.
Ὃποιος μάτωσε στὴ δουλειά δέν δίνει εὒκολα λεφτά γιὰ τέτοια… προϊόντα ποὺ διαφημίζετε!!!

«ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΛΕΜΟΝΟΚΟΥΠΑΣ ΚΑΙ ΟΙ… ΑΞΥΡΙΣΤΟΙ ΕΠΑΙΟΝΤΕΣ»

Του Γιάννη Περίδα
(Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο:
zougla.gr Πρώτη καταχώρηση της Τρίτης, 19 Απριλίου 2011, 12:55)

Η απονομή, πιστεύω, θα γίνονταν με απόλυτη πλειοψηφία. Επειδή, περισσότερο από κάθε προηγούμενο, δια του «ροζ» εφησυχασμού του, «ταλαιπωρεί» τους Έλληνες ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά.

Εν αρχή οι διοικούντες. Μια παρέα συναποφασιζόντων (…με ποιες μορφωτικές περγαμηνές, άραγε;) ραμολιμέντων (εν τη πλειονότητα) αλλά με κάτι «καραβάκια» και μετοχές που τους καθιστούν οικονομικά άτρωτους – και τρωτούς εμάς, τους τηλεθεατές, ακροατές, το κοινό, δηλαδή…

Στην συνέχεια οι διευθυντές και οι κρίνοντες. Κάτι αξύριστοι κύριοι, με άποψη επί παντός επιστητού. Όχι δεν είναι μόνο Γερμανοί (…) είναι και Έλληνες που προαποφασίζουν τον καταναλωτισμό του προγράμματος.

Η κατάσταση αυτή (…των επιλογών τους) επιδεινώνεται από χρόνο σε χρόνο, γιατί εκτός από τον καταναλωτικό μηχανισμό λειτουργούν και άλλους είδους «στενά κυκλώματα» για την ανάδειξη των προσωπικοτήτων της όποιας περιστασιακής ηγεσίας, επικαιρότητας.

Γιατί, βέβαια, ας μην ξεχνάμε ότι όλα τα εκδοτικά συγκροτήματα προωθούν μεθοδικά και με τέλεια οργανωμένες δημόσιες σχέσεις τους «δικούς» τους ανθρώπους.

Το ίδιο κάνει (… εν πολλοίς) και το κύκλωμα των ομοφυλοφίλων. Αυτοί μάλιστα καθώς εμπνέονται κατά κανόνα από μίσος, άλλοτε ενσυνείδητο και άλλοτε υποσυνείδητο προς τις φυσιολογικές λειτουργίες της κοινωνικής ζωής, καλλιεργούν κατά σύστημα την αποδιοργάνωση και τις σεξουαλικές παρακλήσεις και έχουν δημιουργήσει στον χώρο της τέχνης, αλλά και των MEDIA, ένα καθεστώς κλειστής «μασονίας» που αποκλείει κάθε «ξένο» σώμα από την περιστασιακή ηγεσία.

«Ο παραμερισμός ή η αποδυνάμωση της φυσιολογικής πνευματικής ηγεσίας και ο γιγαντισμός της περιστασιακής είναι αναπόφευκτα φαινόμενα που συνδέονται άμεσα με την βαθύτερη ηθικο – πνευματική συγκρότηση της σημερινής κοινωνίας. Με τον κλονισμό των παραδοσιακών αξιών, με την έλλειψη αντικειμενικών κριτηρίων, με την υποκειμενικοποίηση ή την πολιτικοποίηση των εννοιών του καλού και του κακού, με τα ψυχικά ή τα ψυχολογικά άγχη, με την εναγώνια αναζήτηση διεξόδου ή με την απελπισμένη αίσθηση του αδιεξόδου κλπ. Ταυτόχρονα όμως συνδέονται το ίδιο άμεσα με την καινούργια οικονομικο – τεχνική συγκρότηση της κοινωνίας και με τους νέους ρυθμούς της ζωής που έχουν δημιουργήσει νέες ανάγκες και υπαγορεύουν άλλους τρόπους επιλογής της πνευματικής ηγεσίας. Ο Ντοστογιέφσκι π.χ. ή ο Ντίκενς, ο Δουμάς, ο Σύη κλπ. Που συγκλόνιζαν άλλοτε την κοινή γνώμη και την κατεύθυναν πνευματικά, δημοσιεύοντας τα έργα τους στις εφημερίδες της εποχής εκείνης, δεν μπορούσαν πια, εκ των πραγμάτων, να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της σημερινής κοινωνίας, ούτε και να προκαλέσουν το ενδιαφέρον της.Ο κόσμος έχει ανάγκη…»

Τα προγράμματα του εν λόγω καναλιού μολύνουν το ίδιο, τις λεπτεπίλεπτες Αθηναίες σε ένα διαμέρισμα της οδού Ρηγίλλης ή της οδού Χρεμωνίδου και το ίδιο τις λιγότερο λεπτεπίλεπτες κυρίες στο Βογατσικό της Καστοριάς ή στα Ρυάκια της Πιερίας.

Υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα σε όλο αυτό το πλήθος (…που πρέπει να μολυνθεί) και που συνδέει τις τοπικά απομακρυσμένες περιοχές που υποθετικά η πολιτισμική τους στάθμη είναι διάφορη. Είναι το συνδετικό όλου αυτού του ετερόκλητου κοινού μήνυμα που ισοπεδώνει μακροχρόνια τις αντιλήψεις και το αισθητήριο και τους διάφορους τρόπους συμπεριφοράς.

Η λειτουργία (γενικότερα) της τηλεόρασης ανασύρει στην επιφάνεια το μεγάλο πρόβλημα της ευθύνης που έχει και που απορρέει από την ηθική της αποστολή. Δεν είναι μόνο η προκείμενη στιγμή που ενδιαφέρει αλλά και επικείμενη.

Και για να εξηγούμαι δεν έχει τόση σημασία αν σε δεδομένη στιγμή το δεδομένο πρόγραμμα έχει μια «ευχάριστη» απήχηση στο κοινό, αν αυτό περνά στιγμές αφαίρεσης και σχόλης βλέποντας το. Αυτό συμβαίνει τώρα. Το τώρα όμως γίνεται αμέσως χθες, μεταβάλλεται σε αναλλοίωτη ανάμνηση.

Σημασία έχει μακροχρόνια ποια είναι η εντύπωση που καλλιεργείται με την επανάληψη της ίδιας κοσμοεικόνας. Πως δίνοντας μια ψευδο-εικόνα παριστάνοντας ένα ψευδόκοσμο παραβλέπει τις επιπτώσεις που ενδέχεται να έχει αυτή μακροχρόνια. Εμείς τούτη την προβληματική θα την τοποθετήσουμε σε πιο συγκεκριμένο βάθρο, παίρνοντας ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Είπαμε παραπάνω πως το επίκεντρο των αξιών μας επικεντρώνεται στη μεγαλούπολη μ΄ άλλα λόγια πως η ζωή των πόλεων γίνεται υπόδειγμα συμπεριφοράς για ολόκληρο το Έθνος. Αυτόματα έρχεται στο νου μας ένα ερώτημα: με ποιο τρόπο αποδίδεται από την τηλεόραση μας ο κοινός, καθημερινός τρόπος ζωής στις πόλεις.

Το ίδιο ακριβώς ερώτημα θα μπορούσαμε μια χαρά να το αναστρέψουμε και να αναρωτηθούμε πως αποδίδεται τηλεοπτικά η ζωή στην ύπαιθρο.
Έτσι λοιπόν, το καταστροφικό κανάλι της Λεμονόκουπας επηρεάζει και ασελγεί σε ένα ευρύτερο κοινό.

Και οι επιλογές των αξύριστων (δια των εκπομπών που αφορούν νοικοκυρές της θλίψης, έτοιμες να ξεπουλήσουν τα ήδη στενεμένα κορμιά τους, έναντι πινακίου τηλεθέασης) όπως και εκείνων που προβάλλουν χορευτικές, ερασιτεχνικές δεινότητες, όσο και εκπομπές πολυτελούς σίτισης, απλώνει τα πλοκάμια σε όλο το πολύμορφο φάσμα της ελληνικής επικράτειας.

Θλιβερό συμπέρασμα: οι Play list που υπαγορεύουν συγκεκριμένα ακούσματα γλοιώδη και επάρατα, εν συνδυασμό με τις ως άνω εκπομπές, διαμορφώνουν το εφιαλτικό τοπίο μιας ψευδοκοινωνίας η οποία, πέρα από πλασματική είναι και επικίνδυνη.

Κατά βάσιν ... καραγκούνα...

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΛΟΓΙΑ ... ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ